Book 7

καλέσας δὲ τῆς ὑστεραίας τὸν Δάμιν ἐμοὶ μὲν ἔφη τὰ τῆς ἀπολογίας ἐς τὴν προειρημένην ἡμέραν ἔσται, σὺ δὲ τὴν ἐπὶ Δικαιαρχίας βάδιζε, λῷον γὰρ πεζῇ ἰέναι, κἂν προσείπῃς Δημήτριον, στρέφου περὶ τὴν θάλατταν, ἐν ᾗ ἐστιν ἡ Καλυψοῦς νῆσος, ἐπιφανέντα γάρ με ἐκεῖ ὄψει. ζῶντα ἔφη ὁ Δάμις ἢ τί; γελάσας δὲ ὁ Ἀπολλώνιος ὡς μὲν ἐγὼ οἶμαι, ζῶντα, εἶπεν ὡς δὲ σὺ οἴει, ἀναβεβιωκότα. ὁ μὲν δὴ ἀπελθεῖν φησιν ἄκων καὶ μήτʼ ἀπογιγνώσκων ὡς ἀπολουμένου μήτʼ εὔελπις ὡς οὐκ ἀπολεῖται. καὶ τριταῖος μὲν ἐλθεῖν ἐς Δικαιαρχίαν, ἀκοῦσαι δὲ καὶ περὶ τοῦ χειμῶνος, ὃς περὶ τὰς ἡμέρας ἐκείνας ἐγένετο, ὅτι πνεῦμα ὕπομβρον καταῤῥαγὲν τῆς θαλάσσης τὰς μὲν κατέδυσε τῶν νεῶν, αἳ ἐκεῖσε ἔπλεον, τὰς δὲ ἐς Σικελίαν τε καὶ τὸν πορθμὸν ἀπεώσατο, καὶ ξυνεῖναι τότε ὑπὲρ ὅτου ἐκέλευσεν αὐτὸν πεζῇ κομίζεσθαι.