Ancient Greek
Lyric-Scene 12
Aristophanes, Ὄρνιθες 12.1
Not analysed yet
πόλεμος αἴρεται, πόλεμος οὐ φατὸς
πρὸς ἐμὲ καὶ θεούς. ἀλλὰ φύλαττε πᾶς
ἀέρα περινέφελον, ὃν ἔρεβος ἐτέκετο,
μή σε λάθῃ θεῶν τις ταύτῃ περῶν·
ἄθρει δὲ πᾶς κύκλῳ σκοπῶν,
ὡς ἐγγὺς ἤδη δαίμονος πεδαρσίου
δίνης πτερωτὸς φθόγγος ἐξακούεται.
αὕτη σύ, ποῖ ποῖ ποῖ πέτει; μένʼ ἥσυχος,
ἔχʼ ἀτρέμας· αὐτοῦ στῆθʼ· ἐπίσχες τοῦ δρόμου.
τίς εἶ; ποδαπή; λέγειν ἐχρῆν ὁπόθεν πότʼ εἶ.
παρὰ τῶν θεῶν ἔγωγε τῶν Ὀλυμπίων.
ὄνομα δέ σο. τί ἐστι; πλοῖον ἢ κυνῆ;
Ἶρις ταχεῖα.
Πάραλος ἢ Σαλαμινία;
τί δὲ τοῦτο;
ταυτηνί τις οὐ συλλήψεται
ἀναπτόμενος τρίορχος;
ἐμὲ συλλήψεται;
τί ποτʼ ἐστὶ τουτὶ τὸ κακόν;
οἰμώξει μακρά.
ἄτοπόν γε τουτὶ πρᾶγμα.
κατὰ ποίας πύλας
εἰσῆλθες ἐς τὸ τεῖχος ὦ μιαρωτάτη;
οὐκ οἶδα μὰ Δίʼ ἔγωγε κατὰ ποίας πύλας.
ἤκουσας αὐτῆς οἷον εἰρωνεύεται;
πρὸς τοὺς κολοιάρχας προσῆλθες; οὐ λέγεις;
σφραγῖδʼ ἔχεις παρὰ τῶν πελαργῶν;
τί τὸ κακόν.
οὐκ ἔλαβες;
ὑγιαίνεις μέν;
οὐδὲ σύμβολον
ἐπέβαλεν ὀρνίθαρχος οὐδείς σοι παρών;
μὰ Δίʼ οὐκ ἔμοιγʼ ἐπέβαλεν οὐδεὶς ὦ μέλε.
κἄπειτα δῆθʼ οὕτω σιωπῇ διαπέτει
διὰ τῆς πόλεως τῆς ἀλλοτρίας καὶ τοῦ χάους;
ποίᾳ γὰρ ἄλλῃ χρὴ πέτεσθαι τοὺς θεούς;
οὐκ οἶδα μὰ Δίʼ ἔγωγε· τῇδε μὲν γὰρ οὔ.
ἀδικεῖς δὲ καὶ νῦν. ἆρά γʼ οἶσθα τοῦθʼ ὅτι
δικαιότατʼ ἂν ληφθεῖσα πασῶν Ἰρίδων
ἀπέθανες, εἰ τῆς ἀξίας ἐτύγχανες;
ἀλλʼ ἀθάνατός εἰμʼ.
ἀλλʼ ὅμως ἂν ἀπέθανες.
δεινότατα γάρ τοι πεισόμεσθʼ, ἐμοὶ δοκεῖ,
εἰ τῶν μὲν ἄλλων ἄρχομεν, ὑμεῖς δʼ οἱ θεοὶ
ἀκολαστανεῖτε, κοὐδέπω γνώσεσθʼ ὅτι
ἀκροατέον ὑμῖν ἐν μέρει τῶν κρειττόνων.
φράσον δέ τοί μοι τὼ πτέρυγε ποῖ ναυστολεῖς;
ἐγώ; πρὸς ἀνθρώπους πέτομαι παρὰ τοῦ πατρὸς
φράσουσα θύειν τοῖς Ὀλυμπίοις θεοῖς
μηλοσφαγεῖν τε βουθύτοις ἐπʼ ἐσχάραις
κνισᾶν τʼ ἀγυιάς.
τί σὺ λέγεις; ποίοις θεοῖς;
ποίοισιν; ἡμῖν τοῖς ἐν οὐρανῷ θεοῖς.
θεοὶ γὰρ ὑμεῖς;
τίς γάρ ἐστʼ ἄλλος θεός;
ὄρνιθες ἀνθρώποισι νῦν εἰσιν θεοί,
οἷς θυτέον αὐτούς, ἀλλὰ μὰ Δίʼ οὐ τῷ Διί.
ὦ μῶρε μῶρε μὴ θεῶν κίνει φρένας
δεινάς, ὅπως μή σου γένος πανώλεθρον
Διὸς μακέλλῃ πᾶν ἀναστρέψῃ Δίκη,
λιγνὺς δὲ σῶμα καὶ δόμων περιπτυχὰς
καταιθαλώσῃ σου Λικυμνίαις βολαῖς.
ἄκουσον αὕτη· παῦε τῶν παφλασμάτων·
ἔχʼ ἀτρέμα. φέρʼ ἴδω, πότερα Λυδὸν ἢ Φρύγα
ταυτὶ λέγουσα μορμολύττεσθαι δοκεῖς;
ἆρʼ οἶσθʼ ὅτι Ζεὺς εἴ με λυπήσει πέρα,
μέλαθρα μὲν αὐτοῦ καὶ δόμους Ἀμφίονος
καταιθαλώσω πυρφόροισιν αἰετοῖς;
πέμψω δὲ πορφυρίωνας ἐς τὸν οὐρανὸν
ὄρνις ἐπʼ αὐτὸν παρδαλᾶς ἐνημμένους
πλεῖν ἑξακοσίους τὸν ἀριθμόν. καὶ δή ποτε
εἷς Πορφυρίων αὐτῷ παρέσχε πράγματα.
σὺ δʼ εἴ με λυπήσεις τι, τῆς διακόνου
πρώτης ἀνατείνας τὼ σκέλει διαμηριῶ
τὴν Ἶριν αὐτήν, ὥστε θαυμάζειν ὅπως
οὕτω γέρων ὢν στύομαι τριέμβολον.
διαρραγείης ὦ μέλʼ αὐτοῖς ῥήμασιν.
οὐκ ἀποσοβήσεις; οὐ ταχέως; εὐρὰξ πατάξ.
ἦ μήν σε παύσει τῆς ὕβρεως οὑμὸς πατήρ.
οἴμοι τάλας. οὔκουν ἑτέρωσε πετομένη
καταιθαλώσεις τῶν νεωτέρων τινά;