Ancient Greek · ~11 min
Lyric-Scene 6
Aristophanes, Ἱππῆς 6.4
Not analysed yet
καὶ μὴν ὁ Παφλαγὼν οὑτοσὶ προσέρχεται,
ὠθῶν κολόκυμα καὶ ταράττων καὶ κυκῶν,
ὡς δὴ καταπιόμενός με. μορμὼ τοῦ θράσους.
εἰ μή σʼ ἀπολέσαιμʼ, εἴ τι τῶν αὐτῶν ἐμοὶ
ψευδῶν ἐνείη, διαπέσοιμι πανταχῇ.
ἥσθην ἀπειλαῖς, ἐγέλασα ψολοκομπίαις,
ἀπεπυδάρισα μόθωνα, περιεκόκκασα.
οὔτοι μὰ τὴν Δήμητρʼ, ἐὰν μή σʼ ἐκφάγω
ἐκ τῆσδε τῆς γῆς, οὐδέποτε βιώσομαι.
ἣν μὴ κʼφάγῃς; ἐγὼ δέ γʼ, ἢν μή σʼ ἐκπίω
κἀπεκροφήσας αὐτὸς ἐπιδιαρραγῶ.
ἀπολῶ σε νὴ τὴν προεδρίαν τὴν ἐκ Πύλου.
ἰδοὺ προεδρίαν· οἷον ὅψομαί σʼ ἐγὼ
ἐκ τῆς προεδρίας ἔσχατον θεώμενον.
ἐν τῷ ξύλῳ δήσω σε νὴ τὸν οὐρανόν.
ὡς ὀξύθυμος. φέρε τί σοι δῶ καταφαγεῖν;
ἐπὶ τῷ φάγοις ἥδιστʼ ἄν; ἐπὶ βαλλαντίῳ;
ἐξαρπάσομαί σου τοῖς ὄνυξι τἄντερα.
ἀπονυχιῶ σου τἀν πρυτανείῳ σιτία.
ἕλξω σε πρὸς τὸν δῆμον, ἵνα δῷς μοι δίκην.
κἀγὼ δέ σʼ ἕλξω καὶ διαβαλῶ πλείονα.
ἀλλʼ ὦ πόνηρε σοὶ μὲν οὐδὲν πείθεται·
ἐγὼ δʼ ἐκείνου καταγελῶ γʼ ὅσον θέλω.
ὡς σφόδρα σὺ τὸν δῆμον σεαυτοῦ νενόμικας.
ἐπίσταμαι γὰρ αὐτὸν οἷς ψωμίζεται.
κᾆθʼ ὥσπερ αἱ τίτθαι γε σιτίζεις κακῶς.
μασώμενος γὰρ τῷ μὲν ὀλίγον ἐντίθης,
αὐτὸς δʼ ἐκείνου τριπλάσιον κατέσπακας.
καὶ νὴ Δίʼ ὑπό γε δεξιότητος τῆς ἐμῆς
δύναμαι ποιεῖν τὸν δῆμον εὐρὺν καὶ στενόν.
χὠ πρωκτὸς οὑμὸς τουτογὶ σοφίζεται.
οὐκ ὦγάθʼ ἐν βουλῇ με δόξεις καθυβρίσαι.
ἴωμεν ἐς τὸν δῆμον.
οὐδὲν κωλύει·
ἰδοὺ βάδιζε, μηδὲν ἡμᾶς ἰσχέτω.
ὦ Δῆμε δεῦρʼ ἔξελθε.
νὴ Δίʼ ὦ πάτερ
ἔξελθε δῆτʼ.
ὦ Δημίδιον ὦ φίλτατον
ἔξελθʼ, ἵνʼ εἰδῇς οἷα περιυβρίζομαι.
τίνες οἱ βοῶντες; οὐκ ἄπιτʼ ἀπὸ τῆς θύρας;
τὴν εἰρεσιώνην μου κατεσπαράξατε.
τίς ὦ Παφλαγὼν ἀδικεῖ σε;
διὰ σὲ τύπτομαι
ὑπὸ τουτουὶ καὶ τῶν νεανίσκων.
τιή;
ὁτιὴ φιλῶ σʼ ὦ Δῆμʼ ἐραστής τʼ εἰμὶ σός.
σὺ δʼ εἶ τίς ἐτεόν;
ἀντεραστὴς τουτουί,
ἐρῶν πάλαι σου βουλόμενός τέ σʼ εὖ ποιεῖν,
ἄλλοι τε πολλοὶ καὶ καλοί τε κἀγαθοί.
ἀλλʼ οὐχ οἷοί τʼ ἐσμὲν διὰ τουτονί. σὺ γὰρ
ὅμοιος εἶ τοῖς παισὶ τοῖς ἐρωμένοις·
τοὺς μὲν καλούς τε κἀγαθοὺς οὐ προσδέχει,
σαυτὸν δὲ λυχνοπώλαισι καὶ νευρορράφοις
καὶ σκυτοτόμοις καὶ βυρσοπώλαισιν δίδως.
εὖ γὰρ ποιῶ τὸν δῆμον.
εἰπέ νυν τί δρῶν;
ὅ τι; †τῶν στρατηγῶν ὑποδραμὼν τῶν ἐκ Πύλου, †
πλεύσας ἐκεῖσε, τοὺς Λάκωνας ἤγαγον.
ἐγὼ δὲ περιπατῶν γʼ ἀπʼ ἐργαστηρίου
ἕψοντος ἑτερου τὴν χύτραν ὑφειλόμην.
καὶ μὴν ποιήσας αὐτίκα μάλʼ ἐκκλησίαν
ὦ Δῆμʼ ἵνʼ εἰδῇς ὁπότερος νῷν ἐστί σοι
εὐνούστερος, διάκρινον, ἵνα τοῦτον φιλῇς.
ναὶ ναὶ διάκρινον δῆτα, πλὴν μὴ ʼν τῇ πυκνί.
οὐκ ἂν καθιζοίμην ἐν ἄλλῳ χωρίῳ.
ἀλλʼ ἐς τὸ πρόσθε. χρὴ παρεῖνʼ ἐς τὴν πύκνα.
οἴμοι κακοδαίμων ὡς ἀπόλωλʼ. ὁ γὰρ γέρων
οἴκοι μὲν ἀνδρῶν ἐστι δεξιώτατος,
ὅταν δʼ ἐπὶ ταυτησὶ καθῆται τῆς πέτρας,
κέχηνεν ὥσπερ ἐμποδίζων ἰσχάδας.