Edition urn:cts:greekLit:tlg5003.tlg022.local001

στήσεται· κἂν σελήνῃ κελεύσω, καταβήσεται· κἂν κωλῦσαι θελ[ή]σω τὴν ἡμέραν, ἡ νύξ μοι μενεῖ· κἂν δεήθωμεν πάλιν ἡμέρας, τὸ φῶς οὐκ ἀπελεύσεται· κἂν πλεῦσαι θελήσω τὴν θάλατταν, οὐ δέομαι νεώς· κἂν δι' ἀέρος ἐλθεῖν, κο̣υ̣φισθήσομαι. ἐρωτικὸν μόνον οὐχ εὑρίσκω φάρμακον—οὐ ποιῆσαι δυνάμενον, οὐ παῦσαι δυνάμενον. ἡ γὴ γὰρ φοβουμένη τὸν θεὸν οὐ φέρει. εἰ δέ τις ἔχει καὶ δίδωσιν, αἰτῶ, δέομαι, "δότε· πιεῖν θέλω, χρίσασθαι θέλω." φαίνεσθαί σου τῇ θυγατρὶ καλὸν εἴδωλον λέγεις καὶ τοῦτό σο̣ι παράδοξον εἶναι δοκεῖ. πόσοι δὲ ἄλλοι παραλόγων ἠράσθη[σ]αν σωμάτων [. . . .] νικ̣α̣ς [. .] . ν̣δ̣ε̣. ω̣[. . . . . .] λ̣ι̣μ̣[. .]