Latin
29.386.1 to 29.386.16
Benedict, Regula 29.386.1-16
Unproofread scanNot analysed yet
Si debeant iterum recipi fratres exeuntes de monasterio. Frater qui proprio vitio egreditur aut projicitur de monasterio, si reverti voluerit spondeat prius omnem emendationem vitli pro quo egressus est; et sic in ultimo gradu recipiatur, ut ex hoc ejus humilitas comprobetur. Quod si denuo exierit, usque tertio ita recipiatur. Jam postea sciens omnem sibi reversionis aditum denegari. COMMENTARIUS. Frater qui proprio vitio egreditur aut projicitur de monasterio.] Cum nu lus sit adeo scelestus, aut tam grandis peccator, quem victrix tandem gratia ad meliorem frugem revocare non possit, quemque vere revertentem ad Deum omnino abjicere, non modo durum, sed et impium foret: cum superiori capite S. P. Benedictus incorrigibiles expelli e monasterio praescripsisset, statim docet, an, quoties et quomodo recipi debeant qui proprio vitio egrediuntur aut projiciuntur de monasterio. Proprio autem vitio egredi, Richardo de S. Angelo idem est ac propria voluntate; Boherio in secundo comm. : Sua quidem vitiosa voluntate occasione proprietatis in ejus forsan pectore bullientis; minus quidem, uti videtur, proprie: melius et rectius in primo comment. : «Scias, inquit, quod ideo dicit proprio vitio, ut excludatur egressus virtuosus, qui fit quando petita licentia, licet non obtenta, quando spiritu Dei ducitur frater ad arctiorem religionem intrandam; et ut excludatur transitus a monasterio in eremum: sed loquitur quando frater timore disciplinae, vel animi inconstantia, vel levitate, vel propter mundanas voluptates egreditur sine licentia de monasterio ad saeculum redeundo, ut se celet abbati, et talis dicitur fugitivus. »Aliter Hildemarus proprium vitium exponit, quod ita fugitivo aut projecto est proprium, ut nulli sit alteri commune: «Proprium, inquit, vitium est illud, ubi cum perpetratur, alius non intermiscetur, sed solus unus illud malum peragit. »Si enim vel alterum secum vitii conscium habeat, jam non erit proprium, sed commune: atque ideo a Bernardo Cassinensi contagiosum appellatum, de quo ex eodem Bernardo et Hildemaro tacet hoc capite sanctus Benedictus.