Latin
Lines 103-151
Avienus, Ora Maritima 103-151
Not analysed yet
non hi carinas quippe pinu texere
et acere norunt, non abiete, ut usus est,
curuant faselo<s>, sed rei ad miraculum
nauigia iunctis semper aptant pellibus
corioque uastum saepe percurrunt salum.
ast hinc duobus in sacram, sic insulam
dixere prisci, solibus cursus rati est.
haec inter undas multa caespitem iacet,
eamque late gens Hiernorum colit.
propinqua rursus insula Albionum patet.
Tartes<s>iisque in terminos Oestrumnidum
negotiandi mos erat. Carthaginis
etiam coloni et uulgus inter Herculis
agitans columnas haec adibant aequora,
quae Himilco Poenus mensibus uix quattuor
ut ipse semet re probasse re<t>tulit
enauigantem, posse transmitti adserit.
sic nulla late flabra propellunt ratem,
sic segnis humor aequoris pigri stupet.
adicit et illud: plurimum inter gurgites
extare fucum et saepe uirgulti uice
retinere pup<p>im. dicit hic nihilominus
non in profundum terga demitti maris
paruoque aquarum uix supertexi solum.
obire semper huc et huc ponti feras,
nauigia lenta et languide repentia
internatare beluas. siquis dehinc
ab insulis Oestrymnicis lembum audeat
urgere in undas, axe qua Lycaonis
rigescit aethra, caespitem Ligurum subit
cassum incolarum. namque Celtarum manu
crebrisque dudum proeliis uacua arua sunt
Liguresque pulsi, ut saepe fors aliquos agit,
venere in ista, quae per horrentis tenent
plerumque dumos. creber his scrupus locis
rigidaeque rupes atque montium minae
caelo inseruntur. et fugax gens haec quidem
diu inter arta cautium duxit diem
secreta ab undis. nam sali metuens erat
priscum ob periclum, post quies et otium
securitate roborante audaciam
persuasit altis deuehi cubilibus
atque in marinos iam locos descendere.
post illa rursum quae supra fati sumus
magnus patescit aequoris <fusi> sinus
Ophius<s>am ad usque. rursum ab huius litore
internum ad aequor, qua mare insinuare se
dixi ante terris, quodque Sardum nuncupant,
septem dierum tenditur pediti uia.