Column 17

δεὶς διδάσκειν τῶι λόγωι δύναται. Πότε γὰρ χρὴ περιθέσθαι καὶ πότε μὴ δεῖ προσλαμβάνειν, οὐχ ὑπέγραψαν. Ἡμεῖς δὲ τοὺς οὕτως ἀθλίους ἀφέντες ὅ ρ ους ἐπιεικείας στήσομ εν, ἀλλ' οὐκ εἰς τἀναντία τ ούτοις ἐμπεσούμεθα ε ωι σ ει· τὸ δὲ κακο φωνεῖν ἢ καλλιφωνεῖν ας τῶν με τ αφορῶν μένων αὐτοῖς μ προαιρουμένων. Λέγουσι δέ τινες μεταφορὰς λαμβάνεσθαι καὶ συντομίας χάριν καὶ σαφηνείας καὶ το δι ἀπατησόμ εθα ο ποιητής, οὐ μόνης τῆς τὸ σαφὲς ἐχούσης, ἀφ' ἧς οὐχ ἧττον, εἰ ποιήσει, θαυμασθήσ εται. Πλανῶσι ν δ ὲ τῆς ἐμφάσεως ὡς οὔσης σαφηνείας ἢ σ υντελοῦντος τὴν ὑπ' αὐτῶν καλουμένην ἐν