INDICES

OXONIENSIS Colleg. Nov. 237, chartac. saec. XV, pessime scriptus: ἰωάννου ἀλεξανδρέως φιλοπόνου εἰς τὸ (??)περὶ γενέσεως καὶ φθορᾶς ἀριστοτέλους ἐξήγησις. consentit cum Z, ex quo descriptum esse suspicor (p. 312,22 habet Z διὰ—πλανήτων, quae Α om.) :7,8 τὴν τέχνην ||11 sq. καὶ τούτωμ φθειρομένων om. ||312,2 μόνην ||3. 4 περὶ—ἐθεώρησεν om. ||10 ὅτι εἴη ||21 ὦσαι ||23 ἰδίου ||25 ἀνακάμπτουσαι ||313,13 οὔσης om. ||15 ἔχειν ||16. 17 ὁ αὐτὸς (ὁ om. ?)ἀὴρ φυλάττεται κατ’ ἀριθμὸν ||19 γενομένη etc. pro ἀλλὰ p. 313,16 adnotatum ex hoc codice ἀπὸ γὰρ. desunt nonnulla in principio alterius libri. AMBROSIANUS F 113 sup. ,cliartac. saec. XV. Aristotelis textum, quem non malum existimavit Torstrikius ,sequuntur scholia uberrima, quae omnia descripsit Tschiedel. eorum bene multa excerpta sunt e Philoponi commentario: saepius cum GT consentiunt quam cum RZ. praeter ea quae data occasione in apparatu critico commemoravi, apponam non- ut de natura excerptorum constet: <Ar A 5. 320a15> ἀμφο(??) δὲ ἐκ τῶν δυνα(??): (Philop. p. 72, 12) (??)(??)εἰπὼν μετα- βολῶν. γενέσεως. ἀλλοιώσεως. αὐξήσεως, ἐπήγαγεν ἀμφοτρ συνελὼν τὰ τρία εἰς δύο εἰς τὸ κατ’ οὐσίαν μεταβάλλον, δι’ οὗ τὸ γινόμενον σημαίνεται. καὶ εἰς τὸ κατὰ συμβεβηκός, ὅπερ κοινόν ἐστιν αὐξομένου καὶ ἀλλοιουμένου: <Ar. p. 319b31; Philop. p. 69,15> ὅταν δὲ μηδὲν ὑπομένῃ αἰσθητὸν οὗ πάθος ἢ συβεβηκός τί ἐστι. καθ’ ὃ ἡ μεταβολὴ γέγονε. τοῦτο γὰρ θα(??) τὸ καθ’ ὃ ἡ μεταβολὴ γίνεται σημαι(??), τότε γένεσις ἐστὶ καὶ φθορά. οὕτως περὶ τούτων διέξεισιν ὁ φιλόπονος. (Philop. p. 18,21) τὸ τῶν ἐχόντων εἰς ἄλληλα μεταβολὴν εἶπε διὰ τἄ οὐράνια· ταῦτα γὰρ ἓν τὸ ὑποκείμενον ἔχοντα οὐκ ἀλλοιοῦται, ὅτι οὐ μεταβα(??) κατὰ τὰ ἐναντία πάθη, εἰ μὴ μόνον κατὰ τόπον: ὁ ἐμπηδοκλῆς φησὶ καὶ πρὸς τὰ φαινόμενα καὶ τὴν ἐνάργειαν μάχεται, καὶ πρὸς ἑαυτὸν αὐτὸς. πρὸς μὲν τὰ φαινόμενα μάχεται, ὅτι ἀμετάβλητα τὰ στοιχεῖα φησὶν εἶναι καὶ τὰ μὲν ἄλλα πάντα ἐκ τούτων γίνεσθαι. αὐτὰ δὲ ἐξ ἀλλήλων οὐ γίνεσθαι. αὐτὸς δὲ πρὸς ἑαυτὸν ἐναντιοῦται. διότι ἅμα μὲν οὐ λέγει ἕτερον ἐξ ἑτέρου γίνεσθαι τῶν στοιχείων. ἅμα δὲ ὅταν ἅπαντα τὰ στοι- χεῖα εἰς ἓν συναγάγῃ. ὥστε γενέσθαι τὸν σφαῖρον χωρίσας αὐτὰ τοῦ νείκους. γίνεσθαι πάλιν τὰ στοιχεῖα φησὶν ἐξ ἑνὸς τοῦ σφαίρου ἐν τῆ ἐπικρατεία τοῦ νείκους. εἰ δὲ ἐξ ἑνὸς τοῦ σφαίρου γίνονται πάλιν τὰ στοιχεῖα τοῦ νείκους ἐπικρατήσαντος. δηλονότι διαφορῶν