Ancient Greek · ~7 min
Episode 7, lines 7.881-7.925
Euripides, Φοίνισσαι 7.881-925
Not analysed yet
πολλοὶ δὲ νεκροὶ περὶ νεκροῖς πεπτωκότες
Ἀργεῖα καὶ Καδμεῖα μείξαντες βέλη
πικροὺς γόους δώσουσι Θηβαίᾳ χθονί.
σύ τʼ ὦ τάλαινα συγκατασκάπτῃ πόλι,
εἰ μὴ λόγοισι τοῖς ἐμοῖς τὶς πείσεται.
ἐκεῖνο μὲν γὰρ πρῶτον ἦν, τῶν Οἰδίπου
μηδένα πολίτην μηδʼ ἄνακτʼ εἶναι χθονός,
ὡς δαιμονῶντας κἀνατρέψοντας πόλιν.
ἐπεὶ δὲ κρεῖσσον τὸ κακόν ἐστι τἀγαθοῦ,
μίʼ ἔστιν ἄλλη μηχανὴ σωτηρίας.
ἀλλʼ —οὐ γὰρ εἰπεῖν οὔτʼ ἐμοὶ τόδʼ ἀσφαλὲς
πικρόν τε τοῖσι τὴν τύχην κεκτημένοις
πόλει παρασχεῖν φάρμακον σωτηρίας —
ἄπειμι. χαίρεθʼ· εἷς γὰρ ὢν πολλῶν μέτα
τὸ μέλλον, εἰ χρή, πείσομαι· τί γὰρ πάθω;
ἐπίσχες αὐτοῦ, πρέσβυ.
μὴ ʼπιλαμβάνου.
μεῖνον, τί φεύγεις;
ἡ τύχη σʼ, ἀλλʼ οὐκ ἐγώ.
φράσον πολίταις καὶ πόλει σωτηρίαν.
βούλῃ σὺ μέντοι κοὐχὶ βουλήσῃ τάχα.
καὶ πῶς πατρῴαν γαῖαν οὐ σῷσαι θέλω;
θέλεις ἀκοῦσαι δῆτα καὶ σπουδὴν ἔχεις;
ἐς γὰρ τί μᾶλλον δεῖ προθυμίαν ἔχειν;
κλύοις ἂν ἤδη τῶν ἐμῶν θεσπισμάτων.
πρῶτον δʼ ἐκεῖνο βούλομαι σαφῶς μαθεῖν,
ποῦ ʼστιν Μενοικεύς, ὅς με δεῦρʼ ἐπήγαγεν;
ὅδʼ οὐ μακρὰν ἄπεστι, πλησίον δὲ σοῦ.
ἀπελθέτω νυν θεσφάτων ἐμῶν ἑκάς.
ἐμὸς πεφυκὼς παῖς ἃ δεῖ σιγήσεται.
βούλῃ παρόντος δῆτά σοι τούτου φράσω;
κλύων γὰρ ἂν τέρποιτο τῆς σωτηρίας.
ἄκουε δή νυν θεσφάτων ἐμῶν ὁδόν·
σφάξαι Μενοικέα τόνδε δεῖ σʼ ὑπὲρ πάτρας,
σὸν παῖδʼ, ἐπειδὴ τὴν τύχην αὐτὸς καλεῖς.
τί φῄς; τίνʼ εἶπας τόνδε μῦθον, ὦ γέρον;
ἅπερ πέφυκε, ταῦτα κἀνάγκη σὲ δρᾶν.
ὦ πολλὰ λέξας ἐν βραχεῖ χρόνῳ κακά.
σοί γʼ, ἀλλὰ πατρίδι μεγάλα καὶ σωτήρια.
οὐκ ἔκλυον, οὐκ ἤκουσα· χαιρέτω πόλις.
ἁνὴρ ὅδʼ οὐκέθʼ αὑτός· ἐκνεύει πάλιν.
χαίρων ἴθʼ· οὐ γὰρ σῶν με δεῖ μαντευμάτων.
ἀπόλωλεν ἡ ἀλήθειʼ, ἐπεὶ σὺ δυστυχεῖς;
ὦ πρός σε γονάτων καὶ γερασμίου τριχὸς —
τί προσπίτνεις με; δυσφύλακτʼ αἰτῇ κακά.
σίγα· πόλει δὲ τούσδε μὴ λέξῃς λόγους.