Latin
Lines 1.266-1.271
Bebel, Heinrich Bebel (1472-1518) 1.266-271
Not analysed yet
Aliud de Lupo.
Faber ille cum per silvam itasset, et lupus illi occurrisset hianti rictu ac si eundem vivum deglutire voluisset, ut se redimere posset cum impetu manu dextra per rictum lupi penetravit, caudamque arripuit, ac eundem (ut Calceolarius calceum) invertit.
De sacerdote Aucupiario.
Sacerdos quidam in agros profectus aucupii faciendi gratia, cum videret ardeam sublime volitantem, sivit avolare falconem vulgo dictum, quem manibus gestabat, cumque falco arrepta ardea ex aere praecipitaretur, Aper, qui tunc aderat, falconem cum ardea patulis faucibus simul devoravit, hoc ubi vidisset sacerdos, accurrit, et aprum venabulo transfixit. Cum vero hunc domi suae mactare vellet, et apri terga cultro lanionio superne dissecuisset, falco ardeam adhuc rostro gestans evolavit salvus. Ecce quam belle mutuis mendaciorum illecebris, sacerdos ille, et faber fabulatores egregii decertant.
De eodem.
Idem sacerdos cum die quodam a rusticis circumsedentibus in balneis interrogaretur. Anne sibi compertum esset, quonam abirent, vel unde redirent Ciconiae? Has nugas subtilissime commentus, Arrigite (inquit) aures rem memorandam vobis recensebo. Cum olim pater meus scholas triviales petendi gratia me ad externas gentes ablegasset, ad remotissimam insulani casu veni, qui cum ibidem litteras discendo balneas semel intrassem, insulam qui mihi assederant, humanissime salutaverant, quos cum interrogassem, Unde me exterum et alienum agnovissent. Respondit illorum unus. A parentibus vestris bone domine Ioannes, qui tam de me quam gentilibus meis bene meriti sunt, optime vos agnovimus. Cumque hortarer illum, quonam modo? a parentibus meis beneficia accepisset? Rem ex ordine depromit. Verno mihi tempore (inquit) dum insula nostra frigoribus riget, transfiguramur in Ciconias, et in partes Europae tunc calescere incipientes avolamus. Unde ego in culmine aedium parentum vestrorum ante annos triginta nidulum surculis et virgultis effinxi. quibus id temporis tererem, donec brumalis nostrae insulae rigor desaeviret. Adventum meum parentibus vestris admodum gratum fuisse semper intellexi, qui numquam passi sunt nidum nostrum minimo provocari. Ubi vero regio vestra faciem brumae induit, discedimus, et in nostram insulam tunc calidissimam reversi Aves exuti in formam pristinam demutamur. Quibus nugis rusticanam plebem adeo persuasit, ut quisque horum Ciconias posthac maiore honore se culturum serio testaretur. Facetia de simplicitate sponsae.