Meditatio VI

13. Docet etiam natura, per istos sensus doloris, famis, sitis &c. ,me non tantùm adesse meo corpori ut nauta adest navigio, sed illi arctissime esse conjunctum &quasi permixtum, adeo ut unum quid cum illo componam. Alioqui enim, cùm corpus laeditur, ego, qui nihil aliud sum quàm res cogitans, non sentirem idcirco dolorem, sed puro intellectu laesionem istam perciperem, ut nauta visu percipit si quid in nave frangatur; &cùm corpus cibo vel potu indiget, hoc ipsum expresse intelligerem, non confusos famis &sitis sensus haberem. Nam certe isti sensus sitis, famis, doloris &c. ,nihil aliud sunt quàm confusi quidam cogitandi modi ab unione &quasi permixtione mentis cum corpore exorti.