Ancient Greek · ~7 min
Episode 9, lines 9.730-9.775
Sophocles, Φιλοκτήτης 9.730-775
Not analysed yet
ἕρπʼ, εἰ θέλεις. τί δή ποθʼ ὧδʼ ἐξ οὐδενὸς
λόγου σιωπᾷς κἀπόπληκτος ὧδʼ ἔχει;
ἀᾶ, ἀᾶ.
τί δʼ ἔστιν;
οὐδὲν δεινόν· ἀλλʼ ἴθʼ, ὦ τέκνον.
μῶν ἄλγος ἴσχεις τῆς παρεστώσης νόσου;
οὐ δῆτʼ ἔγωγʼ, ἀλλʼ ἄρτι κουφίζειν δοκῶ. ὦ θεοί.
τί τοὺς θεοὺς ὧδʼ ἀναστένων καλεῖς;
σωτῆρας αὐτοὺς ἠπίους θʼ ἡμῖν μολεῖν. ἀᾶ, ἀᾶ.
τί ποτε πέπονθας; οὐκ ἐρεῖς, ἀλλʼ ὧδʼ ἔσει
σιγηλός; ἐν κακῷ δέ τῳ φαίνει κυρῶν.
ἀπόλωλα, τέκνον, κοὐ δυνήσομαι κακὸν
κρύψαι παρʼ ὑμῖν, ἀτταταῖ· διέρχεται
διέρχεται. δύστηνος, ὦ τάλας ἐγώ.
ἀπόλωλα, τέκνον· βρύκομαι, τέκνον· παπαῖ,
ἀπαππαπαῖ, παπαππαπαππαπαππαπαῖ.
πρὸς θεῶν, πρόχειρον εἴ τί σοι, τέκνον, πάρα
ξίφος χεροῖν, πάταξον εἰς ἄκρον πόδα·
ἀπάμησον ὡς τάχιστα· μὴ φείσῃ βίου. ἴθʼ, ὦ παῖ.
τί δʼ ἔστιν οὕτω νεοχμὸν ἐξαίφνης, ὅτου
τοσήνδʼ ἰυγὴν καὶ στόνον σαυτοῦ ποεῖ;
οἶσθʼ, ὦ τέκνον;
τί δʼ ἔστιν;
οἶσθʼ, ὦ παῖ;
τί σοί;
οὐκ οἶδα.
πῶς οὐκ οἶσθα; παππαπαππαπαῖ.
δεινόν γε τοὐπίσαγμα τοῦ νοσήματος.
δεινὸν γὰρ οὐδὲ ῥητόν· ἀλλʼ οἴκτιρέ με.
τί δῆτα δράσω;
μή με ταρβήσας προδῷς·
ἥκει γὰρ αὕτη διὰ χρόνου πλάνοις ἴσως
ὡς ἐξεπλήσθη.
ἰὼ ἰὼ δύστηνε σύ,
δύστηνε δῆτα διὰ πόνων πάντων φανείς.
βούλει λάβωμαι δῆτα καὶ θίγω τί σου;
μὴ δῆτα τοῦτό γʼ· ἀλλά μοι τὰ τόξʼ ἑλὼν
τάδʼ, ὥσπερ ᾐτοῦ μʼ ἀρτίως, ἕως ἀνῇ
τὸ πῆμα τοῦτο τῆς νόσου τὸ νῦν παρόν,
σῷζʼ αὐτὰ καὶ φύλασσε. λαμβάνει γὰρ οὖν
ὕπνος μʼ, ὅταν περ τὸ κακὸν ἐξίῃ τόδε·
κοὐκ ἔστι λῆξαι πρότερον· ἀλλʼ ἐᾶν χρεὼν
ἕκηλον εὕδειν. ἢν δὲ τῷδε τῷ χρόνῳ
μόλωσʼ ἐκεῖνοι, πρὸς θεῶν ἐφίεμαι
ἑκόντα μηδʼ ἄκοντα μηδέ τῳ τέχνῃ
κείνοις μεθεῖναι ταῦτα, μὴ σαυτόν θʼ ἅμα
κἄμʼ, ὄντα σαυτοῦ πρόστροπον, κτείνας γένῃ.
θάρσει προνοίας οὕνεκʼ· οὐ δοθήσεται
πλὴν σοί τε κἀμοί· ξὺν τύχῃ δὲ πρόσφερε.