Ancient Greek · ~7 min
Prologue 1, lines 1.94-1.137
Aristophanes, Ἀχαρνῆς 1.94-137
Not analysed yet
ὁ βασιλέως ὀφθαλμός.
ὦναξ Ἡράκλεις.
πρὸς τῶν θεῶν ἄνθρωπε ναύφαρκτον βλέπεις;
ἢ περὶ ἄκραν κάμπτων νεώσοικον σκοπεῖς;
ἄσκωμʼ ἔχεις που περὶ τὸν ὀφθαλμὸν κάτω.
ἄγε δὴ σὺ βασιλεὺς ἅττα σʼ ἀπέπεμψεν φράσον
λέξοντʼ Ἀθηναίοισιν ὦ Ψευδαρτάβα.
ἰαρταμὰν ἐξάρξαν ἀπισσόνα σάτρα.
ξυνήκαθʼ ὃ λέγει;
μὰ τὸν Ἀπόλλω ʼγὼ μὲν οὔ.
πέμψειν βασιλέα φησὶν ὑμῖν χρυσίον.
λέγε δὴ σὺ μεῖζον καὶ σαφῶς τὸ χρυσίον.
οὐ λῆψι χρῦσο χαυνόπρωκτʼ Ἰαοναῦ.
οἴμοι κακοδαίμων ὡς σαφῶς.
τί δʼ αὖ λέγει;
ὅ τι; χαυνοπρώκτους τοὺς Ἰάονας λέγει,
εἰ προσδοκῶσι χρυσίον ἐκ τῶν βαρβάρων.
οὔκ, ἀλλʼ ἀχάνας ὅδε γε χρυσίου λέγει.
ποίας ἀχάνας; σὺ μὲν ἀλαζὼν εἶ μέγας.
ἀλλʼ ἄπιθʼ· ἐγὼ δὲ βασανιῶ τοῦτον μόνος.
ἄγε δὴ σὺ φράσον ἐμοὶ σαφῶς πρὸς τουτονί,
ἵνα μή σε βάψω βάμμα Σαρδιανικόν·
βασιλεὺς ὁ μέγας ἡμῖν ἀποπέμψει χρυσίον; (ἀνανεύει.)
ἄλλως ἄρʼ ἐξαπατώμεθʼ ὑπὸ τῶν πρέσβεων; (ἐπινεύει.)
Ἑλληνικόν γʼ ἐπένευσαν ἅνδρες οὑτοιί,
κοὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐκ εἰσὶν ἐνθένδʼ αὐτόθεν.
καὶ τοῖν μὲν εὐνούχοιν τὸν ἕτερον τουτονὶ
ἐγᾦδʼ ὅς ἐστι, Κλεισθένης ὁ Σιβυρτίου.
ὦ θερμόβουλον πρωκτὸν ἐξυρημένε,
τοιόνδε γʼ ὦ πίθηκε τὸν πώγωνʼ ἔχων
εὐνοῦχος ἡμῖν ἦλθες ἐσκευασμένος;
ὁδὶ δὲ τίς ποτʼ ἐστίν; οὐ δήπου Στράτων;
σίγα, κάθιζε.
τὸν βασιλέως ὀφθαλμὸν ἡ βουλὴ καλεῖ
ἐς τὸ πρυτανεῖον.
ταῦτα δῆτʼ οὐχ ἀγχόνη;
κἄπειτʼ ἐγὼ δῆτʼ ἐνθαδὶ στραγγεύομαι;
τοὺς δὲ ξενίζειν οὐδέποτέ γʼ ἴσχει θύρα.
ἀλλʼ ἐργάσομαί τι δεινὸν ἔργον καὶ μέγα.
ἀλλʼ Ἀμφίθεός μοι ποῦ ʼστιν;
οὑτοσὶ πάρα.
ἐμοὶ σὺ ταυτασὶ λαβὼν ὀκτὼ δραχμὰς
σπονδὰς ποίησαι πρὸς Λακεδαιμονίους μόνῳ
καὶ τοῖσι παιδίοισι καὶ τῇ πλάτιδι·
ὑμεῖς δὲ πρεσβεύεσθε καὶ κεχήνετε.
προσίτω Θέωρος ὁ παρὰ Σιτάλκους.
ὁδί.
ἕτερος ἀλαζὼν οὗτος ἐσκηρύττεται.
χρόνον μὲν οὐκ ἂν ἦμεν ἐν Θρᾴκῃ πολύν—
μὰ Δίʼ οὐκ ἄν, εἰ μισθόν γε μὴ ʼφερες πολύν.