Ancient Greek · ~9 min
Episode 2
Euripides, Ῥῆσος 2.2
Not analysed yet
νικᾶτʼ, ἐπειδὴ πᾶσιν ἁνδάνει τάδε.
στείχων δὲ κοίμα συμμάχους· τάχʼ ἂν στρατὸς
κινοῖτʼ ἀκούσας νυκτέρους ἐκκλησίας.
ἐγὼ δὲ πέμψω πολεμίων κατάσκοπον.
κἂν μέν τινʼ ἐχθρῶν μηχανὴν πυθώμεθα,
σὺ πάντʼ ἀκούσῃ καὶ παρὼν εἴσῃ λόγον·
ἐὰν δʼ ἀπαίρωσʼ ἐς φυγὴν ὁρμώμενοι,
σάλπιγγος αὐδὴν προσδοκῶν καραδόκει,
ὡς οὐ μενοῦντά μʼ· ἀλλὰ προσμείξω νεῶν
ὁλκοῖσι νυκτὸς τῆσδʼ ἐπʼ Ἀργείων στρατῷ.
πέμφʼ ὡς τάχιστα· νῦν γὰρ ἀσφαλῶς φρονεῖς.
σὺν σοὶ δʼ ἔμʼ ὄψῃ καρτεροῦνθʼ, ὅταν δέῃ.
τίς δῆτα Τρώων οἳ πάρεισιν ἐν λόγῳ
θέλει κατόπτης ναῦς ἐπʼ Ἀργείων μολεῖν;
τίς ἂν γένοιτο τῆσδε γῆς εὐεργέτης;
τίς φησιν; οὔτοι πάντʼ ἐγὼ δυνήσομαι
πόλει πατρῴᾳ συμμάχοις θʼ ὑπηρετεῖν.
ἐγὼ πρὸ γαίας τόνδε κίνδυνον θέλω
ῥίψας κατόπτης ναῦς ἐπʼ Ἀργείων μολεῖν,
καὶ πάντʼ Ἀχαιῶν ἐκμαθὼν βουλεύματα
ἥξω· ἐπὶ τούτοις τόνδʼ ὑφίσταμαι πόνον.
ἐπώνυμος μὲν κάρτα καὶ φιλόπτολις
Δόλων· πατρὸς δὲ καὶ πρὶν εὐκλεᾶ δόμον
νῦν δὶς τόσως ἔθηκας εὐκλεέστερον.
οὐκοῦν πονεῖν μὲν χρή, πονοῦντα δʼ ἄξιον
μισθὸν φέρεσθαι. παντὶ γὰρ προσκείμενον
κέρδος πρὸς ἔργῳ τὴν χάριν τίκτει διπλῆν.
ναί, καὶ δίκαια ταῦτα κοὐκ ἄλλως λέγω.
τάξαι δὲ μισθόν, πλὴν ἐμῆς τυραννίδος.
οὐ σῆς ἐρῶμεν πολιόχου τυραννίδος.
σὺ δʼ ἀλλὰ γήμας Πριαμιδῶν γαμβρὸς γενοῦ.
οὐδʼ ἐξ ἐμαυτοῦ μειζόνων γαμεῖν θέλω.
χρυσὸς πάρεστιν, εἰ τόδʼ αἰτήσεις γέρας.
ἀλλʼ ἔστʼ ἐν οἴκοις· οὐ βίου σπανίζομεν.
τί δῆτα χρῄζεις ὧν κέκευθεν Ἴλιος;
ἑλὼν Ἀχαιοὺς δῶρά μοι ξυναίνεσον.
δώσω· σὺ δʼ αἴτει πλὴν στρατηλάτας νεῶν.
κτεῖνʼ, οὔ σʼ ἀπαιτῶ Μενέλεω σχέσθαι χέρα.
οὐ μὴν τὸν Ἰλέως παῖδά μʼ ἐξαιτῇ λαβεῖν;
κακαὶ γεωργεῖν χεῖρες εὖ τεθραμμέναι.
τίνʼ οὖν Ἀχαιῶν ζῶντʼ ἀποινᾶσθαι θέλεις;
καὶ πρόσθεν εἶπον· ἔστι χρυσὸς ἐν δόμοις.
καὶ μὴν λαφύρων γʼ αὐτὸς αἱρήσῃ παρών.
θεοῖσιν αὐτὰ πασσάλευε πρὸς δόμοις.
τί δῆτα μεῖζον τῶνδέ μʼ αἰτήσεις γέρας;
ἵππους Ἀχιλλέως· χρὴ δʼ ἐπʼ ἀξίοις πονεῖν
ψυχὴν προβάλλοντʼ ἐν κύβοισι δαίμονος.
καὶ μὴν ἐρῶντί γʼ ἀντερᾷς ἵππων ἐμοί·
ἐξ ἀφθίτων γὰρ ἄφθιτοι πεφυκότες
τὸν Πηλέως φέρουσι θούριον γόνον·
δίδωσι δʼ αὐτοὺς πωλοδαμνήσας ἄναξ
Πηλεῖ Ποσειδῶν, ὡς λέγουσι, πόντιος.
ἀλλʼ οὔ σʼ ἐπάρας ψεύσομαι· δώσω δέ σοι,
κάλλιστον οἴκοις κτῆμʼ, Ἀχιλλέως ὄχον.
αἰνῶ· λαβὼν δʼ ἄν φημι κάλλιστον Φρυγῶν
δῶρον δέχεσθαι τῆς ἐμῆς εὐσπλαγχνίας.
σὲ δʼ οὐ φθονεῖν χρή· μυρίʼ ἔστιν ἄλλα σοι,
ἐφʼ οἷσι τέρψῃ τῆσδʼ ἀριστεύων χθονός.