Latin · Dactylic hexameter
Lines 508-541
Appendix Vergiliana, Ciris 508-541
Not analysed yet
Et tamen hoc demum miserae succurrere pacto
Vix fuerat placida Neptuni coniuge dignum.
Numquam illam post haec oculi uidere suorum
Purpureas flauo retinentem uertice uittas,
Non thalamus Syrio fragrans accepit amomo,
Nullae illam sedes; quid enim iam sedibus illi?
Quae simul ut sese cano de gurgite uelox
Cum sonitu ad caelum stridentibus extulit alis
Et multum late dispersit in aequora rorem,
Infelix uirgo nequiquam <a> morte recepta
Incultum solis in rupibus exigit aeuum,
Rupibus et scopulis et litoribus desertis.
Nec tamen hoc ipsum poena sine: namque deum rex
Omnia qui imperio terrarum milia uersat,
Commotus talem ad superos uolitare puellam,
Cum pater exstinctus caeca sub nocte lateret,
Illi pro pietate sua (nam saepe nitentum
Sanguine taurorum supplex resperserat aras,
Saepe deum largo decorarat munere sedes)
Reddidit optatam mutato corpore uitam
Fecitque in terris haliaeetos ales ut esset,
Quippe aquilis semper gaudet deus ille coruscis.
Huic uero miserae, quoniam damnata deorum
Iudicio natique et coniugis ante fuisset,
Infesti apposuit odium crudele parentis;
Namque ut in aetherio signorum munere praestans,
Vnum quem duplici stellatum sidere uidi,
Scorpios alternis clarum fugat Oriona,
Sic inter sese tristis haliaeetos iras
Et ciris memori seruant ad saecula fato:
Quacumque illa leuem fugiens secat aethera pennis,
Ecce inimicus atrox magno stridore per auras
Insequitur Nisus: qua se fert Nisus ad auras
Illa leuem fugiens raptim secat aethera pennis.