INDICES

Ἀγαμέμνων 270,3 Ἀγησίλαος nominis exemplum 35,2 Ἀθῆναι 135,3 ἐν Ἀθήναις 149,3 Ἀθήναζε 149,1 Ἀθηναῖος ξένος (Plat. Leg. X 12 p. 905 A) 133,6 Ἀθηναῖοι exempli causa 226,23 οἱ Ἀθηναῖοι ἔμφρονες 269,31 Αἴας exempli gratia 73,11. 12 78,14 98,10 128,9. 10 201,12. 21. 27 ἀπέσφαξεν ἑαυτόν 78,8 ὁ Τελαμῶνος Αἴας 241,8 Αἰγύπτιος. Αἰγύπτιοι 19,14 30,34 ἁρρενικῶς τὴν σελήνην ὀνομάζειν εἰώθασιν 36,3 Αἴγυπτος 149,1 Αἰθίοψ 85,13 91,35 110,27 112,22 169,36 Ἀκραγαντῖνος σοφός vide Ἐμπεδοκλῆς. Ἀλέξανδρος philosophus. τῷ . . ἀπὸ τῆς Ἀφροδισιάδος ἐξηγητῇ δοκεῖ καὶ τὰ ἐπιρρήματα ὀνόματα εἶναι 13, 19 οἱ μὲν εἵλοντο λέγειν αὑτὴν (ἀπόφανσιν) ὡς φωνὴν ὁμώνυμον εἰς διάφορα σημαινόμενα (κατάφασιν καὶ ἀπόφασιν) διαιρεῖσθαι, καθάπερ ὁ Ἀφροδισιεὺς Ἀλέξανδρος 15,22. 23 μάλιστα κατορθοῖ ἡ τοῦ Ἀφροδισιέως ἐξήγησις πρὸς τοῦτο λέγουσα τείνειν τὴν παραδοθεῖσαν τῶν πραγμάτων καὶ τῶν νοημάτων καὶ τῶν φωνῶν θεωρίαν 27,24 ἐπισκεψώμεθα τὸν συλλογισμόν, ὃν ὁ Ἀφροδισιεὺς ἐξηγητὴς ἐκτίθεται, κατασκευάζειν δοκοῦντα μόνως εἶναι φύσει τὰ ὀνόματα καὶ τὰ ῥήματα· τὰ γὰρ ὀνόματα, φησί, καὶ τὰ ῥήματα φωναί, αἱ δὲ φωναὶ φύσει, τὰ ἄρα ὀνόματα καὶ τὰ ῥήματα φύσει 39, 14 sq. εἰ δέ τις μὴ προσίοιτο ταύτην τοῦ προσσημαίνειν τὴν ἐξήγησιν, πειθέσθω τῷ Ἀλεξάνδρῳ λέγοντι κτλ. 57, 18 λόγον ἔχειν ἡ τοῦ Ἀφροδισιέως δόξα περὶ τῆς ἀποφάνσεως δοκεῖ μὴ συγχωροῦσα γένος αὐτὴν εἶναι καταφάσεως καὶ ἀποφάσεως 67,31 καὶ τοῦτο διισχυρίζεται σημαίνειν ὁ ἀπὸ τῆς Ἀφροδισιάδος ἐξηγητὴς τὸ τὰ δηλούμενα ὑπ’ αὐτῶν (τῶν ἀπροσδιορίστων προτάσεων) ἐναντία εἶναί ποτε 100, 19 ῥητέον, ὅπερ Ἀλέξανδρός φησιν, ὅτι τὸ ἀόριστον ῥῆμα καὶ τὸ τοῦ ὑποκειμένου ἀποφασκόμενον καὶ τὴν ἀπόφασιν ποιοῦν τῷ μὲν ὑποκειμένῳ τὰ αὐτὰ ὄντα τυγχάνουσι, τῇ μέντοι σχέσει οιαφερουσι πως ἀλλήλων 157,13 ἀμφισβητοῦσι πρὸς ἀλλήλους περὶ τῆς διαλεκτικῆς ἐρωτήσεως ὅ τε ἀπὸ τῆς Ἀφροδισιάδος ἐξηγητὴς καὶ ὁ θεῖος Ἰάμβλιχος, ὁ μὲν τῇ προκειμένῃ ἑπόμενος ῥήσει καὶ ἀξιῶν τοῦ ἑτέρου μόνον μορίου τῆς ἀντιφάσεως εἶναι τὴν διαλεκτικὴν ἐρώτησιν, ὁ δὲ τοῖς λεγομένοις