Latin · ~7 min
Lines 1.485-1.527
Claudian, de Bello Gothico 1.485-527
Not analysed yet
hic aliquis gravior natu, cui plurima dictis
consiliisque fides, defixus lumina terrae
concutiensque comam capuloque adclinis eburno :
Si numero non fallor ait “tricesima currit
bruma fere, rapidum postquam transnavimus Histrum,
Romanamque manum tantis eludimus annis.
sed numquam Mavors adeo constrinxit in artum
res, Alarice, tuas. per tot certamina docto
crede seni, qui te tenero vice patris ab aevo
gestatum parva solitus donare pharetra
atque aptare breves umeris puerilibus arcus :
saepe quidem frustra monui, servator ut icti
foederis Emathia tutus tellure maneres ;
sed quoniam calidae rapuit te flamma iuventae,
nunc saltem, si cura tibi manet ulla tuorum,
his claustris evade, precor, dumque agmina longe,
dum licet, Hesperiis praeceps elabere terris,
ne nova praedari cupiens et parta reponas
pastorique lupus scelerum delicta priorum
intra saepta luas. quid palmitis uber Etrusci,
quid mihi nescioquam proprio cum Thy bride Romam
semper in ore geris ? referunt si vera parentes,
hanc urbem insano nullus qui Marte petivit
laetatus violasse redit ; nec numina sedem
destituunt :iactata procul dicuntur in hostem
fulmina divinique volant pro moenibus ignes,
seu caelum seu Roma tonat. si temnis Olympum,
a magno Stilichone cave, qui semper iniquos
Fortuna famulante premit. scis ipse, per oras
Arcadiae quam densa rogis cumulaverit ossa,
sanguine quam largo Graios calefecerit amnes ;
extinctusque fores, ni te sub nomine legum
proditio regnique favor texisset Eoi.”
Talia grandaevum flammata fronte loquentem
obliquisque tuens oculis non pertulit ultra,
sed rupit rabidas accensa superbia voces :
“Si non mentis inops fraudataque sensibus aetas
praeberet veniam, numquam haec opprobria linguae
turpia Danuvius me sospite ferret inultus.
anne, tot Augustos Hebro qui teste fugavi,
te patiar suadente fugam, cum cesserit omnis
obsequiis natura meis ? subsidere nostris
sub pedibus montes, arescere vidimus amnes.