Ancient Greek · ~8 min

Episode 3, lines 3.299-3.352

Sophocles, Οἰδίπους ἐπὶ Κολωνῷ 3.299-352

Not analysed yet

ἦ καὶ δοκεῖτε τοῦ τυφλοῦ τινʼ ἐντροπὴν 
ἢ φροντίδʼ, ἕξειν, αὐτὸν ὥστʼ ἐλθεῖν πέλας;
καὶ κάρθʼ, ὅταν περ τοὔνομʼ αἴσθηται τὸ σόν.
τίς δʼ ἔσθʼ ὁ κείνῳ τοῦτο τοὔπος ἀγγελῶν;
μακρὰ κέλευθος· πολλὰ δʼ ἐμπόρων ἔπη 
φιλεῖ πλανᾶσθαι, τῶν ἐκεῖνος ἀΐων, 
θάρσει, παρέσται. πολὺ γάρ, ὦ γέρον, τὸ σὸν 
ὄνομα διήκει πάντας, ὥστε κεἰ βραδὺς 
εὕδει, κλύων σοῦ δεῦρʼ ἀφίξεται ταχύς.
ἀλλʼ εὐτυχὴς ἵκοιτο τῇ θʼ αὑτοῦ πόλει 
ἐμοί τε· τίς γὰρ ἐσθλὸς οὐχ αὑτῷ φίλος;
ὦ Ζεῦ, τί λέξω; ποῖ φρενῶν ἔλθω, πάτερ;
τί δʼ ἔστι, τέκνον Ἀντιγόνη;
γυναῖχʼ ὁρῶ 
στείχουσαν ἡμῶν ἆσσον, Αἰτναίας ἐπὶ 
πώλου βεβῶσαν· κρατὶ δʼ ἡλιοστεγὴς 
κυνῆ πρόσωπα Θεσσαλίς νιν ἀμπέχει.
τί φῶ;
ἆρʼ ἔστιν; ἆρʼ οὐκ ἔστιν; ἢ γνώμη πλανᾷ;
καὶ φημὶ κἀπόφημι κοὐκ ἔχω τί φῶ.
τάλαινα.
οὐκ ἔστιν ἄλλη· φαιδρὰ γοῦν ἀπʼ ὀμμάτων 
σαίνει με προσστείχουσα· σημαίνει δʼ ὅτι 
μόνης τόδʼ ἐστὶ δῆλον Ἰσμήνης κάρα.
πῶς εἶπας, ὦ παῖ;
παῖδα σήν, ἐμὴν δʼ ὁρᾶν 
ὅμαιμον· αὐδῇ δʼ αὐτίκʼ ἔξεστιν μαθεῖν.
ὦ δισσὰ πατρὸς καὶ κασιγνήτης ἐμοὶ 
ἥδιστα προσφωνήμαθʼ, ὡς ὑμᾶς μόλις 
εὑροῦσα λύπῃ δεύτερον μόλις βλέπω.
ὦ τέκνον, ἥκεις;
ὦ πάτερ δύσμοιρʼ ὁρᾶν.
τέκνον, πέφηνας;
οὐκ ἄνευ μόχθου γέ μοι.
πρόσψαυσον, ὦ παῖ.
θιγγάνω δυοῖν ὁμοῦ.
ὦ σπέρμʼ ὅμαιμον.
ὦ δυσάθλιαι τροφαί.
ἦ τῆσδε κἀμοῦ;
δυσμόρου τʼ ἐμοῦ τρίτης.
τέκνον, τί δʼ ἦλθες;
σῇ, πάτερ, προμηθίᾳ.
πότερα πόθοισι;
καὶ λόγων γʼ αὐτάγγελος, 
ξὺν ᾧπερ εἶχον οἰκετῶν πιστῷ μόνῳ.
οἱ δʼ αὐθόμαιμοι ποῦ νεανίαι πονεῖν;
εἴσʼ οὗπέρ εἰσι· δεινὰ τἀν κείνοις τανῦν.
ὦ πάντʼ ἐκείνω τοῖς ἐν Αἰγύπτῳ νόμοις 
φύσιν κατεικασθέντε καὶ βίου τροφάς·
ἐκεῖ γὰρ οἱ μὲν ἄρσενες κατὰ στέγας 
θακοῦσιν ἱστουργοῦντες, αἱ δὲ σύννομοι 
τἄξω βίου τροφεῖα πορσύνουσʼ ἀεί.
σφῷν δʼ, ὦ τέκνʼ, οὓς μὲν εἰκὸς ἦν πονεῖν τάδε, 
κατʼ οἶκον οἰκουροῦσιν ὥστε παρθένοι, 
σφὼ δʼ ἀντʼ ἐκείνων τἀμὰ δυστήνου κακὰ 
ὑπερπονεῖτον. ἡ μὲν ἐξ ὅτου νέας 
τροφῆς ἔληξε καὶ κατίσχυσεν δέμας, 
ἀεὶ μεθʼ ἡμῶν δύσμορος πλανωμένη 
γερονταγωγεῖ, πολλὰ μὲν κατʼ ἀγρίαν 
ὕλην ἄσιτος νηλίπους τʼ ἀλωμένη, 
πολλοῖσι δʼ ὄμβροις ἡλίου τε καύμασιν 
μοχθοῦσα τλήμων δεύτερʼ ἡγεῖται τὰ τῆς 
οἴκοι διαίτης, εἰ πατὴρ τροφὴν ἔχοι.

