# Carmina 1.1237-1291

Dracontius, Carmina, De Laudibus dei, Liber I, lines 1.1237-1.1291. Latin.

Canonical: https://interlinea.aeterna-institute.org/library/latin/dracontius/carmina/1.1237
JSON: https://interlinea.aeterna-institute.org/api/v1/library/latin/dracontius/carmina/1.1237

lucifero redeunte polo moriuntur et astra:
nuntius aurorae subductus morte diurna
lucifer extinctas reficit per sidera flammas
et nocturnus eques iubar emicat igne corusco.
roscida puniceum spargens aurora ruborem
ducit ubique diem periturum noctis ab umbris
et tamen haec de sole perit, quo missa rubebat.
sol, oculus caeli, famulus super astra Tonantis,
cuius ab inmensis languescant sidera flammis,
ni gelidis animentur aquis per caerula ponti,
occidit; ipse dies super aequora sole cadente
aequore mersus abit, novus aequore mane resurgit:
vespere nocturno radiata luce rubentem
purpureis attollit aquis, redditque diurne
mortua pars hominis quotiens, pars viva iacebat,
funera viva gerens, vivax in morte cadaver
ac sine morte tamen vitali morte perempta?
et rediviva salus reduci per membra vapore
nascitur et calidus repetit vitalia sensus
ossa tenens venasque ciens udansque medullas.
Phoenicis exactam renovat deus igne iuventam
combustusque senes tumulo procedit adultus:
consumens dat membra rogus sine sorte sepulcri.
ignibus extinctis iam mortua flamma resurgit,
redditur-ignis edax redivivo lumine candens
et scintilla volans incendia vasta reducit
et quod fumus erat, stridet iubar ignis anheli;
igne vago rutilatur apex, fax aethera lambit
et caelum repetens erecto crine vagatur.
mortua nox sub luce cadit, perit aurea luna
atque per ascensus et cornua colligit ignes
et dum caeca latet, reparato lumine fulget
mentiturque diem lux frigida, solis imago.
lucifero redeunte polo moriuntur et astra:
nuntius aurorae subductus morte diurna
lucifer extinctas reficit per sidera flammas,
exhinc nocturnus iubar emicat igne corusco.
roscida puniceum spargens aurora ruborem
ducit ubique diem periturum noctis ab umbris
et tamen haec de sole perit, quo missa rubebat.
sol, oculus caeli, famulus super astra tonantis,
cuius ab inmensis languescunt sidera flammis,
ni gelidis animetur aquis per caerula ponti,
occidit; ipse dies super aequora sole cadente
aequore mersus obit, novus aequore mane resurgit:
vespere nocturno hunc radiata luce rubentem
purpureis abscondit aquis redditque diurne
depositum natura suum sub nocte sepultum,
mane resurgentem, de fluctibus orbe refecto. –
tot simul exemplis moniti defuncta renasci
credamus virtute dei, qua cuncta creavit
et generata vigent sub nutritore Tonante,
qui cum regna poli teneat stellantis et alti,
aera concludit, terram levat, aequora solvit
et totum capit una manus, quod sermo creavit

---

Dracontius, Carmina. Text: Monumenta Germaniae Historica (openMGH), CC BY 4.0. Changes: apparatus and markup removed and the text divided into reading sections by Interlinea.
License: CC BY 4.0 (https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/). Source: https://data.mgh.de/openmgh/bsb00000826.zip.
