Book 5, Chapter 10

εἰ δ’ ἔτι ἐκεῖνος ὁ ὄφις ὁ παλαιός, ἅπαξ καὶ >δεύτερον καταδηχθείς, πρὸς ἰδίαν τιμωρίαν ἀνάξῃ, ὅστις ἐκτὸς >ἐκκλησίας ὑπάρχει, ὃς σφῆλαι τοῖς ἑαυτοῦ θανατηφόροις >τινὰς ἀπίστους διαπειράζων οὐ παύεται, ταύτην ὥσπερ φθοράν >ἐκκλίνατε. ὅμως ὑμεῖς μεμνημένοι τῆς ἀποστολικῆς πίστεως, >μάλιστα ἥτις ἐν Νικαίᾳ παρὰ τῶν πατέρων ἐγγράφως >βεβαίῳ βαθμῷ ἰσχυρῶς τῇ πίστει ἀμετακίνητοι διαμείνατε· καὶ >ματαιολογίας καὶ ήφανισμένας ζητήσεις κατὰ ταύτης >ἀκούειν τοὺς κληρικοὺς ἢ τοὺς λαικοὺς ὑμῶν.