τινῶν ἐπιγινομένων καὶ παθῶν τὰ στοιχεῖα γίνεται ἐκ τοῦ σφαίρου. ἐπικρατούσης γὰρ τῆς φιλίας τῆς ποιούσης ἓν τὰ πάντα, του- τέστι τὸν σφαῖρον, χωρίζονται ἐξ αὐτοῦ παντελῶς τὰ πάθη τὰ συστατικὰ τῶν στοιχείων. καὶ διάφορα γίνεται πάντα τὰ μέρη τοῦ σφαίρου. πάλιν δὲ τοῦ νείκους ἐπικρατοῦντος ὁποιονοῦν μέρος τοῦ ἡμισφαίρου. διαφορὰς τινὰς προσλαμβάνον καὶ πάθη, γίνεται τὸ μὲν ὕδωρ. τὸ δ’ ἀὴρ. τὸ δὲ, ἄλλο τῶν στοιχείων. χωρὶς γὰρ τῶν διαφορῶν τούτων καὶ τῶν παθῶν τῶν συστατικῶν τῶν στοιχείων, ἀδύνατον γενέσθαι ὕδωρ ἡ ἀέρα. εἰ οὖν τῶ τυχόντι μέρει τοῦ σφαίρου αἱ τοῦ ὕδατος διαφοραὶ προσγινόμεναι, ὕδωρ αὐτὸ ἐποίησαν, εἰκός ἐστιν ὅτι καὶ τὸ πρώην ὃν ὑποκείμενον ταῖς διαφοραῖς τοῦ ἀέρος. πρὶν ἡ φιλία ἐπικρατη, τοῦτο τὰς διαφορὰς τοῦ ὕδατος προσλαβεῖν καὶ γενέσθαι ὕστερον ὕδωρ. εἰ δὲ τὸ πρώην ἔχον τὰς διαφορὰς τοῦ ἀέρος τοῦ σφαίρου μέρος τοῦτο τὰς διαφορὰς τοῦ ὕδατος ὕστερον προσέλαβε καὶ γέγονεν ὕδωρ, δηλονότι ἐξ ἀέρος ὕδωρ γέγονεν. ὥστε γίνεται ἐξ ἀλλήλων τὰ στοιχεῖα. ὥστε ὁ ἐμπεδοκλῆς ὁ λέγων ἀμετάβλητα τὰ στοιχεῖα καὶ μὴ γίνεσθαι ἕτερον ἐξ ἑτέρου, ὁ αὐτὸς καὶ ἐξ ἀλλήλων αὐτὰ γίνεσθαι λέγει. ἐν οἷς ἐκ τῶν στοιχείων τὸν σφαῖρον γίνεσθαι λέγει. τῆς φιλίας ἐπικρατούσης καὶ πάλιν ἐκ τοῦ σφαίρου τὰ στοιχεῖα τῆ τοῦ νείκους ἐπικρα. τοῦτο δ’ ἔστιν ἐναντιουμε αὐτοῦ πρὸς ἐαυτὸν: <Ar. Α 1. 315a 11> ἀφαιρουμένων οὑν τούτων: <Philop. p. 19,16> φησὶν αἱ διαφοραὶ ἄλλαι ἐν ἄλλω μέρει τοῦ σφαίρου ὥστε ποιῆσαι ὕδωρ ἣ ἀέρα, δηλονότι καὶ ἀφαιρεθεῖεν ἄν. εἰσὶ γὰρ ἀφαιρέται τουτέστι δύνανται ἀφαιρεῖσθαι γινόμεναι. τουτέστιν ἐπειδὴ καὶ γι. (??)τὸ γὰρ ὕστερόν ποτε ἐπιγινόμενον τινὶ δύναται καὶ ἀφαιρεῖσθαι ἐξ αὐτοῦ. εἰ οὖν ἀφαιροῦνται φησὶν αἱ διαφοραὶ τῶν στοιχείων τῆς φιλίας ἐπικρατούσης ἐν τῆ γενέσει τοῦ σφαίρου, ἀδιάφορον γίνεται ὅλον τὸ σῶμα τοῦ σφαίρου· ὥστε καὶ τὸ τυχὸν αὐτοῦ μέρος, δύναται γενέσθαι ὕδωρ ἢ ἀὴρ, τὸ μὴ ὂν πρότερον ὕδωρ ἡ ἀὴρ. ἀλλὰ ἄλλο τι τῶν στοιχείων: <Ar. p. 315 a 14> ἀλλὰ καὶ νῦν μεταβάλλοντά γε: οὐχ ὅτε φησὶν ἐκ τοῦ σφαίρου ἐγίνοντο στοιχεῖα ἡ τὸ ἀνάπαλιν, τότε μόνον δυνατὸν ἦν γίνεσθαι ἐξ ἀλλήλων τὰ στοιχεῖα, ἀλλὰ καὶ νῦν δυνατὸν αὐτὰ ἐξ ἀλλήλων γίνεσθαι, ἐπειδὴ ἡ ὑποκειμένη αὐτοῖς ὕλη, μεταβάλλει τοῖς πάθεσι· καὶ ταῖς διαφοραῖς τῶν στοιχείων. ἔστι δὲ ἐξ ὧν καὶ αὐτὸς ὁ ἐμπεδοκλῆς εἴρηκε δυνάμει τὰ πάθη προσγίνεσθαι τῆ ὕλη· καὶ πάλιν ἀφαιρεῖσθαι καὶ χωρίζεσθαι· ἐπειδὴ καὶ τὸ νεῖκος καὶ ἡ φιλία πρώην ἐξ ἑνὸς τοῦ σφαίρου τὰ στοιχεῖα ἐγένοντο τοῦ νείκους ἐπικρατήσαντος· οὐ γὰρ εἴποι τις ἄν ὅτι <Philop. p. 20,6 sqq. >ὅτε ἓν ἦν τὸ πᾶν τουτέστιν ὁ πῦρ ἦν ἐν αὐτῶ κατ’ ἐνέργειαν ἢ γῆ. ἢ τὶ τῶν ἄλλων στοιχείων. ἐπεὶ οὐκέτι ἄν ἀλλὰ δηλονότι ἕκαστον τῶν στοιχείων ἐξέστη τοῦ εἶναι ὅπερ ἦν· καὶ μίαν οὐσίαν πάντα ἀπετέλεσε τὴν τοῦ σφαίρου. εἰ οὑν μεταβα(??) τὰ στοιχεῖα ἀπὸ τοῦ εἶναι ἕκαστον ὅπερ ἦν ἐν τῆ τοῦ σφαίρου γενέσει. μεταβα(??) δὲ καὶ νῦν δυναμένων τῶν ἐν αὐτοῖς παθῶν καὶ χωρίζεσθαι καὶ πάλιν ἐπιγίνεσθαι οὐκ ἄρα ἀμετάβλητα τὰ στοιχεῖα: <cf. Philop. p. 20,11 sqq. >καὶ πρὸς τὸν ἐμπεδοκλέα λέγει. ὡς ἀσύμφωνα ὑποτιθε(??) . φησὶ γὰρ ὅτι ὅσον ἐκ τῶν παρ’ αὐτοῦ λεγομένων, ποίαν χρὴ θέσθαι ἀρχὴν πότερον τὸν σφαῖρον ἀρχὴν τῶν στοιχείων, ἡ ταῦτα τοῦ σφαίρου· καθὸ μὲν γὰρ ὡς ὕλη ὡς <i. ὁ> σφαῖρος ὑπόκειται καὶ ἐξ αὐτοῦ ὡς τινὸς ἀποίου καὶ διαφόρου <i. κἀδιαφόρου> μεταβάλλον τ καὶ ἰδιοποιου(??) τὰ δ(??) γίνεται κατὰ τὴν ὑπὸ τοῦ νείκους κίνησιν, κατὰ τοῦτο τὸν σφαῖρον δεῖ τίθεσθαι ἀρχὴν τῶν στοιχείων. καθὸ δὲ πάλιν ἐκ τῆς τῶν δ συνθέσεως τὸν σφαῖρον ἔλεγε γίνεσθαι τῆς φιλίας αὐτὰ συγκρι- νούσης, ταῦτα δὲ ἐκ τῆς ἐκει διαλύσεως, κατὰ τοῦτο τὰ δ στοιχεῖα ἀρχή etc. Ambrosianus G 51 sup. ,membran. saec. XIII. pleiiam collationem recepi in adnotationem criticam, iuterdum siglo G cancellis saepto. cum enim collatus sit G antequam ceteri codices examinarentur, consentaneum est nonnulla collatorem, quamvis doctum et diligentissimum, eflfugisse. Vaticanus gr. 312, madore cormptus, chartac. saec. XIV vel potius XV; cf. Diels, supplem. praef. Simpl. Phys. vol. Χ p. XII. aduotavit Tor- strikius: p. 49,27 χρησιμεύσας (cf. GT) ||50,5 φημὶ ||130,1 ἐν om. ||ὑπερβατὸς. nuper codicem ipse inspexi Romae, et pauca quaedam excerpsi: p. 1,1 γρ(??)τικοῦ (m. rec. superscr. σχολαστικοῦ) ||6 καὶ om. ||κοινῶς ||11 τὰ alterum om. ||30,15 ἔκπρισμα τὰ (ut GT) ||204,2 ἀποσειμηώσεις ||7 διά τινα ||314,10 prius ἡ om. ||19 δισλοίπ” ||γὰρ τῳ] γὰρ τὸ (ut GT) ||etc. Vaticanus gr. 499. continet principium tantum Philoponei commeu- tarii, neque dignus videtur qui curiosius inspiciatur (ex gr. p. 2,1 sq. liabet ἐν -ri ἑξῆς δὲ). RiccARDiANUs 63, chartac. saec. XIV. codicem descripsi in Stuck ital. di filol. class. II 515 sq. (cf. Ill 359 sqq.) . Laurentianus 85,1 (cf. praef. Simpl. et Philop. Pbys.) ,chartac. saec. XIV. saepius