Ancient Greek · ~8 min
Episode 3, lines 3.219-3.267
Sophocles, Φιλοκτήτης 3.219-267
Not analysed yet
ἰὼ ξένοι,
τίνες ποτʼ ἐς γῆν τήνδε κἀκ ποίας πάτρας
κατέσχετʼ οὔτʼ εὔορμον οὔτʼ οἰκουμένην;
ποίας ἂν ὑμᾶς πατρίδος ἢ γένους ποτὲ
τύχοιμʼ ἂν εἰπών; σχῆμα μὲν γὰρ Ἑλλάδος
στολῆς ὑπάρχει προσφιλεστάτης ἐμοί·
φωνῆς δʼ ἀκοῦσαι βούλομαι· καὶ μή μʼ ὄκνῳ
δείσαντες ἐκπλαγῆτʼ ἀπηγριωμένον,
ἀλλʼ οἰκτίσαντες ἄνδρα δύστηνον, μόνον,
ἔρημον ὧδε κἄφιλον κακούμενον,
φωνήσατʼ, εἴπερ ὡς φίλοι προσήκετε.
ἀλλʼ ἀνταμείψασθʼ· οὐ γὰρ εἰκὸς οὔτʼ ἐμὲ
ὑμῶν ἁμαρτεῖν τοῦτό γʼ οὔθʼ ὑμᾶς ἐμοῦ.
ἀλλʼ, ὦ ξένʼ, ἴσθι τοῦτο πρῶτον, οὕνεκα
Ἕλληνές ἐσμεν· τοῦτο γὰρ βούλει μαθεῖν.
ὦ φίλτατον φώνημα· φεῦ τὸ καὶ λαβεῖν
πρόσφθεγμα τοιοῦδʼ ἀνδρὸς ἐν χρόνῳ μακρῷ.
τίς σʼ, ὦ τέκνον, προσέσχε, τίς προσήγαγεν
χρεία; τίς ὁρμή; τίς ἀνέμων ὁ φίλτατος;
γέγωνέ μοι πᾶν τοῦθʼ, ὅπως εἰδῶ τίς εἶ.
ἐγὼ γένος μέν εἰμι τῆς περιρρύτου
Σκύρου· πλέω δʼ ἐς οἶκον· αὐδῶμαι δὲ παῖς
Ἀχιλλέως, Νεοπτόλεμος. οἶσθα δὴ τὸ πᾶν.
ὦ φιλτάτου παῖ πατρός, ὦ φίλης χθονός,
ὦ τοῦ γέροντος θρέμμα Λυκομήδους, τίνι
στόλῳ προσέσχες τήνδε γῆν πόθεν πλέων;
ἐξ Ἰλίου τοι δὴ τανῦν γε ναυστολῶ.
πῶς εἶπας; οὐ γὰρ δὴ σύ γʼ ἦσθα ναυβάτης
ἡμῖν κατʼ ἀρχὴν τοῦ πρὸς Ἴλιον στόλου.
ἦ γὰρ μετέσχες καὶ σὺ τοῦδε τοῦ πόνου;
ὦ τέκνον, οὐ γὰρ οἶσθά μʼ ὅντινʼ εἰσορᾷς;
πῶς γὰρ κάτοιδʼ ὅν γʼ εἶδον οὐδεπώποτε;
οὐδʼ ὄνομʼ ἄρʼ οὐδὲ τῶν ἐμῶν κακῶν κλέος
ᾔσθου ποτʼ οὐδέν, οἷς ἐγὼ διωλλύμην;
ὡς μηδὲν εἰδότʼ ἴσθι μʼ ὧν ἀνιστορεῖς.
ὦ πόλλʼ ἐγὼ μοχθηρός, ὦ πικρὸς θεοῖς,
οὗ μηδὲ κληδὼν ὧδʼ ἔχοντος οἴκαδε
μηδʼ Ἑλλάδος γῆς μηδαμοῦ διῆλθέ που.
ἀλλʼ οἱ μὲν ἐκβαλόντες ἀνοσίως ἐμὲ
γελῶσι σῖγʼ ἔχοντες, ἡ δʼ ἐμὴ νόσος
ἀεὶ τέθηλε κἀπὶ μεῖζον ἔρχεται.
ὦ τέκνον, ὦ παῖ πατρὸς ἐξ Ἀχιλλέως,
ὅδʼ εἴμʼ ἐγώ σοι κεῖνος, ὃν κλύεις ἴσως
τῶν Ἡρακλείων ὄντα δεσπότην ὅπλων,
ὁ τοῦ Ποίαντος παῖς Φιλοκτήτης, ὃν οἱ
δισσοὶ στρατηγοὶ χὠ Κεφαλλήνων ἄναξ
ἔρριψαν αἰσχρῶς ὧδʼ ἔρημον, ἀγρίᾳ
νόσῳ καταφθίνοντα, τῆς ἀνδροφθόρου
πληγέντʼ ἐχίδνης ἀγρίῳ χαράγματι·