Ancient Greek · ~7 min
Episode 5, lines 5.6.991-5.6.1030
Euripides, Ἰφιγένεια ἐν Ταύροις 5.6.991-1030
Not analysed yet
θέλω δʼ ἅπερ σύ, σέ τε μεταστῆσαι πόνων
νοσοῦντά τʼ οἶκον, οὐχὶ τῷ κτανόντι με
θυμουμένη, πατρῷον ὀρθῶσαι· θέλω·
σφαγῆς τε γὰρ σῆς χεῖρʼ ἀπαλλάξαιμεν ἂν
σῴσαιμί τʼ οἴκους. τὴν θεὸν δʼ ὅπως λάθω
δέδοικα καὶ τύραννον, ἡνίκʼ ἂν κενὰς
κρηπῖδας εὕρῃ λαΐνας ἀγάλματος.
πῶς δʼ οὐ θανοῦμαι; τίς δʼ ἔνεστί μοι λόγος;
ἀλλʼ, εἰ μὲν —ἕν τι —τοῦθʼ ὁμοῦ γενήσεται,
ἄγαλμά τʼ οἴσεις κἄμʼ ἐπʼ εὐπρύμνου νεὼς
ἄξεις, τὸ κινδύνευμα γίγνεται καλόν·
τούτου δὲ χωρισθεῖσʼ —ἐγὼ μὲν ὄλλυμαι,
σὺ δʼ ἂν τὸ σαυτοῦ θέμενος εὖ νόστου τύχοις.
οὐ μήν τι φεύγω γʼ, οὐδέ σʼ εἰ θανεῖν χρεὼν
σῴσασαν· οὐ γὰρ ἀλλʼ ἀνὴρ μὲν ἐκ δόμων
θανὼν ποθεινός, τὰ δὲ γυναικὸς ἀσθενῆ.
οὐκ ἂν γενοίμην σοῦ τε καὶ μητρὸς φονεύς·
ἅλις τὸ κείνης αἷμα· κοινόφρων δὲ σοὶ
καὶ ζῆν θέλοιμʼ ἂν καὶ θανὼν λαχεῖν ἴσον.
ἄξω δέ γʼ, ἤνπερ καὐτὸς ἐνταυθοῖ περῶ,
πρὸς οἶκον, ἢ σοῦ κατθανὼν μενῶ μέτα.
γνώμης δʼ ἄκουσον· εἰ πρόσαντες ἦν τόδε
Ἀρτέμιδι, πῶς ἂν Λοξίας ἐθέσπισε
κομίσαι μʼ ἄγαλμα θεᾶς πόλισμʼ ἐς Παλλάδος
καὶ σὸν πρόσωπον εἰσιδεῖν; ἅπαντα γὰρ
συνθεὶς τάδʼ εἰς ἓν νόστον ἐλπίζω λαβεῖν.
πῶς οὖν γένοιτʼ ἂν ὥστε μήθʼ ἡμᾶς θανεῖν,
λαβεῖν θʼ ἃ βουλόμεσθα; τῇδε γὰρ νοσεῖ
νόστος πρὸς οἴκους· ἡ δὲ βούλησις πάρα.
ἆρʼ ἂν τύραννον διολέσαι δυναίμεθʼ ἄν;
δεινὸν τόδʼ εἶπας, ξενοφονεῖν ἐπήλυδας.
ἀλλʼ, εἰ σὲ σώσει κἀμέ, κινδυνευτέον.
οὐκ ἂν δυναίμην· τὸ δὲ πρόθυμον ᾔνεσα.
τί δʼ, εἴ με ναῷ τῷδε κρύψειας λάθρα;
ὡς δὴ σκότον λαβόντες ἐκσωθεῖμεν ἄν;
κλεπτῶν γὰρ ἡ νύξ, τῆς δʼ ἀληθείας τὸ φῶς.
εἴσʼ ἔνδον ἱεροὶ φύλακες, οὓς οὐ λήσομεν.
οἴμοι, διεφθάρμεσθα· πῶς σωθεῖμεν ἄν;
ἔχειν δοκῶ μοι καινὸν ἐξεύρημά τι.
ποῖόν τι; δόξης μετάδος, ὡς κἀγὼ μάθω.