HOMILIA XXVI.

>Spiritus Deus est, et qui adorant eum, in spiritu et veritate oportet adorare <. Deus quoque noster >ignis consumens est <. Dupliciter igitur appellatur Deus: et >spiritus <et >ignis <:justis spiritus, ignis peccatoribus. Sed et angeli spiritus ignisque dicuntur: x >qui facit <,inquit, >angelos suos spiritus et ministros suos ignem urentem <; angeli sanctis quibusque sunt spiritus, his vero, qui merentur supplicia, ignem et incendium subministrant. Juxta quem sensum et Dominus noster atque Salvator, cum sit >spiritus <,>ignem venit mittere super terram <; >spiritus <secundum illud, quod scribitur: >cum autem conversus fueris ad Dominum, auferetur velamen <,et :>Dominus spiritus est <. >Ignem <autem >venit mittere <non caelum, sed >super terram <,ut ipse demonstrat dicens: >ignem veni mittere super terram, et quem volo ut jam ardeat <. Si enim >conversus fueris ad Dominum <,qui est >spiritus <Christus tibi >spiritus <erit et non x >venti ignem mittere super x <Quod si non converteris ad eum, sed habes terram et fructus ejus, x >ignem venit mittere super terram <tuam. Huic quid simile etiam de Deo scriptum est: >ignis accensus est furoris mei <,non usque ad caelum, sed >usque ad infernum deorsum <,et >devorabit <non caelum, sed >ter- ram et germina ejus <. Quorsum ista memoravi ?Quia et baptismus, quo baptizat Jesus, >in Spiritu sancto sancto <est >et igni <. eorum, quae nuper locutus sum, nec me praeteriit explanatio superior, sed volo et novum aliquid inferre. Si sanctus fueris, Spiritu sancto baptizaberis ,si peccator, in ignem mergeris ; et unum atque idem baptisma indignis et peccatoribus in condemnationem ignemque vertetur, his vero, qui sancti sunt et tota fide ad Dominum convertuntur, Spiritussancti gratia salusque tribuenda est. Is ergo, qui >Spiritu sancto et igni <dicitur baptizare, habet >ventilabrum in manu sua et mundabit aream suam ; et congregabit triticum suum in horreum, paleas autem comburet igni inexstinguibil i <Volo invenire rationem, quare Dominus noster habeat >ventilabrum <,et quo flante vento ΙΙ Αὐτὸς ὑμᾶς βαπτίσ ει <. Θεοπρεπὲς ἀξίωμα μεμαρτύρηκε τῷ Χριστῷ· τίς γὰρ ὁ >εἰς εἰς ἅγιον πενῦμα <βαπτίζων τοὺς ἀνθρώπους, τις δὲ ὁ τοὺς ἀπειθήσαντας τῷ εὐαγγελίῳ βαπτίσων ὡς κριτὴς >τῷ πυρὶ <τῆς γεέννης; Ἆραοὐχ ὡς θεὸς ὁ Χριστός; ΙΙ Ἐὰν ἅγιος ἦς, βαπτίζῃ >τῷ ἁγίῳ δὲ ἁμαρτωλὸς ἦς, βαπτίζῃ τούτῳ >τῷ πυρί <· τὸ γὰρ αὐτὸ βάπτισμα τοῖς μὲν ἀναξίοις καὶ κακοῖς βαπτιζομένοις εἰς >πῦρ <καὶ εἰς κρίμα γίνεται, τοῖς δὲ καλῶς καὶ ἐπὶ σωτηρίᾳ καταβαίνουσιν εἰς >πνεῦμα ἅγιον <καὶ σωτηρίαν γίνεται. Οὗτος δὲ ὁ βαπτιστὴς >ἐν πνεύματι ἁγίῶ καὶ x >λέγεται >πτύον ἔχειν ἐν τῇ χειρὶ καὶ διακαθαίρειν τὴν ἅλωνα, καὶ τὸν μὲν σῖτον εἰς τὴν ἀποθήκην συνάγειν, τὸ δέ ἄχυρου κατακαίειν πυρὶ ἀσβέστῳ <. Καὶ βούλομαι ἰδεῖν, τινα τρόπον ὁ κύριός μου Ἰησοῦς >πτύον <,καὶ τίνος ἀνέμου πνέοντος, καὶ ταῦτα σφοδροῦ —ἐν γὰρ νηνεμίᾳ ἄχρησ- leves paleae huc illucque rapiantur, grave vero triticum in unum deferatur locum; neque enim absque vento possunt triticum et paleae separari. Existimo tentationes pro vento intellegi, quae de confuso credentium acervo alios paleas, alios triticum esse demonstrant. Cum enim anima tua fuerit aliqua tentatione superata, non tentatio te vertit in paleas, sed cum esses palea, levis videlicet et incredulus, ostendit te esse tentatio, quod latebas. E contrario autem cum fortiter tentamenta toleras, non te facit f idelem tentatio atque patientem, sed virtutem, quae in te erat patientiae et fortitudinis, sed late- τόν ἐστι τὸ πτύον —τὸ μὲν >ἄχυρον <χωρίζεται εἰς οἰκεῖον τόπον, ὁ δὲ >δῖτος <νικήσας τὸν ἄνεμον καταφέρεται ἐπὶ τὸ αὐτό. Καὶ ὅρα, μήποτε οἱ πειρασμοὶ οἱ >τὸ ἄχυρον <χωρίζοντες ὁ ἄνεμός ἐστιν ὁ ἀποδεικνὺς >τὸν σῖτον <ὅτι ἐστὶ σῖτος. Ὅταν μὲν οὖν πειραζομένης σου τῆς ψυχῆς ἡττηθῇς, οὐχ ὁ πειρασμὸς >ἄχυρόν <σε πεποίηκεν, ἀλλ' ὄντα σε >ἄχυρον <ἤτοι κοῦφον καὶ ἄπιστον ἤλεγξεν. Ὅταν δὲ πειρασμοῦ γενομένου ὑπομείνῃς τὸν πειρασμόν, οὐχ ὁ πειρασμός σε πιστὸν πεποίηκε καὶ ὑπομονητικόν, ἀλλὰ τὴν ἐν σοὶ οὖσαν ὑπομονητικὴν δύναμιν ἐφανέρωσεν. bat, profert in medium. >Putas enim <ait Dominus, >aliter me tibi locutum fuisse, quam ut appareres justus? <Et alibi: >afflixi te et affeci penuria, ut manifesta fierent, quae erant in corde tuo <In hunc modum et tempestas non facit super arenam aedificium consistere, sed, si vis aedificare, >super petram <quae cum fuerit exorta, id quod >super petram <fundatum est, non evertet, quod vero >super arenam <fluctuat, probat illico non bene fuisse fundatum. Quapropter antequam oriatur tempestas, antequam ventorum flabra consurgant, priusquam intumescant flumina, dum adhuc silent universa, omne studium nostrum ad aedificiorum fundamenta vertamus, aedificemus domum nostram variis firmisque lapidibus praeceptorum Dei, ut, cum persecutio saevierit et adversus christianos dirus turbo surrexerit, ostenda- mus nos habere aedificium >super pertram <Christum Jesum. Si quis autem —quod procul absit a nobis —negaverit, iste sciat non se illo tempore, quo negasse visus est, Christum negasse, sed semina et radices habuisse negandi jam veteres, tunc vero fuisse agnitum, quod habebat, et in medium esse productum. Oremus igitur Dominum, ut simus firmum aedificium, quod tempestas nulla subvertat, >fundatum super pertram <Dominum nostrum Jesum Christum :cui est gloria et imperium in saecula saeculorum. Amen.