Latin
Lines 1.92-1.137
Alanus de Insulis, Liber de Planctu Naturae 1.92-137
Not analysed yet
Floriger horrentem Zephyrus laxaverat annum,
Exstinguens Boreae praelia pace sui.
Grandine perfusus florum, pluit ille ligustrum,
[0441B] Et pratis horum jussit inesse nives.
Ver, quasi fullo novus, reparando pallia pratis
Horum succendit muricis igne togas.
Reddidit arboribus crines quos bruma totondit;
Vestitum reparans, quem tulit ipsa prius.
Tempus erat quo larga suas expandit in agris,
Applausu Dryadum, gratia veris opes.
Quo dum major inest virtus infantia florum,
Altius emergens, matre recedit humo.
Quo violae speculum terrae cunabula lingens,
Aeris afflatus postulat ore novo.
Tempus erat quo terra caput stellata rosarum,
Contendit coelo sidere plena suo.
Quo vexilla gerens aetatis amygdalus ortum
[0441C] Praedicat, et veris gaudia flore vocat.
Quo vitis gemmata sinus, amplexa maritos
Ulmi, de partu cogitat ipsa suo.
Proscribit brumae solaris cereus umbram
Cogens exsilium frigora cuncta pati
Altis cum bruma latuit phantastica silvis,
Quam silvae foliis fecerat umbra recens.
Jam flori parvo Juno dedit ubera roris,
Quo primum partus lactet alumna suos.
Tempus erat Phoebi quo mortua gramina virtus
Suscitat, et tumulis surgere cuncta jubet.
Quo mundum facies vernalis laeta serenat,
Et lacrymas hiemis tergit ab ore suo.
A�ris ut fidei se flos committere possit,
Nec florem primum frigoris urat hiems.
[0441D] Quo mundum Phoebus hiemis torpore gementem
Visitat, et laeta luce salutat eum.
Proxima quo senium deponit temporis aetas,
Et mundus senior incipit esse puer.
Quo Phoebus noctem propriis depauperat horis,
Pigmaeusque dies incipit esse gigas.
Quo parat hospitium Phoebo, solvitque tributum
Grex ovium, gaudens hospite sole pecus
Quo Philomela sui celebrat solemnia veris,
Odam melliti carminis ore canens:
In cujus festo sua gutturis organa pulsat,
Ut proprio proprium praedicet ore deum.
[0442A] Quo dulci sonitu citharam mentitur alauda,
Cum volat ad superos, colloquiturque Jovi.