περὶ αὐτῆς ἐν τῷ προοιμίῳ τῶν Ἀναλυτικῶν καὶ ἀξιῶν αὐτὴν τῆς ὅλης ἀντιφάσεως ἐρώτησιν εἶναι 202,3 sq. ἐπὶ δὲ τῶν θεῶν τί ἐροῦμεν; ὥσπερ ἀπορεῖ καὶ ὁ Ἀλέξανδρος· ἡ γὰρ οὐκ εἶναι μετὰ λόγου τὰς δυνάμεις αὐτῶν φήσομεν . . ἢ αὐτὰς εἶναι τῶν ἀντικειμένων ὁμολογήσομεν 242, 27 λύει οὖν ὀρθῶς ἐκεῖνος τὴν ἀπορίαν λόγον ἐνταῦθα παρειλῆφθαι λέγων τὸν διανοητικὸν . . ἀλλ’ οὐ τὸν νοερόν κτλ. 242,31 ἀντὶ τοῦ ‘ἀληθὴς γὰρ αὕτη’ γράφεσθαί φησιν ὁ Ἀλέξανδρος καὶ ‘οὐκ ἀληθὴς γὰρ αὕτη᾿ 267,27 exempli gratia 98,11 Ἀλκιβιάδης exempli gratia 45,5 72,2 saepius ἐπολέμησε τῇ πατρίδι 78,7 Ἀλλαμήν 38,19 Ἅλυς 135,5 (Ἀμμώνιος). ἀναμνησθῆναι χρὴ τῶν εἰρημένων ἐν τοῖς προλαμβανομένοις τῆς συναναγνώσεως τῶν Κατηγοριῶν 1,23. 24 ὡς ἐν τοῖς προοιμίοις μαθησόμεθα τῶν Ἀναλυτικῶν 14, 25 ὁ δέ γε ἡμέτερος καθηγεμὼν καὶ εὐεργέτης (Πρόκλος) ἐν μέντοι ταῖς ἐπιστάσεσιν οὐδὲν ἔχοντες πλέον ἐπινοεῖν τῶν παρ’ ἐκείνου τεθεωρημένων οὐ παραιτησόμεθα καὶ ἐπ’ αὐτῶν ἐνίοτε τῶν λέξεων τὰ τοῦ ἀνδρὸς ἐκείνου (Στρριανοῦ) γράφειν 254,29 Ἀνδρόνικος ὁ ‘Ρόδιος, ὃς ἑνδέκατος μὲν ἦν ἀπὸ τοῦ Ἀριστοτέλους 5,28 δεῖν ἐνόμισε ταύτην (τὴν Περὶ ἑρμηνείας πραγματείαν) ἀθετεῖν 6,4 οὐ δικαίως 7,13 Ἄνυτος 112,21. 22. 34 184,25 Ἀπόλλων 249,3 Ἀρίσταρχος (γραμματικός) 210,30 Ἀριστείδης exempli gratia 90,17 Ἀριστοκλῆς (Πλάτων) 20,18 Ἀριστοτέλης. παραδοὺς τοίνυν ὁ Ἀρ. ἐν τῷ βιβλίῳ τῶν Κατηγοριῶν τὴν περὶ τῶν ἁπλῶν φωνῶν πραγματείαν ἐν τούτῳ προτίθεται παραδοῦναι ἡμῖν τοὺς ἁπλοῦς λόγους 2,5 ἅπερ ὁ Ἀρ. ἐν ταῖς Κατηγορίαις (p. 14a 39) στοιχεῖα τῶν διαγραμμάτων προσαγορεύειν ἠξίωσεν 7,21 διὰ τίνα αἰτίαν ἐν παντὶ τῷ βιβλίῳ τῶν Κατηγοριῶν περὶ ἁπλῶν φωνῶν πραγματευσάμενος ἐνταῦθα πάλιν περὶ ὀνόματος καὶ ῥήματος προτίθεται λέγειν 9, 28 διισχυρίζεται διὰ τούτων ὁ Ἀριστοτέλης μηδὲν τῶν ὀνομάτων εἶναι φύσει 34, 19 τοῦτο ἀποφάσκει τὸ φύσει, ὅπερ ἐπρέσβευον οἱ Ἡρακλείτειοι 37,15. 