Latin
Lines 1.1-1.3
Bebel, Heinrich Bebel (1472-1518) 1.1-3
Not analysed yet
Prognostica (quas vulgo practicas vocant) quae durant usque in finem mundi. Carmina adolescentiae Babelianae, non nihil etiam aliqua ad facetias facientia. Carmen elegiacum de miseria humanae conditionis. Carmen contra simoniacos. Carmen de Baccho. Carmen de Philomelae cantu et laudibus. Carmen de conquerimonia puellarum contra Luciferum. Varia alia de rebus laetis et iucundis.
Viro nobili et equiti aurato eminentissimoque iurisconsulto Vito de Furst Augustissimi Caesaris Maximiliani ad Iulium secundum pontificem maximum, aliosque reges christianos oratori, eiusdemque invictissimi Caesaris vicario, et gubernatori Mutinae, Heinricus Bebelius Iustingensis Suevus Salutem dicit.
Dum ad te scribo facetias meas Suevicas, Vite unicum familiae tuae, nobilitatis, litteratorum, nobiliumque Suevorum decus et ornamentum, possum ab imperitis intempestivitatis (ne dicam temeritatis) accusari, dum te virum in arduissimis christianae rei publ. causis et nogotiis occupatum, obtundam illis meris nugis et fabulis. Ego vero cum exploratum habeam multos annos te esse continuo versatum in legatione Caesaris ad Pontificem maximum, ceterosque Principes et Reges christianos, et ita versatum, ut cum summa honestate et gloria, functus sis officio tuo, ut utrique christianorum principi, ceterisque christianis principibus sis acceptus, atque carissimus. Exploratumque habeam te in dies nunc, et singulas fere horas decoqui, et occupari moderatione et regimie Mutinensis rei p. taceo cetera negotia Caesaris. ea de re motus, dicavi tibi has fabulas Suevicas, ut multorum dierum et horarum labores, curas, molestias, hac una unius horae voluptate, ridiculisque sedare valeas. Animus namque hominis laboriosus, lepidioris ioci delectatione remitti solet, atque salibus tamquam quodam pabulo refocillari. Tali vero consilio id sum aggressus. Cum enim plures viri prudentia, eruditione, morumque probitate insignes, me ad scribendas facetias sint cohortati, legerimque summos viros tam graecos quam latinos, iocis et salibus delectari consuetos, ut supra epistola ad Petrum Iacobi Arlunensem sum testatus, illorum exemplo ductus, illas meas tibi imprimis et potissimum dedicavi, quod sciam te non solum iuris et eloquen- tiae, verum etiam omnium honestarum artium consultissimum, omnisque humanitatis cultorem. Animatus etiam ad hoc singulariter consilio et incitamento Ernesti fratris tui germani omnium carissimi, mihique multos annos observati familiarissime. qui ut tu in toga et pace, ita ipse foris, et armis militaribus omnes suos aequales et consortes praecellit longissime, ut periculum faciendo iam saepius declaravit. Tu igitur Vite virorum optime, accipias hilare, hilares Suevi tui urbanitates, et gentilibus iocis suum tempus, hoc est, cenam tuam exhilarato, cumquam nihil agere velis, lege, vel potius ride has ineptias. tibi enim soli, tuique similibus, hoc est, viris doctissimis, atque humanissimis illas scripsi. non illis qui plus probe loquuntur quam vivunt, plusque videri quam esse boni discupiunt. Quid enim de me sentiant tristes isti et superciliosi Catones, pallio tenus tantum sapientes et boni, manum non verterem. Tales enim plerumque sunt qui probitatem et castitatem in verbis fingentes, intus sunt lupi rapaces, atque incontinentissimi ganeones. In quibus hominibus hoc tamen videri licet, ut cum in me, aliisque lusus, talesque fabellas damnent, ipsos cum hominibus convivantur, omnem ingenii vim intendere, ut faceti videantur, atque ut aliquid in medium afferant, quo risum a convivis captent. O quam mali iudices et iniqui, qui quod in me culpant, in se honestatem, bonique et hilaris convivae officium predicant. Sunt autem alii, qui incomptum et vulgare dicendi genus in his facetiis reprehendant. quibus ego respondeo. fastidiosum esse imprimis dure, difficulterque scribere lusus et iocos, cum omnia ibi hilaritati, et urbanitati, non serio, aut difficultati servire debeant. aut quis cum delectatione et iocunditate legat, quae non facile intelligat? aut quis tales res cum magno labore investiget? Sed rogo tales ut et ipsi componant simile aliquid, et tunc videbunt quam elingues et muti sint. Facile enim omnes possumus in aliis videre quid sit ineptum, quid absurdum, facile possumus trutinare quid aspere, quid leniter fluat, quid rustice, quid latine dicatur, sed dum ipsi nos cogimur sumere calamum, tum demum experimur, quam difficile sit boni scriptoris partes implere. tunc laborum nostrorum petimus commiserationem, tunc errorum veniam comprecamur. Verum nemo alteri paucos errores condonat, cum sibi innumeros laborum magnitudine existimat non esse computandos, quadam naturae malignitate tam indulgentes nobis, aliis tam severi iudices. quod contra fieri debuit, ut pulchre tradit Plinius Cecilius in epistola ad Geminium suum. Vos postremo scioli, qui cum nihil sciatis, omnia vultis iudicare, et omnibus scriptis sine ingenio, sine eruditione detrahere. Vos inquam appello, scribite latinius et ordinatius dicteria et iocos, et ego libere vobis concedam. Sed credite non mediocre esse artificium, nec fieri posse sine singulari eruditione, ut iocos teutonicos in latinum convertatis cum venustate et gratia, servatoque facetiarum decoro. sicut e contrario, doctissimis etiam viris magnum negotium exhibetur translatio de graeco vel latino in linguam nostram vernaculam, aut cuiuscumque linguae in extraneam conversio cum decoro venuste et eleganter. Sed quid mihi cum illis? Tibi Vite virorum doctissime, atque eminentissime has ineptias gentiles dedicavi. in quibus invenies tamquam quandam meis temporibus rerum gestarum historiam nisi quod consulto multorum peperci nominibus. quas suo tempore legas. meque tibi commendatum habeto.