Latin
Lines 2.131-2.163
Dracontius, Romulea 2.131-163
Not analysed yet
Deiopea tamen cunctas hortata sorores
alloquitur puerum: "Non te decet ora rigare
fletibus, alme puer; ploret deformis imago,
non est flere tuum. Mundum tibi nullus ademit:
nos rosa, nos uiolae, nos lilia pulchra coronant,
nos Hyacinthus amat, noster Narcissus ab undis,
fontigenis dat serta comis redimitque capillos
quicquid floris olet, quicquid dant prata ru<boris>.
Tu noster iam sponsus eris sine fine dierum."
His dictis mentem pueri mulcebat amica.
Interea furibundus adhuc Tirynthius ibat
et clamans quaerebat Hylan; cui litus et unda
Herculea cum uoce sonant et nomen amati
montes, silua uocant; tantum fons ille tacebat,
in quo raptus Hylas. Cum iam remearet ad <astra>
post factum pinnatus Amor matrique triumphum
apportaret ouans, uocem deus Herculis hausit
et gemitus quaerentis Hylan. Cui gesta fatetur,
Alcidis comitem fontis rapuisse puellas,
ignibus Idaliis exustas Herculeas spes.
Obriguit gemuitque simul clauamque remisit:
"O frustra nutrite, puer, spectator ubique
uirtutis per cuncta meae (te teste pericla
saepe tuli, cum uictus aper, cum fracta leonis
colla Cleonaei telo parcente necantur,
cum simul Antaeum rapui Telluris alumnum):
quis mihi sudorem lasso post proelia terget?
Quis comes alter erit cum dat fera bella nouerca?
Quid matri narrabo tuae, quae te mihi paruum
deposuit pietatis inops? Quae pignora reddam
cum conuentus ero? Dicam tamen ipse parenti:
"Exulta, genetrix, nimium laetare, beata
ante parens hominis, pulchri modo numinis auctor".