consentit cumGT (velut p. 155,14 ἀλλὰ τὸ μὲν; 173,11 καὶ om. ; 180,16 ὁ λόγος etc.) quam cum RZ (154,19 liabet τῶν; 32 καὶ τὴν non καὶ ἐπὶ τὴν; 257,13 λέγει etc.) ; scatet autem propriis erroribus, velut p. 89,21 οὖν pro εἶναι sim. bine vides non esse ex codice R descriptum, quae fuit olim Torstrikii suspicio: addas p. 270,34 ubi verba διότι— ὑγρὸν, non modo in GT sed etiam in R omissa, servaverunt Z et S. Maecianus Ven. 232 (Morelli p. 133), chartac. saec. XIV. ex hoc codice fluxisse videtur editio Aldina. CoisLiNiANUs 166 (Omont III 147), chartac. saec. XIV. vide quae de hoc codice monui in praefatione. p. 1,1 ἀλεξανδρέως τοῦ φιλοσόφου σχολιακαὶ ||2 sq. ἑρμείου καὶ ἐπιστάσεις εἰς ||6 καὶ περὶ] ἔτι τε II 12 καθάπερ καὶ τὰ μὲν om. ||14 τε om. ||18 τὸν om. II 19 sq. ἄλλο τί ποτε ||20 ὀνομάσθω ||23 πάντα τὸν κόσμον ||7,7 περὶ γενέσεως om. ||9 οἷον prius om. ||καὶ κατὰ τέχνην οἶον (ut R) ||11 ἀλλὰ καὶ τὸ τούτων ||15 τῷ cm. ||23 et 24 αἰτίαν ||26 τἀς (post καὶ) om. ||29 δρόσου om. ||8,1 τίς ἑκάστου ἐστὶν ὕλη ||2 δὲ om. ||9,20 πρῶτον et ὑπέθεντο ||21 τὰ ἄλλα πάντα ||22 οὐκέτι ἔσται ||24 τοίνυν] τότ¨ (sic) ||26 οὐκέτι ||28 ἔστι γένεσις, ἀλλ’ ||10,12 ἐξ αὐτοῦ εἴδους ||26 sq. τουτέστι τῶ ἓν ||111 ἑνὸς τὴν ὕλην ||4 τούτους] τοὺς (sic) compend. ||5 ἓν] ἕτερον ||ὑπετίθεντο ||12,4 ἐκ τούτου τοῦ λόγου ||8 ἀπειρολήπτους ||11 σωμάτων ||12 πεπερασμένους 20 τρία εἰσὶ μόνα σχήματα ||24 ἄρα ἔσται ἡ ||26 et 27 αὑτά τε πρὸς ||27 ἄν τῳ] ἄλλοις 29 ἀνωτάτω ||13,2 γῆ δὲ ἐκ τούτων κυβικῶν τυχόν ||3 τὰ σύνθετα ἀλλήλων ||9 δὲ om. ||11 ἐπ’] καὶ compend. ||στοιχείου om. ||12 μόνην ||δὲ om. ||13 τριῶν om. ||13 sq. τοιῶν ἡ τοιῶν ||15 παρὰ τὴν παράθεσιν ||μὲν ora. ΙΙ 19 τὰ om. ||22 ὁμοιομερειῶν ||24 ἐκ τούτων om. ||27 νομίζεσθαι ||32 τὰ ὁμοιομερῆ ||14,4 νῦν ||11. 12 τοὺς πλείω —φασὶ om. ||15 γίνεσθαι ||21. 15,1 Ὄτι, φησί —ἀλλοιώσεως, δῆλον om. ||15,3 πλείονα τὰ στοιχεῖα ||11 ἢ prius om. II 12 τῆς bis ||15 οὕτω ||17 διάλλαξίς τε om. (ut Τ1) ||18 τούτοις] τοῖς ||19 τι] τινα ||23 λέγειν] εἶναι II τὴν om. II 25 κοινὸν εἰς πάντας ||26 εἶναι λέγειν τι (ut Z) ||30 αὐτοὺς ||16,9 <τοῦ> om. II τι] τινα ||10 μὲν om. ||12 καὶ διάκρισιν om. ||13 σύγκρισιν] οὐσίαν 14 ἤτοι τὴν θέσιν ἣ ||15 καὶ prius om. ||24 τί φησιν ἀλλοίωσιν 31 ἄν om. ||32 λογίσαιτο ||17,1. 