Chapter 32

32. Περὶ δὲ τῶν σολοικισμῶν παρ’ ὅ τι μὲν φαίνονται συμβαίνειν, εἴπομεν πρότερον· παρὰ γὰρ τὸ τόδε καὶ τοῦτο· ταῦτα γὰρ κἄν ἐπ’ εὐθείας καὶ αἰτιατικῆς ὁμοίως ληφθείη. ὡς δὲ λυτέον, ἐπ’ αὐτῶν τῶν λόγων ἔσται φανερόν. ἅπαντες γὰρ οἱ τοιοίδε λόγοι τοῦτο βούλονται κατασκευάζειν· εὐθεῖαν γὰρ ἐν ταῖς προτάσεσι δόντες αἰτιατικὴν ἐπάγουσιν ἐν τῷ συμπεράσματι ἢ τὸ ἀνάπαλιν, καὶ πρὸς τὸ λαθεῖν ὡς κἀν τοῖς ἄλλοις τῇ μεταξυλογίᾳ χρῶνται. οἷον ῾πότερον ὃ λέγεις ἀληθῶς, καὶ ἔστι τοῦτο ἀληθῶς; ᾿ναί. ῾φῂς δὲ εἶναί τι λίθον· ἔστιν ἄρα λίθον. ᾿ἢ τὸ λέγειν λίθον οὐκ ἔστι λέγειν ὃ καὶ ἐπ’ εὐθείας, ἀλλ’ ὅν, οὐδὲ τοῦτο οὐδετέρως ἀλλὰ τοῦτον ἀρρενικῶς. εἰ δὲ μὴ διὰ μακροῦ τὴν ἀπόδοσιν ἐποιεῖτο, ἀλλ’ ἐκ τοῦ σύνεγγυς, οὐκ ἄν ἔλαθε σολοικίσας, οἷον εἰ οὕτως ἤρετο ᾿ἆρ᾿ ἀρ’ ὅπερ ἀληθῶς λέγεις, ἔστι τοῦτον; ᾿οὐκ ἄν τις ἔδωκε διὰ τὸ εὐφώρατον· πρόδηλον γὰρ ὡς οὐχ ἑλληνίζει οὕτω λέγων, ὥσπερ κἄν εἴ τις ἔροιτο ῾ἆρ᾿ ἣν λέγεις εἶναι, φύσιν τυχόν, ἔστιν οὗτος; ξύλον δέ ἐστιν οὗτος· ἔστιν ἄρα ξύλον ταύτην. ᾿καταφανὴς γὰρ ὁ σολοικισμὸς ἐνταῦθα τῇ τε ἐγγύτητι καὶ τῇ τῶν γενῶν ὑπαλλαγῇ καὶ τῶν πτώσεων· ὤφειλε γὰρ εἰπεῖν ῾ἔστιν ἄρα ξύλον αὕτη. ᾿ἐπὶ μὲν οὖν τῶν ἀρσενικῶν καὶ θηλυκῶν πάμπολυ διέστηκε τὸ ὃ τοῦ αὕτη ἢ οὗτος, ὁμοίως δὲ καὶ τὸ τοῦτο· ἐπὶ δὲ τῶν οὐδετέρων καὶ ὅσα μήτε θῆλυ μήτε ἄρρεν σημαίνει, οὐδὲν διαφέρει. διὸ καὶ οὐ γίνεται σολοικισμὸς ἐνταῦθα διὰ τὸ ὁμοίως ἐπ’ εὐθείας καὶ αἰτιατικῆς ἐκφέρεσθαι· οἷον εἰ ἔροιτό τις ῾ἆρ᾿ ὃ λέγεις εἶναι ἔστι τοῦτο; ᾿ναί. ῾ξύλον δὲ λέγεις εἶναι· ἔστιν ἄρα ξύλον᾿ οὐδὲν ἀπαντήσει δυσχερές. καὶ αὖθις ῾ἆρ᾿ οὗτός ἐστιν αὕτη;’ ἤγουν ἡ φαινομένη θέα ὅδε ἐστίν.) ναί. ῾τί τί δέ; οὐχ οὗτός ἐστι Κορίσκος;’ εἶτα συμπεραίνει ‘ἄρα οὗτος αὕτη᾿ · οὐ συλλελόγισται τὸν σολοικι|σμόν· ἄμφω