Latin
Lines 283-323
Appendix Vergiliana, Ciris 283-323
Not analysed yet
Vix haec ediderat, cum clade exterrita tristi
Intonsos multo deturpat puluere crinis
Et grauiter questu Carme complorat anili:
'O mihi nunc iterum crudelis reddite Minos,
O iterum nostrae Minos inimice senectae,
Semper<ne> aut aut olim natae te propter eundem
Aut Amor insanae luctum portauit alumnae.
Tene ego tam longe capta atque auecta nequiui,
Tam graue seruitium, tam duros passa labores,
Effugere, o bis iam exitium crudele meorum?
Iam iam nec nobis aequo senioribus ullum,
Viuere uti cupiam, uiuit genus. ut quid ego amens
Te erepta, o Britomarti, mei spes una sepulcri,
Te, Britomarti, diem potui producere uitae?
Atque utinam celeri nec tantum grata Dianae
Venatus esses uirgo sectata uirorum,
Gnosia nec Partho contendens spicula cornu
Dictaeas ageres ad gramina nota capellas.
Numquam tam obnixe fugiens Minois amores
Praeceps aerii specula de montis abisses,
Vnde alii fugisse ferunt et nomen Aphaeae
Virginis assignant, alii, quo notior esses,
Dictynam dixere tuo de nomine Lunam.
Sint haec uera uelim: mihi certe, nata, peristi;
Numquam ego te summo uolitantem uertice <Dictes>
Hyrcanos inter comites agmenque ferarum
Conspiciam nec te redeuntem amplexa tenebo.
Verum haec tum nobis grauia atque indigna fuere,
Tum, mea alumna, tui cum spes integra maneret
Nec uox ista meas nondum uiolauerat auris.
Tene etiam fortuna mihi crudelis ademit,
Tene, o sola meae uiuendi causa senectae?
Saepe tuo dulci nequiquam capta sopore
Cum premeret natura, mori me uelle negaui,
Vt tibi Corycio glomerarem flammea luto.
Quo nunc me, infelix, aut quae me fata reseruant?
An nescis, qua lege patris de uertice summo
Edita candentis praetexat purpura canos,
Quae tenuis patrio spes sit suspensa capillo?
Si nescis, aliquam possum sperare salutem,
Inscia quandoquidem scelus es conata nefandum;