16 τιθέντα αὐτὸν ὀνόματα ἴσμεν, ὡς τὸ τῆς ἐντελεχείας ἐπὶ τοῦ εἴδους ἣ τὸ τοῦ ὅρου ἐπὶ τῶν ἁπλῶν ἐν τοῖς συλλογισμοῖς φωνῶν ἢ τὸ τοῦ σχήματος . . καὶ τὸ τοῦ ἀορίστου ὀνόματος ἡ ἀορίστου ῥήματος ἡ τὸ τῆς ἀντιφάσεως 37,21 sq. 42, 23 83,5 τῆς μὲν οὖν δευτέρας προΐσταται δόξης ὁ Ἀριστοτέλης (τὴν εὐθεῖαν προφορὰν ὄνομα καλεῖν, τὰς δὲ ἄλλας πτώσεις), καὶ ἕπονταί γε αὐτῷ πάντες οἱ ἀπὸ τοῦ Περιπάτου 43,2 ἔν τε τῷ ἑβδόμῳ καὶ ἐν τῷ ὀγδόῳ βιβλίῳ τῆς Μετὰ τὰ φυσικὰ πολὺν περὶ τούτου (τοῦ ὁρισμοῦ) ποιήσεται λόγον 71,5 τοῦ Ἀριστοτέλους εἶναι τὴν θέσιν τοῦ ὀνόματος τῆς φάσεως 77,19 περὶ τούτων οὖν ὁ Ἀριστοτέλης τελειότατα μὲν ἐν τῇ Περὶ σοφιστικῶν ἐλέγχων ἐπιγραφομένῃ πραγματείᾳ διείλεκται, τούς τε τρόπους ἅπαντας ἐκτιθέμενος τρισκαίδεκα ὄντας, καθ’ οὓς οἱ σοφισταὶ τοὺς ἀνεπιστάτως αὐτοῖς διαλεγομένους πειρῶνται παραλογίζεσθαι 85, 28 ταῖς ἐννοίαις τοῦ Ἀριστοτέλους ἀκολουθότερον ἀπὸ τῶν πραγμάτων πιστοῦσθαι 162,19 καὶ ἀποτείνεσθαι μὲν δοκεῖ (Ἀρ.) πρὸς τὰ ἐν τῷ Σοφιστῇ καὶ πρὸς τῷ πέρατι τοῦ πέμπτου τῆς Πολιτείας περὶ τοῦ μὴ εἶναι δοξαστὸν τὸ μὴ ὃν ὑπὸ Πλάτωνος λεγόμενα 212,33 ὥστε . . καὶ ἀποφήνασθαί τινας ὑπομνηματικωτερον εἶναι τὸ βιβλίον (τὸ Περὶ ἑρμηνείας) 213, 31 τὸ Περὶ ἑρμηνείας, ὡς ἐμοὶ φαίνεται, τὸ προσῆκον ἀπείληφε πέρας· τὰ γὰρ ἐφεξῆς ὑποπτεύω μὴ εἶναι γνήσια τοῦ Ἀριστοτέλους, ἀλλὰ προστεθεῖσθαι ὑπό τινος μετ’ αὐτόν . . . γεγράφθαι μὲν ὑπ’ αὐτοῦ, γυμνάσαι δὲ μόνον βουληθέντος τοὺς ἐντυγχάνοντας πρὸς ἐπίκρισιν τῶν πιθανῶς μὲν οὐ μέντοι ἀληθῶς λεγομένων λόγων 251,26 ὅπερ ἴσμεν ὅτι καὶ περὶ τῶν πρός τι διαλεγόμενος ἐν Κατηγορίαις πεποίηκε, δι’ ὧν ἐπεχείρει κατασκευάζειν ὡς οὐ πάντως ἄμα τῇ φύσει τὰ πρός τι 252,2 πλείστην εἶναι διάστασιν τοῦ ἐναν τίου πρὸς τὸ ἐναντίον ἀλλ’ οὐ τῆς ἀποφόσεως πρὸς τὴν κατάφασιν ἀποφαινομένου (τοῦ Ἀρ.) 253,30 ποία γὰρ ἂν εἴη σύνθεσις ἡ διαίρεσις ἐπὶ τῆς νοητῆς παρὰ Πλάτωνι καὶ αὐτῷ μέντοι τῷ Ἀριστοτέλει λεγομένης ἀληθείας . . ὑπὲρ ἧς καὶ αὐτὸς ἔν τε τῇ Θεολογικῇ διείλεκται πραγματεία καὶ ἐν τῷ τρίτῳ βιβλίῳ τῶν Περὶ ψυχῆς; 27,28 τὰ Ἀποδεικτικά 208,29 τὸ προοίμιον τῆς τοπικῆς πραγματείας 254,20 συντομίας ὢν ἐραστής 47,20 Ἀριστοφάνης (Ran. 209) 25,20 (Acharn. 