{"kind":"section","lang":"la","language":"Latin","title":"Relationes 23.3","citation":"Symmachus, Relationes 23.3","ref":"23.3","level":null,"urn":null,"url":"https://interlinea.aeterna-institute.org/library/latin/symmachus/relationes/23.3","api":"https://interlinea.aeterna-institute.org/api/v1/library/latin/symmachus/relationes/23.3","markdown":"https://interlinea.aeterna-institute.org/library/latin/symmachus/relationes/23.3.md","author":{"name":"Symmachus","url":"https://interlinea.aeterna-institute.org/library/latin/symmachus"},"work":{"title":"Relationes","url":"https://interlinea.aeterna-institute.org/library/latin/symmachus/relationes","urn":null},"verse":false,"words":512,"text":"Felix, qui in communi iudicio iussus est adtineri , officii executione corripitur. is cum a me insequenti die tuitionis auxilium poposcisset et unius nomenclatoris, ut in urbe pacata, adminiculo fretus incederet post vehiculum praefecturae, iussu Fulgentii c. v. per Gaudentium et Victorem agentes in rebus et Bonifatium palatinum, qui hactenus in officio urbano militavit, violenter adreptus deducitur in eius aedes, de cuius mandatis fuerat audiendus. quod cum sibi Fulgentius v. c. auctor contumeliae meae invidiosum putaret, ad circi secretarium convolavit facti inliciti volens praestare rationem, quod sibi metum fuisse dicebat, ne officii subornaretur inpulsu. expectatis, credo, augustissimi principes, ut praefectus et iudicii vestri securus et innocentiae suae, aliquid severum censuisse dicatur: fateor , neque paenitet, animum temperavi, dum certam de vobis spero vindictam. statui , ut Felix vadibus, qui Fulgentio non essent cogniti, traderetur. quid mitius decerni , quid remissius potuit? tunc ille tamquam cessurus egreditur; sed cum ad eius aedes semel atque iterum princeps officii commeasset et obstinatam hominis contumaciam non posset inflectere, inanem syngrapham reportavit, qua redhibitionem Felicis in alterum diem sponsione distulerat. tenet domi testem, quem de se noverat audiendum : etiam huius iniuriae adsumo patientiam. culpate, ut vultis, ut dignum est: scivi meliorem esse iudicum causam, quae rerum dominis reservatur. expectamus , ut altero die quamvis instructus officio redderetur; at ille crastina luce, ut gesta monstrabunt, adversum cautionis fidem vicariae potestati tradendus abducitur. hoc ubi princeps officii conperit, paucis comitatus excurrit; retinet Felicem celebri urbis loco nec tamen eripit; ita Fulgentius. qui se simulat verberatum, manu validiore legibus repugnavit. interea Felix a militibus vicariae potestatis abducitur, et cum princeps officii mei sub conspectu Romanae plebis auditur. videro, quid de hoc facto perennitas vestra debeat iudicare; ego ordinem tenebo gestorum. fatetur sub alterius cognitoris examine litigator, nihil sibi ab apparitoribus meis adversum Fulgentium esse mandatum. hinc iussu eius ad commune secretarium, quo faciendae oblationis gratia summates quosque conduxeram, a principibus officii utriusque perducitur ; nihil enim repertum fuerat, quod praefecturam posset involvere. tunc Fulgentius facti sui conscientia percitus, caesum se esse conqueritur; sed mox eiusdem Felicis ac devotissimi viri principis responsione pars ista purgata est. et tamen querellae eius audientiam non negavi, clarissimo et spectabili viro vicario in societatem cognitionis, si vellet, adscito......... stuere nomina testium plebeiorum danda promisit , credo, ut per moram vel meus dolor praeter satisfactionem mitesceret vel ipse rursus alias moliretur insidias. qui, ut res indicat, conscientia hominis subornati, a quo vicariae potestati libellus oblatus est. domestice confectis apud eundem actis ausus est postulare, ne apparitores eius, quos ob discessum litigatoris custodia carceris iusserat adtineri, iniuriae subiacerent. post haec usurpato cursu publico neglectoque iudicio audacis facti conscius cvolavit, ut praefecturae iustas querimonias praeveniret, ignarus, ut res est, parentes generis humani magis iustitia quam invidia commoveri. hace ita esse gesta nec ulla arte fucari, instructio subiecta testabitur. in qua repperiet aeternitas vestra, praefecturam, quam in me puro iudicio contulistis, nihil saltem ad vindictam publicae disciplinae esse molitam, cum omnibus iniuriis cederetur, quas boni quique praesumunt pro vigore saeculi vindicandas. haec enim spes et fiducia ius creditae mihi potestatis infregit, ut auctores honoris mei et publicae dignitatis et iudicii sui contumeliam iusta severitate defendant. ss.","prev":{"citation":"Relationes 23.1-2","label":"23.1 to 23.2","url":"https://interlinea.aeterna-institute.org/library/latin/symmachus/relationes/23.1","api":"https://interlinea.aeterna-institute.org/api/v1/library/latin/symmachus/relationes/23.1"},"next":{"citation":"Relationes 23.4-6","label":"23.4 to 23.6","url":"https://interlinea.aeterna-institute.org/library/latin/symmachus/relationes/23.4","api":"https://interlinea.aeterna-institute.org/api/v1/library/latin/symmachus/relationes/23.4"},"credit":{"text":"Symmachus, Relationes. Text: Monumenta Germaniae Historica (openMGH), CC BY 4.0. Changes: apparatus and markup removed and the text divided into reading sections by Interlinea.","license":"CC BY 4.0","licenseUrl":"https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/","source":"https://data.mgh.de/openmgh/bsb00000794.zip","quality":"proofread"}}