# Ὄρνιθες 2.3

Aristophanes, Ὄρνιθες, Parodos 2. Ancient Greek.

Canonical: https://interlinea.aeterna-institute.org/library/greek/aristophanes/text-2/2.3

τοροτὶξ τοροτίξ.
ὦγάθʼ ἀλλʼ εἶς οὑτοσὶ καὶ δή τις ὄρνις ἔρχεται.
νὴ Δίʼ ὄρνις δῆτα. τίς ποτʼ ἐστίν; οὐ δήπου ταὧς;
οὗτος αὐτὸς νῷν φράσει· τίς ἐστιν ὄρνις οὑτοσί;
οὗτος οὐ τῶν ἠθάδων τῶνδʼ ὧν ὁρᾶθʼ ὑμεῖς ἀεί,
ἀλλὰ λιμναῖος.
βαβαὶ καλός γε καὶ φοινικιοῦς.
εἰκότως γε· καὶ γὰρ ὄνομʼ αὐτῷ ʼστὶ φοινικόπτερος.
οὗτος ὦ σέ τοι.
τί βωστρεῖς;
ἕτερος ὄρνις οὑτοσί.
νὴ Δίʼ ἕτερος δῆτα χοὖτος ἔξεδρον χρόαν ἔχων.
τίς ποτʼ ἔσθʼ ὁ μουσόμαντις ἄτοπος ὄρνις ὀρειβάτης;
ὄνομα τούτῳ Μῆδός ἐστο.
Μῆδος; ὦναξ Ἡράκλεις·
εἶτα πῶς ἄνευ καμήλου Μῆδος ὤν εἰσέπτετο;
ἕτερος αὖ λόφον κατειληφώς τις ὄρνις οὑτοσί.
τί τὸ τέρας τουτί ποτʼ ἐστίν; οὐ σὺ μόνος ἄρʼ ἦσθʼ ἔποψ,
ἀλλὰ χοὖτος ἕτερος;
οὑτοσὶ μέν ἐστι Φιλοκλέους
ἐξ ἔποπος, ἐγὼ δὲ τούτου πάππος, ὥσπερ εἰ λέγοις
Ἱππόνικος Καλλίου κἀξ Ἱππονίκου Καλλίας.
Καλλίας ἄρʼ οὗτος οὕρνις ἐστίν· ὡς πτερορρυεῖ.
ἅτε γὰρ ὢν γενναῖος ὑπό τε συκοφαντῶν τίλλεται,
αἵ τε θήλειαι προσεκτίλλουσιν αὐτοῦ τὰ πτερά.
ὦ Πόσειδον ἕτερος αὖ τις βαπτὸς ὄρνις οὑτοσί.
τίς ὀνομάξεταί ποθʼ οὗτος;
οὑτοσὶ κατωφαγᾶς.
ἔστι γὰρ κατωφαγᾶς τις ἄλλος ἢ Κλεώνυμος;
πῶς ἂν οὖν Κλεώνυμός γʼ ὢν οὐκ ἀπέβαλε τὸν λόφον;
ἀλλὰ μέντοι τίς ποθʼ ἡ λόφωσις ἡ τῶν ὀρνέων;
ἦ ʼπὶ τὸν δίαυλον ἦλθον;
ὥσπερ οἱ Κᾶρες μὲν οὖν
ἐπὶ λόφων οἰκοῦσιν ὦγάθʼ ἀσφαλείας οὔνεκα.
ὦ Πόσειδον οὐχ ὁρᾷς ὅσον συνείλεκται κακὸν
ὀρνέων;
ὦναξ Ἄπολλον τοῦ νέφους. ἰοὺ ἰού,
οὐδʼ ἰδεῖν ἔτʼ ἔσθʼ ὑπʼ αὐτῶν πετομένων τὴν εἴσοδον.
οὑτοσὶ πέρδιξ, ἐκεινοσί γε νὴ Δίʼ ἀτταγᾶς,
οὑτοσὶ δὲ πηνέλοψ, ἐκεινηὶ δέ γʼ ἀλκυών.
τίς γάρ ἐσθʼ οὕπισθεν αὐτῆς;
ὅστις ἐστί; κειρύλος.
κειρύλος γάρ ἐστιν ὄρνις;
οὐ γάρ ἐστι Σποργίλος;
χαὐτηί γε γλαῦξ.
τί φῄς; τίς γλαῦκʼ Ἀθήναζʼ ἤγαγεν;
κίττα τρυγὼν κορυδὸς ἐλεᾶς ὑποθυμὶς περιστερὰ
νέρτος ἱέραξ φάττα κόκκυξ ἐρυθρόπους κεβλήπυρις
πορφυρὶς κερχνῂς κολυμβὶς ἀμπελὶς φήνη δρύοψ.
ἰοὺ ἰοὺ τῶν ὀρνέων, ἰοὺ ἰοὺ τῶν κοψίχων·
οἶα πιππίζουσι καὶ τρέχουσι διακεκραγότες.
ἆρʼ ἀπειλοῦσίν γε νῷν; οἴμοι, κεχήνασίν γέ τοι
καὶ βλέπουσιν ἐς σὲ κἀμέ.
τοῦτο μὲν κἀμοὶ δοκεῖ.
ποποποποποποποποποποῖ ποῦ μʼ ἄρʼ ὃς
ἐκάλεσε; τίνα τόπον ἄρα ποτὲ νέμεται;
οὑτοσὶ πάλαι πάρειμι κοὐκ ἀποστατῶ φίλων.
τί τί τί τί τί τί τί τί· τίνα λόγον ἄρα ποτὲ
πρὸς ἐμὲ φίλον ἔχων;
κοινὸν ἀσφαλῆ δίκαιον ἡδὺν ὠφελήσιμον.
ἄνδρε γὰρ λεπτὼ λογιστὰ δεῦρʼ ἀφῖχθον ὡς ἐμέ.
ποῦ; πᾷ; πῶς φῄς;
φήμʼ ἀπʼ ἀνθρώπων ἀφῖχθαι δεῦρο πρεσβύτα δύο·
ἥκετον δʼ ἔχοντε πρέμνον πράγματος πελωρίου.
ὦ μέγιστον ἐξαμαρτὼν ἐξ ὅτου ʼτράφην ἐγώ,
πῶς λέγεις;
μήπω φοβηθῇς τὸν λόγον.
τί μʼ ἠργάσω;
ἄνδρʼ ἐδεξάμην ἐραστὰ τῆσδε τῆς ξυνουσίας.
καὶ δέδρακας τοῦτο τοὔργον;
καὶ δεδρακώς γʼ ἥδομαι.
κἀστὸν ἤδη που παρʼ ἡμῖν;
εἰ παρʼ ὑμῖν εἴμʼ ἐγώ.

---

Aristophanes, Ὄρνιθες, ed. F. W. Hall, W. M. Geldart. Text: The Greek Library, from the Perseus Digital Library and other open sources, CC BY-SA 4.0. Changes: apostrophes normalised and the text divided into reading sections by Interlinea.
License: CC BY-SA 4.0 (https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/). Source: https://thegreeklibrary.pages.lisn.upsaclay.fr/works/tlg0019.tlg006.local001/.