780) 25,21 ὁ ἐν τῷ Συμποσίῳ τοῦ Ἀριστοφάνους λόγος 36,5 Ἀρχίδαμος nominis exemplum 35,3 Ἀττικός. Ἀττικὴ συνήθεια τῶν εἰς τὸν δῆμον πλείονα ἅμα ψηφίσματα εἰσφερόντων 46,29 Ἀφροδισιάς. ὁ ἀπὸ Ἀφροδισιάδος ἐξηγητής 13,19 100,20 202,4 Ἀφροδισιεύς 15,23 27,24 39,14 67,31 Ἀφροδίτη. τῆς Ἀφροδίτης . . γένεσις 249,19 Ἀχαιός. οἱ Ἀχαιοί 270,3 Ἀχιλλεύς 63,12 78,8. 14 110,29 149,12 Βασιλίσκος nominis exemplum 35,4 Γαλάτης (λευκὸς ἄνθρωπος) 210,31 Δημήτριος ὁ τὸ περὶ τῆς λογογραφικῆς ἰδέας βιβλίον συγγράψας 4,29 Δημοσθένης Δημοσθένους Παιανιεὺς ψήφισμα εἰσφέρει τοιόνδε 46,33 (De cor. p. 225) 65, 12 270,6 (De falsa leg. p. 387) 65,13 Διαλεκτικός Διόδωρος Κρόνος) 38,18 Διόδωρος. δῆλον ὡς οὐκ ἀποδεξόμεθα τὸν Διαλεκτικὸν Διόδωρον (sc. Κρόνον) πᾶσαν οἰόμενον φωνὴν σημαντικὴν εἶναι καὶ πρὸς πίστιν τούτου καλέσαντα τῶν ἑαυτοῦ τινα οἰκετῶν Ἀλλαμὴν καὶ ἄλλον ἄλλῳ συνδέσμῳ 38, 17 (Διόδωρος) (Diod. Sic. exc. VII 28) Διομήδης exempli gratia 78,14 Διονύσιος (Θρᾷξ) II p. 630,32 (Bekker) 23, 22 Δίων e. g. 33,28 45,2. 3 214,28 Δουσάρειος ὁ Πετραῖος 38,24 Ἕκτωρ 73,12 128,10 201,13 Ἐλεάτης ξένος (of. Plat. Soph. p. 238 B) 184,31 186,17 Ἕλλην. Ἕλληνες 19,13 30,33 36,8 ἡ τῶν ‘Eλλήνων χρῆσις 112,11 ‘Eλληνικός. ἡ ‘Eλληνικὴ χρῆσις 97,29 113. 32 174,28 ‘Eλληνικὰ ὀνόματα 192,2 (Ἐμπεδοκλῆς) ὁ Ἀκραγαντῖνος σοφός frg. V. 347—351 (Stein) 249,1 Επειός 78,17 Ἑρμῖνος 24,18 52,29 Ἑρμογένης 34,18 35,14 37,2 sq. Εὔπρακτος nominis exemplum 35,5 (Εὐριπίδης) (Hippol. 1) 1,3 (Phoen. 1377. 78) 20,11 (Hec. 864) 117,29 118,27 Εὐτύχιος nominis exemplum 35,5 Ζεῦξις ἀγαθὸς ζωγράφος ἐστί 208,9 Ζεύς. ὁ Ζεὺς ὕει 28,23. 25 ὁ παρ’ ‘Oμήρῳ Ζεύς 270,23 Ἡλιούπολις 34,3 Ἡρακλείτειος 34,24 οἱ Ἡρακλείτειοι 37,16 Ἡράκλειτος. τὸ πάντα κινεῖσθαι καὶ στάσεως σεως μηδαμῶς τὰ ὄντα μετέχειν, ὥσπερ ἔλεγεν Ἡράκλειτος 9, 12 οὔτε οὕτως φύσει (τὰ ὀνόματά ἐστιν), ὡς ὁ Ἡράκλειτος ἔλεγεν 37,9 (Ἡρόδοτος) (VII 141) 135,3. 4 (I 135,4. 5 Θεαίτητος. e. g. 169,14 174,12. 