Page 37a17

Τὸ γὰρ ἐξ ἀνάγκης τινὶ τῷ Α μὴ ὑπάρχον οὐκ ἀληθὲς εἰπεῖν ὡς παντὶ ἐνδέχεται μὴ ὑπάρχειν. |Ὁ εἶπεν ἀντὶ τοῦ ‘ἐνδέχεται μηδενί’. λαβὼν δέ, ὅτι τῷ ‘οὐκ ἐνδέχεται μηδενί’ ἕπεται καὶ τὸ ἐξ ἀνάγκης τινὶ μή, δείκνυσι, πῶς. ἐπὶ γὰρ τοῦ ἐξ ἀνάγκης τινὶ μὴ ὑπάρχοντος καὶ ἐξ ἀνάγκης τινὶ ὑπάρχοντος ἀληθές ἐστι τὸ μὴ ἐνδέχεσθαι αὐτῷ μηδενὶ ὑπάρχειν, οἷον εἰ τὸ Β τῷ Α ἐξ ἀνάγκης τινὶ μὴ ὑπάρχοι, οὐκ ἔστιν ἀληθὲς ἐπ’ αὐτοῦ τὸ τὸ Β ἐνδέχεσθαι τῷ Α μηδενί τὸ γὰρ παντὶ ἐνδέχεται μὴ ὑπάρχειν ἔλαβεν, ὡς εἶπον, ἀντὶ τοῦ ‘ἐνδέχεται μηδενί’, ὃ καὶ ἀσαφεστέραν τὴν λέξιν ποιεῖ. εἰ δὲ μὴ τοῦτο ἀληθὲς ἐπ’ αὐτοῦ, δῆλον ὡς ἡ ἀπόφασις αὐτοῦ ἡ λέγουσα ‘τὸ Β τῷ Α οὐκ ἐνδέχεται μηδενί’. τοῦτο δὲ οὕτως ἔχον δείκνυσι καὶ διὰ τοῦ τὸ καταφατικὸν πάλιν τὸ ἐνδέχεσθαι παντὶ τῷ Α τὸ Β ψεῦδος γίνεσθαι οὐ μόνον, ἄν τῷ Α τὸ Β ἐξ ἀνάγκης τινὶ μὴ ὑπάρχῃ, ἀλλὰ κἄν ἐξ ἀνάγκης τινὶ αὐτῷ ὑπάρχῃ. εἰ γὰρ εἴη τῷ Α τὸ Β ἐξ ἀνάγκης τινὶ ὑπάρχον, ψεῦδος τὸ ἐνδέχεσθαι παντὶ τῷ Α τὸ Β οὐ γὰρ καὶ τούτῳ ἐνδέχεται, ᾧ ἐξ ἀνάγκης ὑπάρχει. ὁμοίως δὲ ἔχει καὶ ἡ ‘ἐξ ἀνάγκης τινὶ ὑπάρχει᾿ πρὸς τὴν ‘ἐνδέχεται παντί᾿ καὶ ἡ ‘ἐξ ἀνάγκης τινὶ μή’ πρὸς τὴν ‘ἐνδέχεται μηδενί᾿. οὐδὲ ἐπ’ ἐκείνων οὖν ἀληθὴς ἡ ‘ἐνδέχεται μηδενί᾿ ἀληθοῦς οὕσης τῆς ‘ἐξ ἀνάγκης τινὶ μή᾿ οὐ γὰρ καὶ τούτῳ ἐνδέχεται μὴ ὑπάρχειν, ᾧ ἐξ ἀνάγκης μὴ ὑπάρχει. ἀληθὴς ἄρα ἐπ’ αὐτῆς ἔσται ἡ ἀπόφασις αὐτῆς ἡ ‘οὐκ ἐνδέχεται μηδενί’. ὥστε οὐκ ἐπὶ τῆς ‘ἐξ ἀνάγκης τινί’ μόνης ἀληθὴς ἡ ‘οὐκ ἐνδέχεται μηδενί᾿, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῆς ‘ἐξ ἀνάγκης τινὶ μή᾿ ἀμφότερα γάρ, τό τε ἐξ ἀνάγκης τινὶ καὶ τὸ ἐξ ἀνάγκης τινὶ μή, ἀναιρετικά ἐστιν ἑκατέρας ἐνδεχομένης καθόλου, τῆς τε ‘ἐνδέχεται παντί’ καὶ τῆς ‘ἐνδέχεται μηδενί᾿ διὸ καὶ ἡ ἑκατέρου τούτων ἀπόφασις ἀληθὴς ὁποτερουοῦν ἐκείνων ἀληθοῦς ὄντος.