Ancient Greek · ~7 min
Episode 5, lines 5.476-5.517
Euripides, Βάκχαι 5.476-517
Not analysed yet
ἀσέβειαν ἀσκοῦντʼ ὄργιʼ ἐχθαίρει θεοῦ.
τὸν θεὸν ὁρᾶν γὰρ φῂς σαφῶς, ποῖός τις ἦν;
ὁποῖος ἤθελʼ· οὐκ ἐγὼ ʼτασσον τόδε.
τοῦτʼ αὖ παρωχέτευσας εὖ κοὐδὲν λέγων.
δόξει τις ἀμαθεῖ σοφὰ λέγων οὐκ εὖ φρονεῖν.
ἦλθες δὲ πρῶτα δεῦρʼ ἄγων τὸν δαίμονα;
πᾶς ἀναχορεύει βαρβάρων τάδʼ ὄργια.
φρονοῦσι γὰρ κάκιον Ἑλλήνων πολύ.
τάδʼ εὖ γε μᾶλλον· οἱ νόμοι δὲ διάφοροι.
τὰ δʼ ἱερὰ νύκτωρ ἢ μεθʼ ἡμέραν τελεῖς;
νύκτωρ τὰ πολλά· σεμνότητʼ ἔχει σκότος.
τοῦτʼ ἐς γυναῖκας δόλιόν ἐστι καὶ σαθρόν.
κἀν ἡμέρᾳ τό γʼ αἰσχρὸν ἐξεύροι τις ἄν.
δίκην σε δοῦναι δεῖ σοφισμάτων κακῶν.
σὲ δʼ ἀμαθίας γε κἀσεβοῦντʼ ἐς τὸν θεόν.
ὡς θρασὺς ὁ βάκχος κοὐκ ἀγύμναστος λόγων.
εἴφʼ ὅ τι παθεῖν δεῖ· τί με τὸ δεινὸν ἐργάσῃ;
πρῶτον μὲν ἁβρὸν βόστρυχον τεμῶ σέθεν.
ἱερὸς ὁ πλόκαμος· τῷ θεῷ δʼ αὐτὸν τρέφω.
ἔπειτα θύρσον τόνδε παράδος ἐκ χεροῖν.
αὐτός μʼ ἀφαιροῦ· τόνδε Διονύσου φορῶ.
εἱρκταῖσί τʼ ἔνδον σῶμα σὸν φυλάξομεν.
λύσει μʼ ὁ δαίμων αὐτός, ὅταν ἐγὼ θέλω.
ὅταν γε καλέσῃς αὐτὸν ἐν βάκχαις σταθείς.
καὶ νῦν ἃ πάσχω πλησίον παρὼν ὁρᾷ.
καὶ ποῦ ʼστιν; οὐ γὰρ φανερὸς ὄμμασίν γʼ ἐμοῖς.
παρʼ ἐμοί· σὺ δʼ ἀσεβὴς αὐτὸς ὢν οὐκ εἰσορᾷς.
λάζυσθε· καταφρονεῖ με καὶ Θήβας ὅδε.
αὐδῶ με μὴ δεῖν σωφρονῶν οὐ σώφροσιν.
ἐγὼ δὲ δεῖν γε, κυριώτερος σέθεν.
οὐκ οἶσθʼ ὅ τι ζῇς, οὐδʼ ὃ δρᾷς, οὐδʼ ὅστις εἶ.
Πενθεύς, Ἀγαύης παῖς, πατρὸς δʼ Ἐχίονος.
ἐνδυστυχῆσαι τοὔνομʼ ἐπιτήδειος εἶ.
χώρει· καθείρξατʼ αὐτὸν ἱππικαῖς πέλας
φάτναισιν, ὡς ἂν σκότιον εἰσορᾷ κνέφας.
ἐκεῖ χόρευε· τάσδε δʼ ἃς ἄγων πάρει
κακῶν συνεργοὺς ἢ διεμπολήσομεν
ἢ χεῖρα δούπου τοῦδε καὶ βύρσης κτύπου
παύσας, ἐφʼ ἱστοῖς δμωίδας κεκτήσομαι.
στείχοιμʼ ἄν· ὅ τι γὰρ μὴ χρεών, οὔτοι χρεὼν
παθεῖν. ἀτάρ τοι τῶνδʼ ἄποινʼ ὑβρισμάτων
μέτεισι Διόνυσός σʼ, ὃν οὐκ εἶναι λέγεις·