24 Θεόφραστος. Τύρταμον Θεόφραστον (ἔδοξε τοῖς παλαιοῖς καλέσαι) 20, 19 διττῆς γὰρ οὕσης τῆς τοῦ λόγου σχέσεως, καθὰ διώρισεν ὁ φιλόσοφος Θεόφραστος 65,31 διόπερ ὀρθῶς ὁ Θεόφραστος τὴν μὲν καθ’ ἕκαστα (πρότασιν) ὡρισμένην καλεῖ τὴν δὲ μερικὴν ἀόριστον 90,18 ὁ μέντοι ἑταῖρος αὐτοῦ (Ἀρ.) Θεόφραστος ὀνομάζει (τὴν ἀόριστον πρότασιν) ἐκ μεταθέσεως 161,9. 28 Θερσίτης 110,30 115,30 120,24 Ἰάμβλιχος. κατὰ τὴν τοῦ θείου Ἰαμβλίχου ὑφήγησιν 135,14 ἀμφισβητοῦσι πρὸς ἀλλήλους περὶ τῆς διαλεκτικῆς ἐρωτήσεως ὅ τε ἀπὸ τῆς Ἀφροδισιάδος ἐξηγητὴς καὶ ὁ θεῖος Ἰάμβλιχος 202,3 ὁ μέγας Ἰάμβλιχος ἀποφαίνεται τὴν ὅλην ἀντίφασιν ἐν τῇ διαλεκτικῇ ἐρωτήσει περιλαμβάνεσθαι 202,17 ὡς οὔσας, ὅπερ φησὶ περὶ αὐτῶν ὁ φιλόσοφος Ἰάμβλιχος, φωνῇ μὲν καταφατικὰς δυνάμει δὲ ἀποφατικάς 227, 31. 32 Ἴλιος 201,21. 27 Ἰνδός Ἰνδοί 30,33 Ἱπποκράτης ἀγαθὸς ἰατρός ἐστιν 208,9 (Ἰσοκράτης). Νικοκλῆς ἢ Συμμαχικός (orationis titulus) 207,24 (Καλλίμαχος) ὁ Κυρηναῖος (frg. 271) 38, 16. 17 Κάλλιππος 33,14. 21sq. 54,18 60,32 Κνήμων. τοῦ Κνήμωνος καὶ τοῦ Τίμωνος μισανθρωπότεροι 114,30 Κρατύλος ὁ Ἡρακλείτειος 34,24 37,2 Κροῖσος 135,5 (Com. Att. frg. Ill p. 460 Kock) 3,4 Λάϊος. ὁ Λάϊος παιδοποιῶν ἄρδην ἀνατρέψει πᾶσαν ἑαυτοῦ τὴν οἰκίαν 135,5 Λάκων. οἱ Λάκωνες καρτερικοί 269,31 Λυκόξρων (Alex. 7) 166,27 Μαγνῆτις ἡ λίθος 200,9 ελάνθιος 11,32 (Μένανδρος) (frg. 855) 2,34 (frg. 174)132, 19. 20 Μυκόνιος. οἱ Μυκόνιοι φαλακροί 269,31 Νεάπολις dist. νέα πόλις 34,3 Νιρεύς 110,29 115,29 120,23 169,1. 3. 4 Ὀδυσσεύς 11,32 Ὅμηρος (A 88) 97,30 (A 144) 96,22 (B 12) 270,2 (B 204) 96,23 115,6 118,25 (B 804) 19,14 (Γ 182) 44,6 60,31 (Δ 2,17 (Z 58) 96,12 (Z 68) 97,32 (Z 429) 60,26 (0 399) 2,13 (I 412) 149,11 Ξ 108) 207,21 (T86. 87) 131,15 (γ 79) 61,1 (δ 379) 2,20 ἑ 184) 2,30 ἡ 238) (ξ 466) 118,4 (χ 208) gratia 184,22 211,28 τὸν ἐν τῇ ποιήσει Ὅμηρον 211,30 Παρμενίδης. ἓν εἶναι τὸ ὄν, ὡς ἐδόκει Παρμενίδῃ 9,18 ὁ Μαρμενίξδης οὐχ ὁ παρὰ Πλάτωνι μόνον ἀλλὰ καὶ ὁ ἐν τοῖς οἰκείοις ἔπεσιν (ἀποφαίνεται ὅτι οὐδέν ἐστι τοῖς θεοῖς οὔτε παρεληλυθὸς οὔτε μέλλον) 133, 18 ὅπερ καὶ ὁ μέγας Παρμενίδης παντὶ τῷ νοητῷ ὑπάρχειν ἀποφαίνεται· ‘οὐ γὰρ ἔην οὐδ’ ἔσται,’ φησίν, ‘ὁμοῦ πᾶν, ἔστι δὲ μοῦνον.’ 