3 ἀρχὰς —πλείους om. ||4 φησὶ τὰ (om. γὰρ) ||8 ὁ prius om. ||9 πυρίνῳ ||13 δὲ om. II τῷ] τὸ ||17 εἰσὶ τὰ ||οἷον om. ||18 ψυχρότητος II 22 συντεθέντων ||23 ἀκίνητον ut vid. ||24 τῆς σφαίρας ||26 sq. τῆς φαντασίας τὴν μεταβολὴν ||30 τῷ om. ||31 ἔχει ||18,4 καὶ om. ||7. 8 ἀλλοίωσιν —Ἐμπεδοκλῆς om. ||13 εἰσι ||οὑν] δὲ ||18 κοινὸν om. II 19 θατέρῳ] ἑκατέρω ||25 τὸ (post ὅτι) om. ||27 εἰ δὲ καὶ αὐτοὶ ||19,2 πάλιν] πᾶσι ||9 ὥστε (ut a), si silentio fides ||12 γινομένου ||15 καὶ om. ||προσγινομένων ||18 γένοιντ’ II 20 αἱ alterum om. ||22 ἐδύναντο̣ αἱ] καὶ ||23 τοῦ om. ||πέφυκε ||33 ἀποτίθεν (??)τὰς ἰδιότητας ||20,6 sq. πῦρ ἐν αὐτῶ,—καθ᾿ ἕξιν ἦν ||10 πότερον αὐτὸν (ut vid.) ἀρχὴν θετέον ||14 ἐκ τοῦ σφαίρου om. ||16 <ἂν> om. ||17 πρώτην] παρὰ τὴν ||25 om. II 28 δὲ τῶν om. ||21,3 γίνεται μεταβολῆς καὶ συνθέσεως ||6 ὀστέων ||μὲν γὰρ] μέντοι II 7 προθέμενοϊ (?ut videtuc) ||8 οὐδὲ τὰ τῶν ἐπιπέδων οὐ τὴν τῶν (hoc deletiim) ἐκ II 9 τῶν] τὸ II 14 sq. ποιότητί γὰρ καὶ πάθους μεταβολῆ γεννᾶ ταῦτα· ποιότητα δὲ ||Accedant alia nonnulla e ceteris paginis quas collatas habeo: 22,6 ἀντὶ τοῦ θρήνων ἐξάρχων ||10 τὸν ὅρμον —τρήματος om. ||15 μεταθέσει καὶ μεταστάσει ||23,3 τὰ ἐναντία περὶ αὐτοῦ φησὶ (pro τισὶ) ||8. 10 καὶ ἐν —καὶ ἄλλην om. ||27,21. 23 οὗτος μὲν εὐλόγως ἀδιαίρετος ἔσται, οὐ μὴν καὶ μέγεθός τι (om. ἡμεῖς —ἀδιαίρετος) II 31,18 καὶ εἰς in lac. om. ||20 ὕλη in lac. om. ΙΙ σῶμα] σώματα. ,lacunae in insequentibus ||22. 23 δεόμενα —αὐτὰ om. ||134,3 sq. ὅτι —περιεχόμενον om. ||5 τούτου νῦν] τοῦ οὐρανοῦ ||etc. Maecianus Ven. 233 (Zanetti p. 119), membran. saec. XV. p. 1,8 καὶ περὶ αὐτῶν ||11 ἀιδίων] ἀγενήτων ||14 τε om. (item V) ||Vaticanus gr. 2168 (=Column. 7), chartac. saec. XV. Philoponi commentarium teuent folia 1—102: tit. ἰωάννου γραμματικοῦ etc. εἰς τὸ πρῶτον τῆς περὶ γενέσεως καὶ φθορᾶς. p. 3,13 ποιεῖν (cum T) ||15 ἐστι, τῆς κινήσεως (cum GTZ) ||16 κυκλοφορϊτική (cum GTS) ||λοιπὸν] εἰπὼν ||περὶ] ἐπὶ (cuffl R) II 19 αὐτῶν ||4,13 ὃ ἔστι (cf. T) ||19 ἀσωμάτων (cum GT) ||Maecianus Ven. 230 (cf. praef. Philop. Phys. p. XV), chartac. saec. XIV, Z a compluribus librariis exaratus. consentit fere cum R, sed et multo minore accuratione scriptus est et traiectione verborum abutitur. omisit, nescio pro casu, suo loco (f. 281r), verba αἱ κινήσεις —τὸ δὲ πῦρ (p. 266, —267,6), supplevit post f. 286r (cuius extrema verba sunt τὴν πρόσληψιν καὶ p. 300,5 sq.) ,praemissa notula λείπει ἡ συνέχεια