Ancient Greek
Episode 3
Euripides, Φοίνισσαι 3.2
Not analysed yet
μῆτερ, οὐ λόγων ἔθʼ ἁγών, ἀλλʼ ἀναλοῦται χρόνος
οὑν μέσῳ μάτην, περαίνει δʼ οὐδὲν ἡ προθυμία·
οὐ γὰρ ἂν ξυμβαῖμεν ἄλλως ἢ ʼπὶ τοῖς εἰρημένοις,
ὥστʼ ἐμὲ σκήπτρων κρατοῦντα τῆσδʼ ἄνακτʼ εἶναι χθονός·
τῶν μακρῶν δʼ ἀπαλλαγεῖσα νουθετημάτων μʼ ἔα.
καὶ σὺ τῶνδʼ ἔξω κομίζου τειχέων, ἢ κατθανῇ.
πρὸς τίνος; τίς ὧδʼ ἄτρωτος, ὅστις εἰς ἡμᾶς ξίφος
φόνιον ἐμβαλὼν τὸν αὐτὸν οὐκ ἀποίσεται μόρον;
ἐγγύς, οὐ πρόσω βέβηκεν· ἐς χέρας λεύσσεις ἐμάς;
εἰσορῶ· δειλὸν δʼ ὁ πλοῦτος καὶ φιλόψυχον κακόν.
κᾆτα σὺν πολλοῖσιν ἦλθες πρὸς τὸν οὐδὲν ἐς μάχην;
ἀσφαλὴς γάρ ἐστʼ ἀμείνων ἢ θρασὺς στρατηλάτης.
κομπὸς εἶ σπονδαῖς πεποιθώς, αἵ σε σῴζουσιν θανεῖν.
καὶ σέ· δεύτερον δʼ ἀπαιτῶ σκῆπτρα καὶ μέρη χθονός.
οὐκ ἀπαιτούμεσθʼ· ἐγὼ γὰρ τὸν ἐμὸν οἰκήσω δόμον.
τοῦ μέρους ἔχων τὸ πλεῖον;
φήμʼ· ἀπαλλάσσου δὲ γῆς.
ὦ θεῶν βωμοὶ πατρῴων —
οὓς σὺ πορθήσων πάρει.
κλύετέ μου —
τίς δʼ ἂν κλύοι σου πατρίδʼ ἐπεστρατευμένου;
καὶ θεῶν τῶν λευκοπώλων δώματα —
οἳ στυγοῦσί σε.
ἐξελαυνόμεσθα πατρίδος —
καὶ γὰρ ἦλθες ἐξελῶν.
ἀδικίᾳ γʼ, ὦ θεοί.
Μυκήναις, μὴ ʼνθάδʼ ἀνακάλει θεούς.
ἀνόσιος πέφυκας —
ἀλλʼ οὐ πατρίδος, ὡς σύ, πολέμιος.
ὅς μʼ ἄμοιρον ἐξελαύνεις.
καὶ κατακτενῶ γε πρός.
ὦ πάτερ, κλύεις ἃ πάσχω;
καὶ γὰρ οἷα δρᾷς κλύει.
καὶ σύ, μῆτερ;
ἀθέμιτόν σοι μητρὸς ὀνομάζειν κάρα.
ὦ πόλις.
μολὼν ἐς Ἄργος ἀνακάλει Λέρνης ὕδωρ.
εἶμι, μὴ πόνει· σὲ δʼ αἰνῶ, μῆτερ.
ἔξιθι χθονός.
ἔξιμεν· πατέρα δέ μοι δὸς εἰσιδεῖν.
οὐκ ἂν τύχοις.
ἀλλὰ παρθένους ἀδελφάς.
οὐδὲ τάσδʼ ὄψῃ ποτέ.
ὦ κασίγνηται.
τί ταύτας ἀνακαλεῖς ἔχθιστος ὤν;
μῆτερ, ἀλλά μοι σὺ χαῖρε.
χαρτὰ γοῦν πάσχω, τέκνον.
οὐκέτʼ εἰμὶ παῖς σός.
ἐς πόλλʼ ἀθλία πέφυκʼ ἐγώ.
ὅδε γὰρ εἰς ἡμᾶς ὑβρίζει.
καὶ γὰρ ἀνθυβρίζομαι.
ποῦ ποτε στήσῃ πρὸ πύργων;
ὡς τί μʼ ἱστορεῖς τόδε;
ἀντιτάξομαι κτενῶν σε.
κἀμὲ τοῦδʼ ἔρως ἔχει.
ὦ τάλαινʼ ἐγώ· τί δράσετʼ, ὦ τέκνα;
αὐτὸ σημανεῖ.
πατρὸς οὐ φεύξεσθʼ Ἐρινῦς;
ἐρρέτω πρόπας δόμος.
ὡς τάχʼ οὐκέθʼ αἱματηρὸν τοὐμὸν ἀργήσει ξίφος.
τὴν δὲ θρέψασάν με γαῖαν καὶ θεοὺς μαρτύρομαι,
ὡς ἄτιμος οἰκτρὰ πάσχων ἐξελαύνομαι χθονός,
δοῦλος ὥς, ἀλλʼ οὐχὶ ταὐτοῦ πατρὸς Οἰδίπου γεγώς·
κἄν τί σοι, πόλις, γένηται, μὴ ἐμέ, τόνδε δʼ αἰτιῶ·
οὐχ ἑκὼν γὰρ ἦλθον, ἄκων δʼ ἐξελαύνομαι χθονός.
καὶ σύ, Φοῖβʼ ἄναξ Ἀγυιεῦ, καὶ μέλαθρα, χαίρετε,
ἥλικές θʼ οὑμοί, θεῶν τε δεξίμηλʼ ἀγάλματα.
οὐ γὰρ οἶδʼ εἴ μοι προσειπεῖν αὖθις ἔσθʼ ὑμᾶς ποτε·
ἐλπίδες δʼ οὔπω καθεύδουσʼ, αἷς πέποιθα σὺν θεοῖς
τόνδʼ ἀποκτείνας κρατήσειν τῆσδε Θηβαίας χθονός.
ἔξιθʼ ἐκ χώρας· ἀληθῶς δʼ ὄνομα Πολυνείκη πατὴρ
ἔθετό σοι θείᾳ προνοίᾳ νεικέων ἐπώνυμον.