136,23 sq. Περιπατητικός. οἱ Περιπατητικοί 43,5 ἡ Περιπατητικὴ . . διάταξις 43,19 Περίπατος. οἱ ἀπὸ τοῦ Περιπάτου 43,3. 16 Πετραῖος (Δουσάρειος) Πλάτων. τὸν γὰρ Ἀριστοκλέα ἔδοξε τοῖς παλαιοῖς καλέσαι Πλάτωνα 20, 18 ποία γὰρ ἄν εἴη σύνθεσις ἢ διαίρεσις ἐπὶ τῆς νοητῆς παρὰ Πλάτωνι . . ἀληθείας; 27,28 ζητῆσαι ἄξιον πῶς τοῦ ἐν Κρατύλῳ Σωκράτους ἀγωνιζομένου πρὸς τὸν Ἑρμογένην λέγοντα θέσει τὰ ὀνόματα εἶναι καὶ δεικνύντος αὐτὰ φύσει, διισχυρίζεται διὰ τούτων ὁ Ἀριστοτέλης μηδὲν τῶν ὀνομάτων μάτων εἶναι φύσει 34,17 ὁ τοίνυν ἐν τῷ Κρατύλῳ Σωκράτης διαιτῶν τῷ τε Κρατύλῳ καὶ τῷ Ἑρμογένει . . δείκνυσιν ὡς οὔτε οὕτως ἐστὶ θέσει ὡς Ἑρμογένης ἠξίου . . . οὔτε οὕτως φύσει ὡς ὁ Ἡράκλειτος ἔλεγεν 37,1 τοῦτο . . ἀποφάσκει (Ἀριστ.) τὸ φύσει, ὅπερ ἐπρέσβευον οἱ Ἡρακλείτειοι, καθάπερ καὶ Πλατῶν, οὐκ ἄν οὐδὲ αὐτὸς παραιτησάμενος οὕτως αὐτὰ καλέσαι φύσει, ὡς ὁ θεῖος ἀξιοῖ Πλατῶν 37,15 ὡς ἄν καὶ αὐτὸς διά τε τούτων (τῶν ἐν Κρατύλῳ) καὶ τῶν ἐν Σοφιστῇ ῥηθέντων πρὸ τοῦ Ἀριστοτέλους μόνα τοῦ λόγου κυρίως μέρη τὸ ὄνομα καὶ τὸ ῥῆμα εἶναι τιθέμενος 40,27 λέγων ἐν τῷ Σοφιστῇ περὶ μὲν τοῦ πᾶσαν φωνὴν σημαντικὴν κατλεῖσθαι ὄνομα . . δι’ ὧν κἀκεῖνο φανερὸν ὅτι πρὸ τοῦ Ἀριστοτέλους ἕνα λόγον εἶναί φησι τὸν ἑνὸς πράγματος ὄντα σημαντικόν . . περὶ δὲ τοῦ δύο μόνα εἴδη τῶν σημαντικῶν εἶναι φωνῶν, ὄνομα καὶ ῥῆμα, τὸ μὲν ὑπάρξεων δηλωτικόν, τὸ δὲ ἐνεργειῶν ἡ παθῶν, ἅς κοινῶς ὠνόμασε πράξεις 48, 18. 25. 30 δῆλός ἐστιν οὐ μόνον ἐνεργειῶν ἡ παθῶν τὸ ῥῆμα λέγων εἷναι δηλωτικόν, ὅπερ σημαίνεται διὰ τῆς πράξεως, ἀλλὰ καὶ σημεῖον αὐτὸ πρὸ τοῦ Ἀριστοτέλους καλῶν (Soph. p. 262 A sq.) 49,2 ἵνα καὶ ταῦτα συνᾴδῃ τῇ ἄλλῃ πάσῃ παραδόσει τοῦ τε Ἀριστοτέλους καὶ τοῦ Πλάτωνος περὶ τῶν τοῦ λόγου μερῶν, ὡς εἰς ὀνόματα μόνον καὶ βήματα διαιρουμένων 60, 1 ἔστι γὰρ τούτων τῶν ὀνομάτων ἕκαστον εὑρεῖν καὶ παρὰ τῷ θειοτάτῳ Πλάτωνι κείμενον, ὥσπερ καὶ τὰ πλεῖστα τῶν ἐν τούτοις παραδεδομένων περὶ τῶν ἀρχῶν τοῦ ἀποφαντικοῦ λόγου θεωρημάτων εὕροις ἄν πολλαχῇ τε παρ’ αὐτῷ διεσπαρμένα καὶ διαφερόντως ἐν τῷ Σοφιστῇ παραδεδομένα 83, 8 exempli causa 33,28 ὁ θειότατος 65,22 202,14 253, 18 Φαίδων ἡ Περὶ ψυχῆς (dialogi titulus) 207,24 Πλατωνικὸς διάδοχος Πορφυρίεοις. λεγέσθω τοίνυν πρὸς ταύτην τὴν ἀπορίαν ἐκεῖνο τὸ Πορφυρίειον 47,26. 