Ancient Greek · ~7 min
Episode 9, lines 9.1172-9.1218
Euripides, Φοίνισσαι 9.1172-1218
Not analysed yet
Καπανεὺς δὲ πῶς εἴποιμʼ ἂν ὡς ἐμαίνετο;
μακραύχενος γὰρ κλίμακος προσαμβάσεις
ἔχων ἐχώρει, καὶ τοσόνδʼ ἐκόμπασε,
μηδʼ ἂν τὸ σεμνὸν πῦρ νιν εἰργαθεῖν Διὸς
τὸ μὴ οὐ κατʼ ἄκρων περγάμων ἑλεῖν πόλιν.
καὶ ταῦθʼ ἅμʼ ἠγόρευε καὶ πετρούμενος
ἀνεῖρφʼ ὑπʼ αὐτὴν ἀσπίδʼ εἱλίξας δέμας,
κλίμακος ἀμείβων ξέστʼ ἐνηλάτων βάθρα.
ἤδη δʼ ὑπερβαίνοντα γεῖσα τειχέων
βάλλει κεραυνῷ Ζεύς νιν· ἐκτύπησε δὲ
χθών, ὥστε δεῖσαι πάντας· ἐκ δὲ κλιμάκων
εἱλίσσετʼ· ἐς γῆν δʼ ἔμπυρος πίπτει νεκρός.
ὡς δʼ εἶδʼ Ἄδραστος Ζῆνα πολέμιον στρατῷ,
ἔξω τάφρου καθῖσεν Ἀργείων στρατόν.
οἱ δʼ αὖ παρʼ ἡμῶν δεξιὸν Διὸς τέρας
ἰδόντες ἐξήλαυνον ἁρμάτων ὄχους
ἱππῆς ὁπλῖται, κἀς μέσʼ Ἀργείων ὅπλα
συνῆψαν ἔγχη· πάντα δʼ ἦν ὁμοῦ κακά·
ἔθνῃσκον ἐξέπιπτον ἀντύγων ἄπο,
τροχοί τʼ ἐπήδων ἄξονές τʼ ἐπʼ ἄξοσι,
νεκροὶ δὲ νεκροῖς ἐξεσωρεύονθʼ ὁμοῦ.
πύργων μὲν οὖν γῆς ἔσχομεν κατασκαφὰς
ἐς τὴν παροῦσαν ἡμέραν· εἰ δʼ εὐτυχὴς
ἔσται τὸ λοιπὸν ἥδε γῆ, θεοῖς μέλει·
καὶ νῦν γὰρ αὐτὴν δαιμόνων ἔσῳσέ τις.
καλὸν τὸ νικᾶν· εἰ δʼ ἀμείνονʼ οἱ θεοὶ
γνώμην ἔχουσιν —εὐτυχὴς εἴην ἐγώ.
καλῶς τὰ τῶν θεῶν καὶ τὰ τῆς τύχης ἔχει·
παῖδές τε γάρ μοι ζῶσι κἀκπέφευγε γῆ.
Κρέων δʼ ἔοικε τῶν ἐμῶν νυμφευμάτων
τῶν τʼ Οἰδίπου δύστηνος ἀπολαῦσαι κακῶν,
παιδὸς στερηθείς, τῇ πόλει μὲν εὐτυχῶς,
ἰδίᾳ δὲ λυπρῶς. ἀλλʼ ἄνελθέ μοι πάλιν,
τί τἀπὶ τούτοις παῖδʼ ἐμὼ δρασείετον.
ἔα τὰ λοιπά· δεῦρʼ ἀεὶ γὰρ εὐτυχεῖς.
τοῦτʼ εἰς ὕποπτον εἶπας· οὐκ ἐατέον.
μεῖζον τί χρῄζεις παῖδας ἢ σεσῳσμένους;
καὶ τἀπίλοιπά γʼ εἰ καλῶς πράσσω κλύειν.
μέθες μʼ· ἔρημος παῖς ὑπασπιστοῦ σέθεν.
κακόν τι κεύθεις καὶ στέγεις ὑπὸ σκότῳ.
κοὐκ ἄν γε λέξαιμʼ ἐπʼ ἀγαθοῖσι σοῖς κακά.
ἢν μή γε φεύγων ἐκφύγῃς πρὸς αἰθέρα.
αἰαῖ· τί μʼ οὐκ εἴασας ἐξ εὐαγγέλου
φήμης ἀπελθεῖν, ἀλλὰ μηνῦσαι κακά;