Page 49a27

Οὐχ ἡ αὐτὴ δὲ θέσις τῶν ὅρων, ὅταν συλλογισθῇ, καὶ ὅταν τι τόδε ἢ πῇ ἢ πῶς. Οὔ φησι δεῖν ἐν ταῖς τῶν συλλογισμῶν ἀναλύσεσι τὴν αὐτὴν καὶ ὁμοίαν θέσιν καὶ ζήτησιν τῶν ὅρων ποιεῖσθαι, ὅταν τε ἁπλῶς τι ἐν τῷ συμπεράσματι ᾖ κατηγορούμενον εἰλημμένον, καὶ ὅταν μετὰ προσθήκης τινὸς ἐπικατηγορουμένου τῷ κατηγορουμένῳ συντεταγμένου, ὡς ἔδειξεν ἐν τοῖς τὸ ἐπαναδιπλούμενον προσκατηγορούμενον ἔχουσι συμπεράσμασιν, ὃ ἐδήλωσε διὰ τοῦ τὶ τόδε ἢ πῇ ἢ πῶς. τῶν γὰρ προσκατηγορουμένων τὰ μέν, τί ἐστι τὸ ὑποκείμενον, δηλοῖ, ὡς ἐπὶ τοῦ συμπεράσματος τοῦ τὸ ἰσοσκελὲς δυσὶν ὀρθαῖς ἴσας ἔχειν, ᾗ τρίγωνον τὸ γὰρ προσκατηγορούμενον, ἔστι δὲ τὸ ῾ᾗ τρίγωνον᾿, τί ἐστι τὸ ἰσοσκελές, δηλοῖ, ὅ ἐστιν ὑποκείμενον ἐν τῷ συμπεράσματι), τὸ δὲ πῇ, ὡς ἐπὶ τοῶ ῾τὸ ὑγιεινὸν ἐπιστητόν, ᾗ ἀγαθόν᾿· τῇ γὰρ τὸ ὑγιεινὸν ἐπιστητόν· καθ᾿ ὃ γὰρ ἀγαθόν, ἐπιστητόν. ὅταν δὲ ῾τραγέλαφος δοξαστόν, ᾖ μὴ ὄν᾿, τὸ πῶς· οὅτως γὰρ δοξαστὸν ὡς μὴ ὄν. τοισῦτα μὲν τὰ συμπεράσματα, ἐν οἶς προσκατηγορεῖταί τι, καὶ τοιούτων τινῶν δηλωτικά. τὰ δὲ ἁπλᾶ, ὅταν τὸ κατηγορο; ; υμενον ἁπλῶς ἄνευ προσθήκης τυὸς τοῦ ὑποκειμένου ἐν τῷ συμπεράσματι κατηγορηθῇ, οἰον ἂν ᾖ συμπέρασμα τὸ ῾ἡ δικαιοσύνη ἐπιστητόν᾿ ἢ ῾τὸ ἀγαθὸν ἐπιστητόν᾿· τὸ γὰρ ἐπιστητὸν ἔνθα μὲν τοῦ ἀγαθοῦ ἔνθα δὲ τῆς δικαιοσύνης ἁπλῶς κατηγορεῖται. οὔσης τοίνον τοιαύτης διαφοπᾶς ἐν τοῖς συλλογισμοῖς τε καὶ συμπεράσμασιν οὔ φησι δεῖν τοῦς ὅρους ὁμοίως ζητεῖν ἔν τε τοῖς ἁπλῶς κατηγορονμένοις καὶ ἐν τοῖς μετὰ προσθήκης, ἀλλ᾿οταν μὲν [οὖν] ἁπλοῦν ᾖ τὸ συμπέρασμα, οἰον ὅτι ἡ δθαιοσύνη ἢ τὸ ἀγαθόν, ὣς αὐτὸς λέγει, ἐπιστητόν, τὸν μέσον ὅρον ζητητέον |καὶ θετέον καινότερόν τινα, ὃς ἁπλῶς ὑπάρχει τῷ ὑποκειμένῳ ὅρῳ, τῇ δικαιοσύνῃ ἢ τῷ ἀγαθῷ, κκθ᾿ οὖ δῆλον ὅτι καὶ ὁκατηγορούμενος ἀληθῶς κατηγορηθήσεται οἶον τὸ ὄν· γίνεται γὰρ συλλογισμὸς ῾ἡ δικαιοσύνη ἢ τὸ ἀγαθδν ὄν, τὸ ὂν ἐπιστητόν, ἡ δικαιοσύνη ἄρα ἐπιστητὸν ᾒ τὸ ἀγαθόν᾿. ὅταν δὲ ᾖ τὸ συμπέρασμα μὴ ἅπλοῦν ἀλλ᾿ ἔχον προσκείμενόν τι καὶ προσκκτηγορούμενον, δεὶ καὶ τὸν μέσον ὅρον μηκέθ᾿ ἁπλῶς καὶ καθῶς ζητεῖν ὑπάρχοντα τῷ ὑποκειμένῳ ἀλλὶ προσεχέστερον καὶ κατὰ τὸν τρόπον τοῶτον ὑπάρχοντα, καθ᾿ ὅν ληφθέντος αὐτοῶ ἀληθὴς ὁμέίζων ἄκρος ἔσται κατ᾿ αὐτοῦ μετὰ τοῦ προσκειμένοω κατηγορούμενος. τὸ μὲν γὰρ ἐπιστητὸν ἁπλῶς κατὰ τοῦ ὄντος ἀληθὲς ἦν κατηγορὴσαι, οὐκέτι δὲ τὸ ῾ἐπιστητόν, ᾖ ἀγαθόν᾿ ἀληθὲς κατὰ τοῦ ὄντος, ἐπεὶ κοιυότερον τὸ ὺν καὶ ἐπὶ πλέον τοῦ κατηγορουμένου. οὐ γὰρ ἀληθὴς ἡ πρότωσις ἡ λέγουσα ῾τὸ ὂν ἐπιστητόν, ᾖ ἀγαθάν᾿· οὔτε γὰρ τὸ ὂν πᾶν ἀγαθόν, οὥτε μόωα τῶν ὄντων ταγαθὰ ἐπιστητά, εἴ γε ἡ αὐτὴ ἐπιστήωη τῶν ἀντεκειμένων. οὐκέτ᾿ οὗν ῥ μέσος ὅρος ἔσται τὸ ὂν ἅπλῶς ἀλλὰ τὶ ὄν, τοῶτ᾿ ἔστιν οἰκειότερὄν τι τῷ ὑποκειμένῳ καὶ προσεχέστερον καὶ οὐχ ὅμοίως κοωδν ἀλλὰ οὕτως ὄν, ὥς κατηγορεῖσθαι αὐτοῶ ὅ μείζων ἄκρος δοωήσεται. ἔστι δὲ ὅ μείζων ἄκρος ῾ἐ πιστητόν, ᾗ ἀγαθόν᾿. τὶ δὲ τοῦ ὄντος ἂν λάβαμεν, ὃ οἰκειώτερόν ἐστι τῇ δικαιοσύνη ἢ τῷ ἀγαθῷ, κατηγορηθάσεται κατ᾿ αὐτοῶ τὸ ῾ἐπιστητόν, ᾗ ἀγαθόν᾿, οἶον ἀν τὸ ἀγαθδν λάβωμεν ῂ τὸ αἱρετὸν ῂ τὴν ἀρετήν· τὸ γὰρ ἀγαθὸν ᾐ τὸ αἱρετὸν ᾒ ἡ ἀρετὴ ἐπιστητὄν, ᾖ ἀγαθόν. ἀλλὰ καὶ κατὰ τῆς δικαιοσύοης ὴ τοῦ ἀγαθοῦ ἀληθές ἐστι τὸ μέσον κατηγορῆσαι· ἀληθὲς γὰρ τὸ ῾ἡ δικαιοσύνη ἀγαθόν᾿ ὴ ῾τὸ ἀγαθὰν αύρετόν᾿. καὶ οἰκειύτερόν γε καὶ προσεχέστερον τὸ τῆς δικαιοςύνης τὸ ὀγαθδν ὴ τὴν ἀρετὴν κατηγορῆσαι ἤπερ τὸ ὄν· τὸ γὰρ ὰν κοωότερον· καὶ τνῶ ἀγαθνῶ πάλιον ὴ ἔθηκε γὰρ αὐτὸς τοῦτο ἐν τοῖς προειρημένοις παραδείγμασιν, ὅτι, εἰ ἦν τὸ ὂν κατηγορούμενον κατὰ τῆς δικαιοσύνης ἢ κατὰ τοῦ ἀγαθοῦ, ἐγίνετο συμπέρασμα ἰὴ δικαιοσύνη ἐπιστητόν, ὅτι ὄν᾿ τοῦτο γὰρ δηλοῖ διὰ τοῦ ἀλλ’ ὅτι ὄν) ,οὐκέτι δὲ ‘ἐπιστητόν, ὅτι ἀγθόν᾿, τῷ μὴ εἶναι ἀληθῆ πρότασιν τὴν λέγουσαν ‘τὸ ὂν ἐπιστητόν, ᾗ ἀγαθόν᾿· εἰ γὰρ ὅλως δεῖ προσκεῖσθαί τι, προστεθήσεται τοῦτο, ὃ ἦν μέσος ὅρος, τὸ ὄν, καὶ ἔσται συμπέρασμα ἰὴ δικαιοσύνη ἢ τὸ ὂν] ἀγαθὸν ἐπιστητόν, ᾗ ὄν᾿, ἀλλ’ οὐχὶ ᾗ ἀγαθόν᾿.