27 Πορφύριος. οἱ δὲ ὡς γένος εἰς εἴδη (τὴν ἀπόφανσιν εἰς κατάφασιν καὶ ἀπόφασιν διαιρεῖσθαι ἔλεγον), καθάπερ ὁ φιλόσοφος Πορφύριος 15,24 ἡ τοῦ φιλοσόφου κρατεῖ Πορφυρίου δόξα 15,29 τὸ δὲ ἄνευ χρόνου ὅτι οὐ τοῦτο σημαίνει τὸ μηδέποτε μηδαμῶς χρόνον σημαίνειν ἀλλὰ τὸ μὴ προσσημαίνειν χρόνον, καλῶς ὁ φιλόσοφος Πορφύριος ἐπεσημήνατο 32,3 πάνυ δὲ καλῶς ὁ φιλόσοφος ἐπεσημήνατο Πορφύριος ὅτι τὸ ἔστιν οὐκ ἀντὶ παντὸς εἴληπται ῥήματος, τος, ἀλλ’ αὐτὸ μόνον τὸ ἀπὸ τοῦ ὄντος παρηγμένον καὶ τὴν ὕπαρξιν σήμαινον λαμβάνεται 44,11 ἐν οἷς καὶ προσιστορεῖ τὴν τῶν Στωϊκῶν διάταξιν περὶ τῶν κατηγορουμένων ὅρων 44,18 εἰ δὲ καὶ οὕτω τινὲς ἐθέλοιεν ἔχειν τὴν γραφὴν “καὶ ἀεὶ τῶν ὑπαρχόντων σημεῖόν ἐστιν, οἶον τῶν καθ’ ὑποκειμένου” (p. 16b 10. 11), καθάπερ ὁ φιλόσοφος Πορφύριός φησιν 50,9 sq. εἰ δ’ ὥσπερ ὁ φιλόσοφος γράφει Πορφύριος “οὐ γὰρ τὸ (τοῦ̣) εἶναι σημεῖόν τοῦ πράγματος ἡ μὴ εἶνί,” εἰ καὶ προϊὼν ἐπὶ τὴν προτέραν γραφήν τε καὶ ἐξήγησιν φέρεται 56, 16 ἔστι μὲν οὑν πρὸς τὴν ἀπορίαν ταύτην ἀπαντῶντας λέγειν, ἅπερ φησὶν ὁ φιλόσοφος Πορφύριος, ὡς ἐν τῷ κατηγορικῷ εἴδει τοῦ ἀποφαντικοῦ λόγου τὸ κῦρος ἔχει μάλιστα τὸ κατηγορούμενον 70,3 δυνατὸν δὲ καί, ὡς ὁ φιλόσοφος ἐξηγεῖται Πορφύριος, ὡς πρὸς διάκρισιν εἰρημένου τῶν ὁρισμῷ χρωμένων ὑποκει- μένω ἡ καὶ κατηγορουμένῳ προτάσεων ἀκούειν τοῦ ‘‘πολλὰ καὶ μὴ ἕν” 74, 22 ὅσα γλαφυρωτέραν ἔχοντα θεωρίαν ὁ φιλόσοφος παραδίδωσι Πορφύριος, πειραθῶμεν εἰπεῖν 94, 26 εἴτε ὡς ὁ φιλόσοφος ἀξιοῖ Πορφύριος, ἐπὶ φυλακῆ καὶ διαιρέσει τῆς ἀμφιβολίας εἰλημμένου τοῦ δέ συνδέσμου in οὐδείς) 96,6 πότε δὲ ἔστιν εἶναι τὰ δηλούμενα ὑπὸ τῶν ἀπροσδιορίστων προτάσεων) ἐναντία, καλῶς διήρθρωσεν ὁ φιλόσοφος Πορφύριος· οὐ γὰρ ἀεί, φησί, τῷ καταφασκομένῳ ἔστι τι ἐναντίον κτλ. 99,8 