Ancient Greek · ~9 min
Episode 5
Sophocles, Ἀντιγόνη 5.1
Not analysed yet
καὶ μὴν πρὸ πυλῶν ἥδʼ Ἰσμήνη,
φιλάδελφα κάτω δάκρυʼ εἰβομένη·
νεφέλη δʼ ὀφρύων ὕπερ αἱματόεν
ῥέθος αἰσχύνει,
τέγγουσʼ εὐῶπα παρειάν.
σὺ δʼ, ἣ κατʼ οἴκους ὡς ἔχιδνʼ ὑφειμένη
λήθουσά μʼ ἐξέπινες, οὐδʼ ἐμάνθανον
τρέφων δύʼ ἄτα κἀπαναστάσεις θρόνων,
φέρʼ, εἰπὲ δή μοι, καὶ σὺ τοῦδε τοῦ τάφου
φήσεις μετασχεῖν, ἢ ʼξομεῖ τὸ μὴ εἰδέναι;
δέδρακα τοὔργον, εἴπερ ἥδʼ ὁμορροθεῖ
καὶ ξυμμετίσχω καὶ φέρω τῆς αἰτίας.
ἀλλʼ οὐκ ἐάσει τοῦτό γʼ ἡ δίκη σʼ, ἐπεὶ
οὔτʼ ἠθέλησας οὔτʼ ἐγὼ ʼκοινωσάμην.
ἀλλʼ ἐν κακοῖς τοῖς σοῖσιν οὐκ αἰσχύνομαι
ξύμπλουν ἐμαυτὴν τοῦ πάθους ποιουμένη.
ὧν τοὔργον, Ἅιδης χοἰ κάτω ξυνίστορες·
λόγοις δʼ ἐγὼ φιλοῦσαν οὐ στέργω φίλην.
μήτοι, κασιγνήτη, μʼ ἀτιμάσῃς τὸ μὴ οὐ
θανεῖν τε σὺν σοὶ τὸν θανόντα θʼ ἁγνίσαι.
μή μοι θάνῃς σὺ κοινὰ μηδʼ ἃ μὴ ʼθιγες
ποιοῦ σεαυτῆς. ἀρκέσω θνῄσκουσʼ ἐγώ.
καὶ τίς βίος μοι σοῦ λελειμμένῃ φίλος;
Κρέοντʼ ἐρώτα· τοῦδε γὰρ σὺ κηδεμών.
τί ταῦτʼ ἀνιᾷς μʼ, οὐδὲν ὠφελουμένη;
ἀλγοῦσα μὲν δῆτʼ εἰ γελῶ γʼ ἐν σοὶ γελῶ.
τί δῆτʼ ἂν ἀλλὰ νῦν σʼ ἔτʼ ὠφελοῖμʼ ἐγώ;
σῶσον σεαυτήν· οὐ φθονῶ σʼ ὑπεκφυγεῖν.
οἴμοι τάλαινα, κἀμπλάκω τοῦ σοῦ μόρου;
σὺ μὲν γὰρ εἵλου ζῆν, ἐγὼ δὲ κατθανεῖν.
ἀλλʼ οὐκ ἐπʼ ἀρρήτοις γε τοῖς ἐμοῖς λόγοις.
καλῶς σὺ μὲν τοῖς, τοῖς δʼ ἐγὼ ʼδόκουν φρονεῖν.
καὶ μὴν ἴση νῷν ἐστιν ἡ ʼξαμαρτία.
θάρσει· σὺ μὲν ζῇς, ἡ δʼ ἐμὴ ψυχὴ πάλαι
τέθνηκεν, ὥστε τοῖς θανοῦσιν ὠφελεῖν.
τὼ παῖδε φημὶ τώδε τὴν μὲν ἀρτίως
ἄνουν πεφάνθαι, τὴν δʼ ἀφʼ οὗ τὰ πρῶτʼ ἔφυ.
οὐ γάρ ποτʼ, ὦναξ, οὐδʼ ὃς ἂν βλάστῃ μένει
νοῦς τοῖς κακῶς πράσσουσιν, ἀλλʼ ἐξίσταται.
σοὶ γοῦν, ὅθʼ εἵλου σὺν κακοῖς πράσσειν κακά.
τί γὰρ μόνῃ μοι τῆσδʼ ἄτερ βιώσιμον;
ἀλλʼ ἥδε μέντοι μὴ λέγʼ· οὐ γὰρ ἔστʼ ἔτι.
ἀλλὰ κτενεῖς νυμφεῖα τοῦ σαυτοῦ τέκνου;
ἀρώσιμοι γὰρ χἀτέρων εἰσὶν γύαι.
οὐχ ὥς γʼ ἐκείνῳ τῇδέ τʼ ἦν ἡρμοσμένα.
κακὰς ἐγὼ γυναῖκας υἱέσι στυγῶ.
ὦ φίλταθʼ Αἷμον, ὥς σʼ ἀτιμάζει πατήρ.
ἄγαν γε λυπεῖς καὶ σὺ καὶ τὸ σὸν λέχος.
ἦ γὰρ στερήσεις τῆσδε τὸν σαυτοῦ γόνον;
Ἅιδης ὁ παύσων τούσδε τοὺς γάμους ἔφυ.
δεδογμένʼ, ὡς ἔοικε, τήνδε κατθανεῖν.
καὶ σοί γε κἀμοί. μὴ τριβὰς ἔτʼ, ἀλλά νιν
κομίζετʼ εἴσω, δμῶες· ἐκ δὲ τοῦδε χρὴ
γυναῖκας εἶναι τάσδε μηδʼ ἀνειμένας.
φεύγουσι γάρ τοι χοἰ θρασεῖς, ὅταν πέλας
ἤδη τὸν, Ἅιδην εἰσορῶσι τοῦ βίου.