Ancient Greek · ~8 min

Episode 3, lines 3.299-3.352

Sophocles, Οἰδίπους ἐπὶ Κολωνῷ 3.299-352

Not analysed yet

ἦ καὶ δοκεῖτε τοῦ τυφλοῦ τινʼ ἐντροπὴν 
ἢ φροντίδʼ, ἕξειν, αὐτὸν ὥστʼ ἐλθεῖν πέλας;
καὶ κάρθʼ, ὅταν περ τοὔνομʼ αἴσθηται τὸ σόν.
τίς δʼ ἔσθʼ ὁ κείνῳ τοῦτο τοὔπος ἀγγελῶν;
μακρὰ κέλευθος· πολλὰ δʼ ἐμπόρων ἔπη 
φιλεῖ πλανᾶσθαι, τῶν ἐκεῖνος ἀΐων, 
θάρσει, παρέσται. πολὺ γάρ, ὦ γέρον, τὸ σὸν 
ὄνομα διήκει πάντας, ὥστε κεἰ βραδὺς 
εὕδει, κλύων σοῦ δεῦρʼ ἀφίξεται ταχύς.
ἀλλʼ εὐτυχὴς ἵκοιτο τῇ θʼ αὑτοῦ πόλει 
ἐμοί τε· τίς γὰρ ἐσθλὸς οὐχ αὑτῷ φίλος;
ὦ Ζεῦ, τί λέξω; ποῖ φρενῶν ἔλθω, πάτερ;
τί δʼ ἔστι, τέκνον Ἀντιγόνη;
γυναῖχʼ ὁρῶ 
στείχουσαν ἡμῶν ἆσσον, Αἰτναίας ἐπὶ 
πώλου βεβῶσαν· κρατὶ δʼ ἡλιοστεγὴς 
κυνῆ πρόσωπα Θεσσαλίς νιν ἀμπέχει.
τί φῶ;
ἆρʼ ἔστιν; ἆρʼ οὐκ ἔστιν; ἢ γνώμη πλανᾷ;
καὶ φημὶ κἀπόφημι κοὐκ ἔχω τί φῶ.
τάλαινα.
οὐκ ἔστιν ἄλλη· φαιδρὰ γοῦν ἀπʼ ὀμμάτων 
σαίνει με προσστείχουσα· σημαίνει δʼ ὅτι 
μόνης τόδʼ ἐστὶ δῆλον Ἰσμήνης κάρα.
πῶς εἶπας, ὦ παῖ;
παῖδα σήν, ἐμὴν δʼ ὁρᾶν 
ὅμαιμον· αὐδῇ δʼ αὐτίκʼ ἔξεστιν μαθεῖν.
ὦ δισσὰ πατρὸς καὶ κασιγνήτης ἐμοὶ 
ἥδιστα προσφωνήμαθʼ, ὡς ὑμᾶς μόλις 
εὑροῦσα λύπῃ δεύτερον μόλις βλέπω.
ὦ τέκνον, ἥκεις;
ὦ πάτερ δύσμοιρʼ ὁρᾶν.
τέκνον, πέφηνας;
οὐκ ἄνευ μόχθου γέ μοι.
πρόσψαυσον, ὦ παῖ.
θιγγάνω δυοῖν ὁμοῦ.
ὦ σπέρμʼ ὅμαιμον.
ὦ δυσάθλιαι τροφαί.
ἦ τῆσδε κἀμοῦ;
δυσμόρου τʼ ἐμοῦ τρίτης.
τέκνον, τί δʼ ἦλθες;
σῇ, πάτερ, προμηθίᾳ.
πότερα πόθοισι;
καὶ λόγων γʼ αὐτάγγελος, 
ξὺν ᾧπερ εἶχον οἰκετῶν πιστῷ μόνῳ.
οἱ δʼ αὐθόμαιμοι ποῦ νεανίαι πονεῖν;
εἴσʼ οὗπέρ εἰσι· δεινὰ τἀν κείνοις τανῦν.
ὦ πάντʼ ἐκείνω τοῖς ἐν Αἰγύπτῳ νόμοις 
φύσιν κατεικασθέντε καὶ βίου τροφάς·
ἐκεῖ γὰρ οἱ μὲν ἄρσενες κατὰ στέγας 
θακοῦσιν ἱστουργοῦντες, αἱ δὲ σύννομοι 
τἄξω βίου τροφεῖα πορσύνουσʼ ἀεί.
σφῷν δʼ, ὦ τέκνʼ, οὓς μὲν εἰκὸς ἦν πονεῖν τάδε, 
κατʼ οἶκον οἰκουροῦσιν ὥστε παρθένοι, 
σφὼ δʼ ἀντʼ ἐκείνων τἀμὰ δυστήνου κακὰ 
ὑπερπονεῖτον. ἡ μὲν ἐξ ὅτου νέας 
τροφῆς ἔληξε καὶ κατίσχυσεν δέμας, 
ἀεὶ μεθʼ ἡμῶν δύσμορος πλανωμένη 
γερονταγωγεῖ, πολλὰ μὲν κατʼ ἀγρίαν 
ὕλην ἄσιτος νηλίπους τʼ ἀλωμένη, 
πολλοῖσι δʼ ὄμβροις ἡλίου τε καύμασιν 
μοχθοῦσα τλήμων δεύτερʼ ἡγεῖται τὰ τῆς 
οἴκοι διαίτης, εἰ πατὴρ τροφὴν ἔχοι.