Ancient Greek · ~3 min
Prologue 1, lines 1.184-1.203
Aristophanes, Ἀχαρνῆς 1.184-203
Not analysed yet
κἀς τοὺς τρίβωνας ξυνελέγοντο τῶν λίθων·
ἐγὼ δʼ ἔφευγον· οἱ δʼ ἐδίωκον κἀβόων.
οἱ δʼ οὖν βοώντων· ἀλλὰ τὰς σπονδὰς φέρεις;
ἔγωγέ φημι, τρία γε ταυτὶ γεύματα.
αὗται μέν εἰσι πεντέτεις. γεῦσαι λαβών.
αἰβοῖ.
τί ἔστιν;
οὐκ ἀρέσκουσίν μʼ ὅτι
ὄζουσι πίττης καὶ παρασκευῆς νεῶν.
σὺ δʼ ἀλλὰ τασδὶ τὰς δεκέτεις γεῦσαι λαβών.
ὄζουσι χαὖται πρέσβεων ἐς τὰς πόλεις
ὀξύτατον ὥσπερ διατριβῆς τῶν ξυμμάχων.
ἀλλʼ αὑταιὶ σπονδαὶ τριακοντούτιδες
κατὰ γῆν τε καὶ θάλατταν.
ὦ Διονύσια,
αὗται μὲν ὄζουσʼ ἀμβροσίας καὶ νέκταρος
καὶ μὴ ʼπιτηρεῖν σιτίʼ ἡμερῶν τριῶν,
κἀν τῷ στόματι λέγουσι, βαῖνʼ ὅπῃ θέλεις.
ταύτας δέχομαι καὶ σπένδομαι κἀκπίομαι,
χαίρειν κελεύων πολλὰ τοὺς Ἀχαρνέας.
ἐγὼ δὲ πολέμου καὶ κακῶν ἀπαλλαγεὶς
ἄξω τὰ κατʼ ἀγροὺς εἰσιὼν Διονύσια.
ἐγὼ δὲ φευξοῦμαί γε τοὺς Ἀχαρνέας.