Latin
Lines 1.651-1.688
Bernard of Cluny, Liber Secundus 1.651-688
Not analysed yet
Imus in invia, stamus ad impia, sed male stantes,
Praetereuntia vel pereuntia prorsus amantes.
Imus et ibimus, unde peribimus, unde ruemus,
Qui pereuntia sive ruentia sola videmus.
Pax flet, amor perit, hic furit et ferit, ille feritur.
Mars rigidus fremit, ille stat, hic gemit, in scelus itur,
Sanguineum rapit et rotat et quatit ira flagellum,
Fert fera spicula, saeva pericula funebre bellum,
Pax viget ethnica, pax ruit unica Christicolarum.
Si bene sentio, iunctior unio paxque ferarum.
Cernite, gens rea: nulla leam lea, non aper aprum
Devorat aut secat et sobolem necat ultio patrum.
Spiritualia denique praelia nos male tentant
Semper et impia mens homicidia saepe cruentat.
Ah pede compare lugeo currere fasque nefasque!
Militat hinc furor, inde manus furor armat utrasque,
Guerra parentibus hic ibi fratribus est uterinis.
In sua viscera gens furit, effera regnat Erinnys.
Proh truculentia! funera patria filius ardet,
Conqueritur quia mors homini via posthuma tardet;
Et pater impius expetit illius, ordine pulchro,
Ante recondere splendida paupere membra sepulcro.
Matris anilia lumina filia claudere gaudet,
Flereque funera, postea libera quodlibet audet.
Aspide pocula dant nece pabula plena novercae.
Mors subit effera, qui petit extera divite merce.
Dives opes luit, in iugulum ruit hospitis hospes.
Rara superstite nullaque sospite coniuge sospes.
Coniuge vir perit hancque viri ferit ensis acutus;
A rigido tener, a socero gener est male tutus;
Persequitur nece, si minus aut prece frater amicum;
Quem nequit ensibus, opprimit artibus, O cor iniquum!
Gens sibi noxia, turba praeimpia sunt sibi damno.
Proximus est tibi, mutuo tu sibi quod lupus agno.
Gratia corruit atque refriguit ignis amoris;
Est modo perdita regia semita, semita moris;
Cassaque lumine plenaque crimine corda gelantur;
Frigida pectora veraque frigora stare probantur.