καὶ τὰ ἑξῆς. addas igitur in adnotatione critica: 266,21 et 22 et 267,3 Z cons, cum R; 266, 23 μόνη Z; 30 ἔστι Z (cf. GTa); 267,3 αὐτοῦ (pro αὐτός) et 4 τούτων Z. Nomine tenus innotuit mihi cod. Paeisinus gr. 1916 (Omont. II 162), chartac. saec. XV in fine mutilus; excerpta ’nuUius ’inesse in cod. Coisliniano 169 (Omont III 147 sq.) ,chartac. saec. XIII, adnotavitTorstrikius; idem alium quoque librum Vaticanum commemoravit, chartaceum saec. XIV, sed erravit in numero (‘256’). 1 praeterea exstant iu codice thecae Oratorii Neapolitani (XXII —I, cliartac. saec. XV) commentarii Philoponei p. 35,3—133,18 [δεύ]τερον ἐστὶ —καὶ ποιεῖν καὶ πάσχειν et 14—261,8 ἔμπαλιν —ἴση γένοιτο. cf. Jorio, Codici ignorati nelle di Napoli (Lips. 1892) p. 5; Catalogo die mss. greci esistenti nelle biblioteche italiane I 2 p. 414. Editio Aldina (a. 1527), cui titulus loannes grammaticus in libros de generatione et inter itu. Alexander Aphrodisiensis in meteorologica. idem de mixtione (praecedit idem titulus graece). alterum folium continet Francisci Asulani epistulam ad lacobum Sadoletum episcopum Carpentoratensem. expressit Asulanus codicem deterioris generis, fortasse (ut innuimus) Venetum T; alia autem damna editor ipse intulit. ut enim textum Aristotelis, ex edito iiimirum exemplo, integrum lectoribus offerret, eumdemque in brevia capita, sicut erat mos, distributum, Philoponi verba exturbatis plerumque lemmatis genuinis pro arbitrio refingere cogebatur, dummodo oratiouis συνάφειαν restitueret. hiuc misere periit in Aldi exemplo maxima et fortasse unica istorum commentariorum laus, ex quibus nunc demum, librorum memoria fideliter instaurata, Aristotelei codicis egregii Pbilopono lecti scripturas citra periculum eliciemus. Versionem latinam saepius Venetiis editam (ex. gr. a. 1543 apud Hieronymum Scotum; cf. Hoffmann, Lex. bibliogr. II 505) confecit Hieronymus Bagolinus Veronensis, qui Aldum fideliter et patienter secutus nullos manu scriptos libros inspexisse videtur. supinae socordiae exemplum subiciam ex p. 32,6 spp. editionis nostrae (cf. adn. crit.) :Omnis quidem tactus extremum est, non omne autem extremum taclus, extremum enim est non existente re tangente terminata, tactus autem tangentium solum erunt tactus. Quod autem alia sint, quae se tangunt, praeter ipsum tactum aut punctum aut divisionem. etc.