Page 126

λεγόντων· φάσκουσι γὰρ δυνάμει [τοῦ]θ̣' ἡμᾶς ἀπ[α]γγέλλειν ὅτι εἴπερ ἡ ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ περισσεύει ἐν τῷ τῶν |ἀνθρώπων ψεύσματι καὶ συνίσταται αὐτοῦ ἡ δικα[ιο]σύνη ὑπὸ τῆς ἡμετέρας ἀ̣[δικ]ίας, βουλόμεθα δὲ ἐλθεῖν τὰ ἀγαθὰ οὐ δ[υν]άμενα ἥκειν πρὸ τῶν ἡ[μετέ]ρων κακῶν, ποιήσωμεν ἡμεῖς τὰ χείρονα ἵνα μετὰ τοῦτο ἔλθῃ τὰ ἀγαθ̣[ά. . . . .] δικαιότατα ἔσται κρίμα τὸ κατὰ τῶν ἡμᾶς βλασφημούντων καὶ [. . . . . . . .] . . . . δυνάμει λ[.] . ειν ἃ μηδαμῶς ἀκολουθεῖ τοῖς ὑ̣φ' ἡ̣μ̣ῶ̣ν̣ πε|[. . .] . . . ενοις. Ταῦτα τὸ ‹Μ[ὴ] ἄδικος ὁ Θεὸς ὁ ἐπιφέρων τὴν ὀργὴν κατὰ ἀνθρώπων; ›[.] . . ει δὲ ὡς ἐν ἑτέροις εὕρομεν ‹Μὴ ἄδικος ὁ Θεὸς ἐπιφέρων τὴν ὀργήν; κατὰ ἄνθρωπο[ν] λέγω. Μὴ γένοιτο›, τοιοῦ[το]ν ἂν ἔχοι νοῦν ἡ λέξις· τὸ φάσκειν ἄδικον εἶ̣[να]ι τὸν Θεὸν ἐπιφέροντα τὴν ὀργὴν ἐπεὶ ἡ ἀδικία ἡμῶν Θεοῦ δικαιοσύν[η]ν [συνίστ]ησιν, οὐ κατὰ Θεὸν λέγει οὐδὲ κατὰ τὴν ς[ο]φίαν αὐ[τοῦ] ἀλλὰ κατὰ |[τὸ ἀν]θρώπινον καὶ καθὸ Πᾶς ἄνθρωπος ψεύστης ἐστίν ***. . . περὶ αὐτοῦ α[ἱ ἐπιστ]ῆμαι τῶν ἐναντίων εἰσὶν οἷον ἡ ἰατρικὴ τέχνη ἐστὶν π̣[ερὶ νοσερὰ κα]ὶ ὑγιεινὰ καὶ οὐ δήπου ἐπ̣ε̣ὶ̣ ὑγίειαν πρ[α]γματεύεται δύνατ[αι . . . . . . . .] . [. .] ειν περὶ νοσερῶν, ἀλλὰ κα[ὶ ἡ φρό]ν̣ησις ἀποδέδοται ἐ̣[πιστήμη] ἀγαθῶν καὶ κακῶν, καὶ ἡ σωφροσύνη αἱρετῶν καὶ οὐχ αἱρ[ετῶ]ν |