σημαίνοντος, ὥς φησιν ὁ φιλόσοφος Πορφύριος, τοῦ Ἀριστοτέλους διὰ τούτου ἀποφαντικῶς v. l. pro ἀντιφατικῶς) ποίας καταφάσεως πρὸς ποίαν ἀπόφασιν ἀξιοῖ τὴν ἀντίθεσιν λαμβάνειν 109, 25 τὸ ἄνθρωπος, ὅπερ φησὶν ὁ φιλόσοφος Πορφύριος, οὐχ ὡς ὑποκείμενον ἀλλ’ ὡς κατηγορούμενον . . εἰλῆφθαι φήσομεν 171,3 διὸ καὶ τὸν φιλόσοφον Πορφύριον ὑπολαμβάνω παραιτήσασθαι τὴν ἐξήγησιν τοῦδε τοῦ θεωρήματος 252,8 Πρόκλος ὁ Πλατωνικὸς διάδοχος 1,8 ὁ δέ γε ἡμέτερος καθηγεμὼν καὶ εὐεργέτης κανόνας ἡμῖν πάνυ τεχνικοὺς παρεδίδου, καθ’ οὑς οἷόν τε πάσῃ τῆ προτεθείσῃ προτάσει τὴν ἀκολουθοῦσαν εὑρεῖν 181,30 Πῶλος Platonicus 201,16 Σαλαμίς 135,4 Σίμων ὁ τῷ Σωκράτει γνώριμος σκυτεύς) 205,6 Σκύθης 92,1 110,27 (Σουσαρίων) frg. V. 4 (Kock I p. 3) 118,23 Στοά. μέσον τοῦ τε νοήματος καὶ τοῦ πράγματος, ὅπερ οἱ ἀπὸ τῆς Στοᾶς ὑποτιθέμενοι λεκτὸν ἠξίουν ὀνομάζειν 17,27. 28 τῆς δὲ προτέρας δόξης τοῦ τὴν εὐθεῖαν προφορὰν πτῶσιν καλεῖν) οἱ ἀπὸ τῆς Στοᾶς καὶ ὡς τούτοις ἀκολουθοῦντες οἱ τὴν γραμματικὴν μετιόντες τέχνην 43,4 Στωϊκός. καλοῦσι οἱ Στω· ικοὶ τὸν μὲν ἀποφαντικὸν λόγον ἀξίωμα, τὸν δὲ εὐκτικὸν ἀρατικόν, τὸν δὲ κλητικὸν προσαγορευτικόν, προστιθέντες τούτοις ἕτερα πέντε λόγων εἴδη 2,26 προσιστορεῖ Πορφύριος) τὴν τῶν Στωικῶν διάταξιν περὶ τῶν κατηγορουμένων ὅρων ἐν ταῖς προτάσεσιν οὖσαν τοιαύτην· “τὸ κατηγορούμενον κτλ. 44,18 Συριανὸς ὁ μέγας 137,16 ὁ μέντοι μέγας Συριανὸς ἄριστα καὶ θεωρητικώτατα ταύτῃ τῇ ζητήσει διῄτησε 253, 12 μόνην τὴν περὶ τούτων τῶν ἀντικειμένων) ἐπίσκεψιν προθέμενος γράφειν οὐ καταγίνεται περὶ τὴν τῆς λέξεως αὐτῆς σαφήνειαν 254,25 Σφίγξ 166,26 Σωκράτης exempli causa 7,31 saepius. τὸ γὰρ ἐν τῇ εἰκόνι γεγραμμένον τοῦ Σωκρότους ὁμοίωμα εἰ μὴ καὶ τὸ φαλακρὸν καὶ τὸ σιμὸν καὶ τὸ ἐξόφθαλαμον ἔχοι τοῦ Σωκράτους, οὐκέτ’ ἄν αὐτοῦ λέγοιτο εἶναι ὁμοίωμα 20,3 ὁ Κρατύλῳ 34,17 60,21 ὁ ἐν τῷ Γοργίᾳ 47,3 ὁ ἐν τῷ Φιλήβῳ 65,20 similiter saepius Τίμων. τοῦ Κνήμωνος καὶ τοῦ Τίμωνος μισανθρωπότεροι 114,30 Τροία. ἐν τῇ Τροίᾳ 149,12 Τύρταμος (Θεόφραστος) Φίλων 43,24 sq. Φοῖνιξ. Φοίνικες 19,14