Ancient Greek
Book 4
Galen, De placitis Hippocratis et Platonis 4.7
Not analysed yet
Ἐγὼ δὲ παρὰ σοφοῦ τινος μαθὼν
Εἰς φροντίδας νοῦν συμφοράς τ’ ἐβαλλόμην,
Φυγάς τ’ ἐμαυτῷ προστιθεὶς πάτρας ἐμῆς
Θανάτους τ’ ἀώρους καὶ κακὰς ἄλλας ὁδοὺς,
Ὥστ’, εἴ τι πάσχοιμ’ ὧν ἐδόξαζόν ποτε,
Μή μοι νεαραῖς προσπεσὸν ψυχὴν δάκοι.
Εἰ μὲν τόδ’ ἦμαρ πρῶτον ἦν κακουμένῳ,
Καὶ μὴ μακρὰ δὴ διὰ πόνων ἐναυστόλουν,
Εἰκὸς σφαδάζειν ἦν ἂν ὡς νεόζυγα
Πῶλον, χαλινὸν ἀρτίως δεδεγμένον·
Νῦν δ’ ἀμβλύς εἰμι καὶ κατηρτυκὼς κακῶν.
Ἔσθ’ ὅτε τὰ τοιαῦτα μακρὸς
Χρόνος μαλάξει, νῦν δ’ ἔθ’ ἡβάσκει κακόν.
Ἀλλ’ ὅτε δὴ κλαίων τε κυλινδόμενός τ’ ἐκορέσθη,
Οἱ ἀπὸ πραπίδων ἦλθ’ ἵμερος ἠδ’ ἀπὸ γυίων,
——λαιψηρὸς δὲ κόρος στυγεροῖο γόοιο.
——τοῖς δὲ δυστυχοῦσί πως
Τερπνὸν τὸ κλαῦσαι κἀποδύρασθαι τύχας.
Ὡς φάτο, τοῖσι δὲ πᾶσιν ὑφ’ ἵμερον ὦρσε γόοιο.
Τὸν αὐτὸν ἀνέγειρε γόον, ἄναγε πολύδακρυν ἁδονάν.