Latin · ~5 min
Lines 29.45-29.74
Ausonius, Epistulae 29.45-74
Not analysed yet
Verum ego quo stulte dudum spatiosa locutus
provehor? ut diversa sibi vicinaque culpa est!
multa loquens et cuncta silens non ambo placemus.
nec possum reticere, iugum quod libera numquam
fert pietas nec amat blandis postponere verum,
vertisti, Pauline, tuos dulcissime mores?
Vasconis hoc saltus et ninguida Pyrenaei
hospitia et nostri facit hoc oblivio caeli?
inprecer ex merito quid non tibi, Hiberia tellus!
te populent Poeni, te perfidus Hannibal urat,
te belli sedem repetat Sertorius exul.
ergo meum patriaeque decus columenque senati
Birbilis aut haerens scopulis Calagorris habebit,
aut quae deiectis iuga per seruposa ruinis
arida torrentem Sicorim despectat Hilerda?
hic trabeam, Pauline, tuam Latiamque curulem
constituis, patriosque istic sepelibis honores?
Quis tamen iste tibi tam longa silentia suasit
impius? ut nullos hie vocem vertat in usus,
gaudia non illum vegetent, non dulcia vatum
carmina, non blandae modulatio flexa querellae,
non fera, non illum peeudes, non mulceat ales,
non quae pastorum nemoralibus abdita lueis
solatur nostras Eeho resecuta loquellas.
tristis, egens deserta eolat tacitusque pererret
Alpinis conexa iugis, eeu dicitur olim
mentis inops coetus hominum et vestigia vitans
avia perlustrasse vagus loca Bellerophontes.
Haec preeor, hanc vocem, Boeotia numina M usae,
accipite et Latiis vatem revocate eamenis.