Latin
Lines 1.247-1.286
Boskovic, Bartholomaei Boscovichiie Societate Jesu Eclogae 1.247-286
Not analysed yet
[70] Haec spelunca meos testabitur omnis amores.
[71] [Cor.] Vere novo roseum campo Zephyritis honorem
[72] Quum referet, varioque ornabit prata colore;
[73] Hic ego purpureis populatus floribus hortos
[74] Suspendam circum nexas de more corollas.
[75] [Ly.] Quum gravis optata pendebit in arbore fructus,
[76] Curvabuntque suos poma autumnalia ramos;
[77] Hic ego lecta feram plenis pia dona canistris,
[78] Et sacrata omni pendebunt munera saxo,
[79] [Cor.] Dulce apibus flores, viridantia prata capellis,
[80] Hesperus agricolis, fontes sitientibus arvis;
[81] Sic mihi dulce fuit cupidos in Virgine vultus
[82] Figere, dum nostrum non dedignata mapale est.
[83] [Ly.] Triste apibus taxi, maturis grando racemis,
[84] Syrius et campis, et flavis messibus imbres;
[85] Sic mihi triste, aliis dum, Pupule, vivis in oris,
[86] Non posse ad teneras deponere munera plantas.
[87] [Cor.] Sed jam lassato Titan subit aequora curru,
[88] Vesper et aethereo flammas accendit olympo;
[89] Occidit et Titan, et nox cadet ipsa; sed unus,
[90] Alma parens, nostri non occidet ignis amoris.
[91] [Ly.] Jam tacet omne nemus, volucris tacet omnis, et omnis
[92] Fluminis unda silet, sileant et carmina; sed te,
[93] Si taceant versus, taceant si carmina, Pupe,
[94] Hic locus, hi montes, haec ipsa arbusta loquentur.
ECLOGA IV.
Alexis.
Argumentum.
Nocturna fuga e paternis aedibus elapso D. Alexio discessum ejus matrisque ac sponsae lacrimas Damon pastor miserabili cantu prosequitur.
[1] Forte sub antiquae contraxerat ilicis umbra
[2] Omne pecus Damon, cum sol altissimus agros
[3] Ureret et raucis resonarent arva cicadis.
[4] Ergo dum teneri recubant sub matribus haedi
[5] Graminaque, et pastas grex undique ruminat herbas,
[6] Ille domo profugum patria deflebat Alexin
[7] Multa dolens matrisque vicem sponsaeque relictae,
[8] Solus et hoc vacuas jactabat carmen ad auras.
[9] Hic locus, hi montes, et amica silentia ruris,
[10] Et tacita quercus, et lenti fluminis undae
[11] Apta satis lacrimis; lacrimas referamus amaras.