Ancient Greek · ~7 min
Prologue 1, lines 1.1-1.45
Aristophanes, Ἱππῆς 1.1-45
Not analysed yet
ἰατταταιὰξ τῶν κακῶν, ἰατταταῖ.
κακῶς Παφλαγόνα τὸν νεώνητον κακὸν
αὐταῖσι βουλαῖς ἀπολέσειαν οἱ θεοί.
ἐξ οὗ γὰρ εἰσήρρησεν ἐς τὴν οἰκίαν
πληγὰς ἀεὶ προστρίβεται τοῖς οἰκέταις.
κάκιστα δῆθʼ οὗτός γε πρῶτος Παφλαγόνων
αὐταῖς διαβολαῖς.
ὦ κακόδαιμον πῶς ἔχεις;
κακῶς καθάπερ σύ.
δεῦρο δὴ πρόσελθʼ, ἵνα
ξυναυλίαν κλαύσωμεν Οὐλύμπου νόμον.
μυμῦ μυμῦ μυμῦ μυμῦ μυμῦ μυμῦ.
τί κινυρόμεθʼ ἄλλως; οὐκ ἐχρῆν ζητεῖν τινα
σωτηρίαν νῷν, ἀλλὰ μὴ κλάειν ἔτι;
τίς οὖν γένοιτʼ ἄν;
λέγε σύ.
σὺ μὲν οὖν μοι λέγε,
ἵνα μὴ μάχωμαι.
μὰ τὸν Ἀπόλλω ʼγὼ μὲν οὔ.
πῶς ἂν σύ μοι λέξειας ἁμὲ χρὴ λέγειν;
ἀλλʼ εἰπὲ θαρρῶν, εἶτα κἀγὼ σοὶ φράσω.
ἀλλʼ οὐκ ἔνι μοι τὸ θρέττε. πῶς ἂν οὖν ποτε
εἴποιμʼ ἂν αὐτὸ δῆτα κομψευριπικῶς;
μὴ ʼμοί γε, μὴ ʼμοί, μὴ διασκανδικίσῃς·
ἀλλʼ εὑρέ τινʼ ἀπόκινον ἀπὸ τοῦ δεσπότου.
λέγε δὴ μόλωμεν ξυνεχὲς ὡδὶ ξυλλαβών.
καὶ δὴ λέγω μόλωμεν.
ἐξόπισθε νῦν
αὐτὸ φάθι τοῦ μόλωμεν.
αὐτό.
πάνυ καλῶς.
ὥσπερ δεφόμενος νῦν ἀτρέμα πρῶτον λέγε
τὸ μόλωμεν, εἶτα δʼ αὐτό, κᾆτʼ ἐπάγων πυκνόν.
μόλωμεν αὐτὸ μόλωμεν αὐτομολῶμεν.
ἢν
οὐχ ἡδύ;
νὴ Δία· πλήν γε περὶ τῷ δέρματι
δέδοικα τουτονὶ τὸν οἰωνόν.
τί δαί;
ὁτιὴ τὸ δέρμα δεφομένων ἀπέρχεται.
κράτιστα τοίνυν τῶν παρόντων ἐστὶ νῷν,
θεῶν ἰόντε προσπεσεῖν του πρὸς βρέτας.
†ποῖον βρέτας †; ἐτεὸν ἡγεῖ γὰρ θεούς;
ἔγωγε.
ποίῳ χρώμενος τεκμηρίῳ;
ὁτιὴ θεοῖσιν ἐχθρός εἰμʼ. οὐκ εἰκότως;
εὖ προσβιβάζεις μʼ. ἀλλʼ ἑτέρᾳ πῃ σκεπτέον.
βούλει τὸ πρᾶγμα τοῖς θεαταῖσιν φράσω;
οὐ χεῖρον· ἓν δʼ αὐτοὺς παραιτησώμεθα,
ἐπίδηλον ἡμῖν τοῖς προσώποισιν ποιεῖν,
ἢν τοῖς ἔπεσι χαίρωσι καὶ τοῖς πράγμασιν.
λέγοιμʼ ἂν ἤδη. νῷν γάρ ἐστι δεσπότης
ἄγροικος ὀργὴν κυαμοτρὼξ ἀκράχολος,
Δῆμος πυκνίτης, δύσκολον γερόντιον
ὑπόκωφον. οὗτος τῇ προτέρᾳ νουμηνίᾳ
ἐπρίατο δοῦλον, βυρσοδέψην Παφλαγόνα,
πανουργότατον καὶ διαβολώτατόν τινα.