Latin · ~6 min
Lines 27.99-27.132
Ausonius, Epistulae 27.99-132
Not analysed yet
te sine set nullus grata vice provenit annus,
ver pluvium sine flore fugit, Canis aestifer ardet,
nulla autumnales variat Pomona sapores
effusaque hiemem contristat Aquarius unda.
agnoscisne tuam, Ponti dulcissime, culpam?
nam mihi certa fides nec conmutabilis umquam
Paulini illius veteris reverentia durat
quaeque meoque tuoque fuit concordia patri,
si tendi facilis cuiquam fuit arcus Ulixei
aut praeter dominum vibrabilis ornus Achilli,
nos quoque tam longo Rhamnusia foedere solvet.
Set cur tam maesto sero tristia carmina versu
et non in meliora animus se vota propinquat?
sit procul iste metus, certa est fiducia nobis,
si genitor natusque dei pia verba volentum
accipiat, nostro reddi te posse precatu,
ne sparsam raptamque domum lacerataque centum
per dominos veteris Paulini regna fleamus
teque vagum toto quam longa Hispania tractu,
inmemorem veterum peregrinis fidere amicis.
Adcurre, o nostrum decus, o mea maxima cura,
votis ominibusque bonis precibusque vocatus,
adpropcra, dum tu iuvenis, dum nostra senectus
servat inexhaustum tibi gratificata vigorem.
ecquando iste meas inpellet nuntius aures?
“Ecce tuus Paulinus adest: iam ninguida linquit
oppida Hiberorum, Tarbllica iam tenet arva,
Hebromagi iam tecta subit, iam praedia fratris
vicina ingreditur, iam labitur amne . secundo
iamque in conspectu est: iam prora obvertitur amni:
ingressusque sui celebrata per ostia portus
totum occursantis populi praevertitur agmen
et sua praeteriens iam iam tua limina pulsat.”
Credimus an, qui amant, ipsi sibi somnia fingunt?