# Aratea 191-237

Avienus, Aratea, Lines 191-237. Latin.

Canonical: https://interlinea.aeterna-institute.org/library/latin/avienus/aratea/191
JSON: https://interlinea.aeterna-institute.org/api/v1/library/latin/avienus/aratea/191

En manus ipsa dei, uiolenta in uerbera pendens,
erigitur, dextraeque dehinc impressio plantae
tempora deculcat maculosi prona Draconis.
Poplite succidui qua sideris ampla patescunt
terga dehinc, uersumque iacet sublime umerorum,
aspice ceu rutilis uibret lux Gnosia flammis.
Haec quondam Bacchi monumentum fulget amoris,
haec Ariadnaei capitis testatur honorem.
Trina ter illustrant hanc lumina, parsque Coronae
Serpentem uicina subit, qua sibila in Arcton
ora Draco inclinans stridit flabris Aquilonis;
post tergum Nixi pars uoluitur, ac uelut haerens
rursum defessi reseratur nuntia signi.
Istius extremo sub uertice, uertice quippe
sideris innixi clarum nosces Ophiuchum.
Triccaei sidus stat numinis, et cui pingui
ture Epidaureae fumant altaria sedis.
In Styga decursis Parcarum ab origine fusis
merserat Hippolytum sors ultima, iamque per imas
Cocyti tenebras et stagna nigrantia Ditis
portitor ille Charon Thesidae fata uehebat.
Hic immaturi sed enim miseratus acerbum
leti supplicium Neptunique aspera iussa,
algentis artus Erebo procul intimo abusque
suscitat, atque animae rursum tepefacta calore
uiscera mundanas reuocat medicator in oras.
Non tulit omnipotens ortu cuiquam generato
Deucalioneo fas esse nouissima fata
uincere et incassum decurrere pensa sororum,
moxque trisulca polo iaculatus fulmina celso
et super aeriae uibrans incendia flammae,
morte repertorem medicinae audacis in umbras
deicit; at nato reparans solacia Phoebo
asperaque extincti miseratus fata nepotis,
surgere nocturno iubet inter sidera motu.
Hic ergo insignis ardens uenas Ophiuchus,
hic rigidos artus, formae Anguitenentis honore
arduus, hic tantos umeris uibrantibus ignes
euomit ut, pleno cum luna nitescit in orbe
menstruaque ingenti iam tempora diuidit ortu,
nequaquam lentis obscurior ex umeris lux
marceat. At manibus non compar flamma rubescit
(nam suffusa leui resplendent ultima luce),
sed cerni sunt prompta tamen, postremaque parco
igne micant. Ille Angue manum consertus utramque
erigitur, serpensque dehinc elabitur ambas
flexilis et medium cingit spiris Ophiuchum;

---

Avienus, Aratea. Text: Musisque Deoque, CC BY-SA 4.0. Changes: markup removed and the text divided into reading sections by Interlinea.
License: CC BY-SA 4.0 (https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/). Source: https://www.mqdq.it/testo/testo/codice/AVIEN%7Carat%7C001.
