Latin
Lines 1.60-1.105
Bebel, Heinrich Bebel (1472-1518) 1.60-105
Not analysed yet
Res tractare graves facie solet ille Catonis
Consilio pollens et gravitate potens
Inter res risu dignas mensamque nitentem
Ridiculo condit fercula saepe ioco.
Quid memorem risus Poeni iurantis ad aras
Ipse tuos Macedo mitto Philippe sales.
Anne tuos Caesar risus Auguste tacebo?
Mordacique ioco, pungere doctus eras.
Digne sed puero fueras irrisus ab hoc, qui
Dixit in urbe suum saepe fuisse patrem.
Saecli sed labor est exempla referre vetusti
Humanos cunctos et meminisse duces.
Id generis passim poteris reperire magistros
Namque ferunt tales tempora nostra viros.
Bebelius, solidus Germanae laudis amator
Librum concinnum muneris huius habet,
Tempore quam multo fascem congessit in unum.
Imponitur libroque ultima lima suo.
Dignus ut inter doctorum convivia serpat
Concinnos lepido spargat et ore sales.
Ergo quisquis eum mercaberis aere libellum
Bebelio faustos usque precare dies.
Carmen Ioannis Hyphantici Weissenhorensis in facetias Bebelii.
Quem faciles risus, Milesia dicta, lepores,
Fabula; scomma, sales. et ioca grata iuvant.
Qui lusus lepidos, dicteria, ludicra, mores.
Instructis epulis quaeque iocamur, avet
Dulcia praesentis relegat ridicula libri,
Quem modo Bebelius vulgus adire sinit.
Discedant tetrici caperata fronte Catones,
Et facie caedat hernica turba gravi.
Non sua res agitur, farrago codicis huius
Perpetuo risu concelebranda venit.
Naribus excussis, et ducta fronte, protervi
Censores carpent (auguror) istud opus.
Clamabunt nihil est, nequeo ridere profecto,
Quid dicit? lepidos non movet ille sales.
Scribere conetur melius qui talia garrit,
Sicque laborificum comperietur opus.
Namque iocos patrios latialis sermo recusat.
Plurima teutonice pulchra, latina minus
Nec si nasutus quicquam despexerit, odit
Quilibet, et placita non sua cuique placent.
Ingenium discors tribuit natura creatis
Et varias mentes unus et alter habet,
Diversos diversa iuvant, quae spreverit unus
Alter amat, cunctis nemo placere potest.