γὰρ εὐθεῖαι. οὐδ’ εἰ τὸ Κορίσκος σημαίνει ὅπερ αὕτη, μὴ δίδωσι δὲ ἀποκρινόμενος, οὐ συλλελόγισται τὸν σολοικισμόν, ἀλλὰ δεῖ ἐρωτῆσαι τὸν ἀποκρινόμενον· καὶ εἰ δίδωσι, οὐ λέγεται δέ, γίνεται μὲν σολοικισμός, ἀλλ’ οὐχ ἁπλῶς ἀλλὰ πρὸς τὸν ἀποκρινόμενον· εἰ δὲ μήτ’ ἐστὶ μήτε δίδωσιν, οὐ συλλελόγισται οὔτε τῷ ὄντι οὔτε πρὸς τὸν ἐρωτώμενον. ὁμοίως οὖν δοκεῖ κἀκεῖ προσερωτηθῆναι, εἰ δίδωσι τὸν λίθον σημαίνειν οὗτος. εἰ δ’ οὖν, οὐ λεκτέον τὸ συμπέρασμα, ὡς ἄρα οὗτός ἐστι λίθον. φαίνεται μέντοι τὸ ῾οὗτος ἄρα αὕτη᾿ μὴ σολοικισμὸς εἶναι διὰ τὸ τὴν ἀνόμοιον τῷ γένει πτῶσιν τοῦ ὀνόματος ὁμοίαν φαίνεσθαι· ἄμφω γὰρ εὐθεῖαι. ὅμοια τοῖς εἰρημένοις κἀκεῖνά ἐστιν ῾ἆρα ἀληθὲς εἰπεῖν ὅτι ἔστιν αὕτη, ὅπερ εἶναι φῄς αὐτήν; εἶναι δὲ φῄς ἀσπίδα· ἔστιν ἄρα αὕτη ἀσπίδα. ᾿ἢ οὐκ ἀνάγκη οὕτω, εἰ μὴ ὁ ἐρωτώμενος τὸ αὕτη ἀσπίδα σημαίνειν, ἀλλὰ μὴ ἀσπὶς δέδωκεν. πάλιν ῾ἆρ᾿ ὃ φὴς εἶναι τοῦτον, ἔστιν οὗτος; φῄς δὲ εἶναι Κλέωνα· ἔστιν ἄρα οὗτος Κλέωνα. ᾿οὐδὲ τοῦτο καλῶς· εἴρηκα γὰρ ῾ὅ φημι εἶναι τοῦτον, ἔστιν οὗτος᾿ ,ἀλλ’ οὐ τοῦτον· οὐ γὰρ ἐξελληνίζει οὕτω τὸ ἐρώτημα λεχθέν ῾ἔστι τοῦτον᾿. ἔτι ῾πότερον ἐπίστασαι τοῦτο; τοῦτο δέ ἐστι λίθος· ἐπίστασαι ἄρα λίθος. ᾿ἢ ἐν μὲν τῷ πρώτῳ τοῦτον, ἐν δὲ τῷ ὑστέρῳ οὗτος ἐκδέδοται. πάλιν ῾ἆρ᾿ οὗ ἐπισ· τήμ· ην ἔχεις, ἐπίστασαι τοῦτο; ἐπιστήμην δὲ ἔχεις λίθου, ἐπίστασαι ἄρα λίθου.’ |ἢ τὸ μὲν οὗ λίθου λέγει; τὸ δὲ τοῦτο λίθον· ἐδόθη δ’ οὗ ἐπιστήμην ἔχεις, ἐπίστασαι οὐ τούτου ἀλλὰ ἑ ἑ τοῦτον. ὥστε οὐ τοῦ λίθου ἀλλὰ τὸν λίθον. Ὅτι μὲν οὖν οἱ τοιοῦτοι τῶν λόγων οὐ συλλογίζονται σολοικισμόν, ἀλλὰ φαίνονται, καὶ διὰ τί φαίνονται καὶ πῶς ἀπαντητέον πρὸς αὐτούς, φανερὸν ἐκ τῶν εἰρημένων· ἣν γὰρ ἐν τοῖς κατὰ μέρος σολοικοφανέσι λύσιν ἐπήγομεν, ταύτῃ καὶ κοινῶς χρῆσθαι παρεγγυώμεθα.