Latin
1
Augustine, De Amicitia 1
Unproofread scanNot analysed yet
CAPUT PRIMUM. Libri hujus scribendi occasio. Cum essem adhuc puer in scholis, et sociorum meorutn me gratia plurimum delectaret, inter mores cL vitia quibus ilia ætas perichtari solet, tota se mens mea dedit affectui, et devovit amori: ita ut nihil nuhi dulcius, nihil jucundius, nihil utilius quam amari et amare videretur. Itaque inter diversos amoras ut amicitias flactuans, rapiebatur animus huc atque illue; cl veræ amicitiæ legem ignorans, cjus sæpe similitudine fallebitur. Tandem venit mihi in manus liber quem de Amie tia Tulius scripsit, qui Statim mihi cl sententiarum gravitate u'i is, cL cloquentiæ suavitate dulcis apparcbat. Et licet nec ad illud amicitiæ genus me videbam idoncum gratulahar tamen quadundam me amicitiæ tormulum reperisse, ad quam animi mei1 et affectionum valerem revocare discursus. Cum vero placuit bono Domino meo corrigere devium, elisum erigere, salubri contactu mundare leprosum, relicia spe sæculi. ingressus sum monasterium et statim legendis saciis Litteris operam dedi, uhi mellifluum Christi nomen meumsibi totum vindicavit affectum (a): ila quod nihil almd potest milii sa idum esse vel lucudum.