Fragment 16

α χυδα͙ί͙α ν ἀμφοτέρων ἐπὶ τῆι τε ἀκοῆι ἐκμελὴς οὖσα καὶ τῆι͙ διανοίαι”. μετὰ δὲ ταῦτα λέγει τὸ “εἰ δὲ καὶ ἴδιον ἐξοχῆς ἐστιν ἡ σύνθε͙σις”. τῶν ἤχ͙ων μέντοι γε ἁμαρτάνει, ἧι τοῦτό φησι τοῖς τὸν τῆς ποιητικῆς λόγον μαθεῖν βουλομένοις καὶ τοῦτο πειρᾶται συμβιβ͙άζειν ἐκ τῶν “πεφυκότων ἐξοχὴν κε ι νεῖν” ἢ τῶν “ὑπάρχειν͙ φωνὰς οὐ διὰ δὴ σημείωμ’ ἑτέρας τὴν μὲν γὰρ ἔχειν τὰς κατὰ τὸ διανόημα, τὴν δ’ εἶ ναι ἑτέραν, ἄλλην δ’ ἐκτίθεςθ αί,” φησιν οὗτος, “τιθεμένων, καθάπερ τις εἴπειεν ἄν, εἰ πολλὰ ἐν τοῖς ζυγοῖ ς λιθάρια θεὶς ἐν αὐτοῖς συνεπιθείη ἶπον, κατὰ τὴν κακίαν”. ἀλλὰ λιθάρι