Ἀναβιοῦντες ἢ Ἁλιεύς.

τοῦτο ἐκεῖνο τὸν ἵππον ἐς πεδίον: ⸤⸢παροιμία ἐπ⸣ὶ τῶν, ὁπηνίκα ⸢ἀπόροις ἐ⸣νέχωνται, ἀξιούν⸢των τι τοιοῦ⸣το, ὃ λύσιν μὲν⸥, ⸢δοκεῖ παρ⸣έχειν έχειν βραχεῖ⸢ αν καὶ ἄνεσι⸣ν, τὸ δέ ἐστι ⸢μέγα καὶ πρὸς ἐπ⸣ ίδειξιν συν⸢τεῖνον τῆς το⸣ῦ ἐπιζητοῦντος ⸢δυνάμεως. τ⸣ί γὰρ ⸢καταλληλότερον⸣ ἵππῳ πεδίου ⸢πρὸς τὸ τὴν οἰκε⸣ ίαν ἐπιδείξασθαι ἀρε⸣τήν; παράλ⸢ληλοι ταύτῃ⸣ τῇ παροιμίᾳ ⸢καὶ αὗται ’ὕ⸣δωρ βατρά⸢χῳ’ καὶ ’στέαρ γ⸣αλῆ’ ⸢καὶ Λυδῷ πράγμ⸣ατα. ~C⸤ B⸥⸢V⸣φΩ