Ancient Greek
Episode 11, lines 11.1097-11.1140
Aristophanes, Πλοῦτος 11.1097-1140
Not analysed yet
τίς ἔσθʼ ὁ κόπτων τὴν θύραν; τουτὶ τί ἦν;
οὐδεὶς ἔοικεν· ἀλλὰ δῆτα τὸ θύριον
φθεγγόμενον ἄλλως κλαυσιᾷ.
σέ τοι λέγω,
ὁ Καρίων, ἀνάμεινον.
οὗτος εἰπέ μοι,
σὺ τὴν θύραν ἔκοπτες οὑτωσὶ σφόδρα;
μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἔμελλον· εἶτʼ ἀνέῳξάς με φθάσας.
ἀλλʼ ἐκκάλει τὸν δεσπότην τρέχων ταχύ,
ἒπειτα τὴν γυναῖκα καὶ τὰ παιδία,
ἔπειτα τοὺς θεράποντας, εἶτα τὴν κύνα,
ἔπειτα σαυτόν, εἶτα τὴν ὗν.
εἰπέ μοι,
τί δʼ ἔστιν;
ὁ Ζεὺς ὦ πόνηρε βούλεται
ἐς ταὐτὸν ὑμᾶς συγκυκήσας τρύβλιον
ἁπαξάπαντας ἐς τὸ βάραθρον ἐμβαλεῖν.
ἡ γλῶττα τῷ κήρυκι τούτων τέμνεται.
ἀτὰρ διὰ τί δὴ ταῦτʼ ἐπιβουλεύει ποιεῖν
ἡμᾶς;
ὁτιὴ δεινότατα πάντων πραγμάτων
εἴργασθʼ. ἀφʼ οὗ γὰρ ἤρξατʼ ἐξ ἀρχῆς βλέπειν
ὁ Πλοῦτος, οὐδεὶς οὐ λιβανωτόν, οὐ δάφνην,
οὐ ψαιστόν, οὐχ ἱερεῖον, οὐκ ἄλλʼ οὐδὲ ἓν
ἡμῖν ἔτι θύει τοῖς θεοῖς.
μὰ Δίʼ οὐδέ γε
θύσει. κακῶς γὰρ ἐπεμελεῖσθʼ ἡμῶν τότε.
καὶ τῶν μὲν ἄλλων μοι θεῶν ἧττον μέλει,
ἐγὼ δʼ ἀπόλωλα κἀπιτέτριμμαι.
σωφρονεῖς.
πρότερον γὰρ εἶχον μὲν παρὰ ταῖς καπηλίσιν
πάντʼ ἀγάθʼ ἕωθεν εὐθύς, οἰνοῦτταν μέλι
ἰσχάδας, ὅσʼ εἰκός ἐστιν Ἑρμῆν ἐσθίειν·
νυνὶ δὲ πεινῶν ἀναβάδην ἀναπαύομαι.
οὔκουν δικαίως, ὅστις ἐποίεις ζημίαν
ἐνίοτε τοιαῦτʼ ἀγάθʼ ἔχων;
οἴμοι τάλας,
οἴμοι πλακοῦντος τοῦ νʼ τετράδι πεπεμμένου.
ποθεῖς τὸν οὐ παρόντα καὶ μάτην καλεῖς.
οἴμοι δὲ κωλῆς ἣν ἐγὼ κατήσθιον.
ἀσκωλίαζʼ ἐνταῦθα πρὸς τὴν αἰθρίαν.
σπλάγχνων τε θερμῶν ὧν ἐγὼ κατήσθιον.
ὀδύνη σε περὶ τὰ σπλάγχνʼ ἔοικέ τι στρέφειν.
οἴμοι δὲ κύλικος ἴσον ἴσῳ κεκραμένης.
ταύτην ἐπιπιὼν ἀποτρέχων οὐκ ἂν φθάνοις.
ἆρʼ ὠφελήσαις ἄν τι τὸν σαυτοῦ φίλον;
εἴ του δέει γʼ ὧν δυνατός εἰμί σʼ ὠφελεῖν.
εἴ μοι πορίσας ἄρτον τινʼ εὖ πεπεμμένον
δοίης καταφαγεῖν καὶ κρέας νεανικὸν
ὧν θύεθʼ ὑμεῖς ἔνδον.
ἀλλʼ οὐκ ἐκφορά.
καὶ μὴν ὁπότε τι σκευάριον τοῦ δεσπότου
ὑφέλοιʼ, ἐγώ σε λανθάνειν ἐποίουν ἀεί.